WALKING BUBBLES.

Een weekje vakantie in november is iets anders dan een weekje in de zomervakantie. Maar het kan evenveel deugd doen, dat is zeker. Alleen wordt het op een verschillende manier ingevuld. Lees: met de COACHING cursus van SPIRIT COACHING, met het online LICHT FESTIVAL, met poetsen, koken, bezoekjes aan La Mamma, film, boek, cocooning met het lief…. Genieten met de grote G. Het weer is zoals novemberweer hoort te zijn: koud, nat, veel wind, veel water, weinig licht, veel duisternis. Nu is dat niet bevorderlijk voor mijn mentale welzijn, al dat duister buiten. Ook al is er binnen veel om van te genieten, een dag niet gewandeld is een dag niet geleefd. Vette knipoog 😉

Gisteren kreeg ik het op mijn heupen. Regen of geen regen, vandaag ga ik wandelen, verkondigde ik met veel bombarie. Guitarman was niet even enthousiast en besloot thuis te blijven met zijn minnares (lees zijn racefiets), die dringend een (schoonmaak)beurt nodig had. 🙂

Zoals mijn trouwe lezers weten draai ik mijn hand niet om voor een eenzame wandeling, integendeel. Ik stapte in de auto en reed naar de dorpskern van Poeke, waar een wandeling vertrekt die ik al heel lang wilde doen. Ooit, toen de dieren nog spraken, was ik als zes of zevenjarige met de bus op uitstap gestuurd naar Poeke: een buitenschoolse activiteit waar ik nog steeds met een gevoel van ellende aan terugdenk. Een hoogsensitieve, zeer introverte zes of zevenjarige meesturen met een bus vol onbekenden… tja, dat is niet echt een cadeau. Ik herinner mij nog het grote kasteel, al vervallen, en het enorme grasveld ervoor waar we geacht werden aan allerlei spelletjes mee te doen. Nachtmerrie voedsel.

Blijkbaar is die herinnering toch verteerd, want ik wou absoluut eens terug naar Poeke. Nu is er de POEKEKASTEELWANDELROUTE, die is bewegwijzerd met bordjes, maar waarvan je ook de GPX kan downloaden op de website van ROUTEN. Lang leve de GPX, zo kan ik in mijn eentje op wandeltocht gaan, in de overtuiging dat ik de weg zal terugvinden.

Tot mijn blijdschap en verbazing bleef de voorspelde regen helemaal uit, integendeel, nu en dan kwam de zon zelfs van achter de wolken piepen. Het was koud, maar ik was warm ingepakt, dus dat deerde niet. Er was ook een strakke wind, maar ook die kon de pret niet vergallen. Wat ben ik een geluksvogel. Ik genoot van elke stap, vooral de stappen die me door het kasteeldomein van Poeke leidden, tussen de majestueuze hoge bomen, watertjes hier en daar, en doorkijkjes naar wat van een goeie afstand lijkt op een sprookjeskasteel. Jammer genoeg heeft de prins in dit verhaal geen middelen om zijn kasteel te herstellen, het is echt wel zeer vergane glorie. Een groot deel van de wandeling gaat ook door de velden van Lotenhulle en Poeke, waar ik werkelijk prachtig gerestaureerde boerderijen zag. Wat een zalige plek om te wonen lijkt me.

Zoals steeds laat ik jullie meegenieten aan de hand van mijn foto’s.

Naam: Poekekasteel wandelroute.

Afstand: 9 km

Ondergrond: slechts een paar honderd meter onverharde weg. De onverharde weggetjes zijn de mooiste, maar ook de moeilijkste, dus dit is een makkelijke wandeling

Start: Er was veel plek in de straat thv de kerk van Poeke. Daar zijn ook twee herbergen waar de dorstigen zich kunnen laven. Zelf had ik een flesje water en een koekje mee voor onderweg. Maar bij mooi en warmer weer moet het daar aangenaam vertoeven zijn.

Fijne woensdag

Myriam

BUBBLES OF HAPPINESS

De dagen worden steeds korter, de duisternis sluipt dichterbij. Niet alleen wat de seizoenen betreft.. Het duister is vlakbij ons, en als we niet aandachtig zijn, klautert het onze levens binnen, en dooft daar het licht dat in elk van ons te vinden is. Dat kunnen we niet laten gebeuren. Daarom hier nog eens een paar bubbeltjes geluk, als aanzet voor jullie om die in jullie eigen leven te gaan ontdekken.

BUBBLE OF HAPPINESS
  • Naar het werk fietsen en terugkeren zonder nat te worden.
  • Een heerlijk wandelingetje in de buurt van het werk tijdens mijn middagpauze.
  • De glimlach van mijn zoon als we samen herinneringen ophalen aan lang geleden, toen hij nog klein was.
  • Een event volgen dat duizenden kilometers verwijderd is van mijn comfortzone, maar het toch doen, en er in slagen om er mooie momenten te beleven. High five voor mezelf!!
  • Enkele warme ontmoetingen waar ik hier meer over schreef.
  • Koffie is een steeds terugkerende bubbel van geluk voor mij. Die komt elke keer wel terug. 😉
  • Prachtige foto’s op Instagram.
  • Nieuwe inzichten ontdekken, en beseffen dat leeftijd geen rol speelt in het verbreden van je horizon en het verruimen van je denkkader.
  • Mijn dochter ophalen van het station of ergens naar toe brengen, voor haar, maar ook omdat ik dan de kans krijg om haar even te zien en te knuffelen in haar drukke bestaan.
  • Kaarsjes en lichtjes in huis, gezellig.
  • Begrip, harmonie en humor bij mijn lief ervaren.
  • Naar de bib gaan en terugkeren met een overload aan boeken.
  • Eens een nachtje onmiddellijk in slaap vallen én doorslapen: unicum.
  • Plannen maken voor de zomervakantie.
Fietsen naar het werk zonder nat te worden 😉
Leuke herinneringen ophalen met de zoon.

Hoop dat jullie ook vele geluksbubbeltjes kunnen vinden, elke dag opnieuw!!!

Fijne vrijdag

Myriam

IN NEED OF A TREE

Ik kan dat soms hebben, een gevoel van ik moet dringend bomen zien, voelen, en er tussen wandelen. Staan die bomen dan ook nog in een heuvelachtige of bergachtige streek, dan ben ik nog blijer. Loopt er een watertje tussen dan kan mijn geluk niet op.

Vorig weekend sloeg dat gevoel in alle hevigheid toe. Veel tijd was er niet, maar misschien konden we nog tot aan het Buggenhoutbos geraken, om daar een toertje te maken? Jaja, dat kon. Zo gezegd zo gedaan. De auto konden we parkeren op de parking van Agentschap Natuur en Bos in de Kasteelstraat in Buggenhout.

Enige jaren geleden logeerden we hier in de buurt tijdens onze fietstocht naar de Vennbahn. Lees er hier meer over 🙂 en hier ook. Nu zouden we er enkel een kort wandelingetje maken van een acht kilometer.

Even de grote baan oversteken en dan onmiddellijk een bospaadje op, en daar waren we dan , tussen de bomen.

Zelfs wat poëzie onderweg, voor het geval de poëzie van het bos niet voldoende zou zijn. Ik hou wel van een gedicht, dus mij hoor je niet klagen.

Een aantal bruggetjes over een volstrekt waterloos beekje geven een extra cachet. We wandelen door eikenbos afgewisseld met beukenbossen.

Ik zocht maar vond geen vliegenzwam, wel een heleboel zwart uitgeslagen paddenstoelen. ik veronderstel dat dit niet hun normale gezonde kleur is, ze zagen er in elk geval niet fris en fruitig meer uit. Maar uiteindelijk kwam ik toch op deze uit:

Wat een schoonheid!!!

Na de deugddoende bosonderdompeling konden we een heerlijke pannenkoek en warme chocolademelk wel gebruiken. En dat kon gewoon, nu corona WEG is, of zo goed als 🙂

We hebben weer onze portie energie getankt. Great thanks to the trees.

Fijne vrijdagavond!

Myriam

INDIAN SUMMER IN NEDERLANDS – LIMBURG DEEL III

En nog was de pret niet over. We hadden na het ontbijt en uitchecken nog één volledige wonderschone dag te gaan in de buurt van Vaals, en daar zouden we van genieten. Guitarman op zijn tweewieler, klimmend en dalend van top naar top. Ondergetekende met de stapschoenen aan, ook klimmend en dalend, van boom naar boom. 😉

Alice in Wonderland, zo voelde ik me soms. De schoonheid van de natuur, dat is als balsem voor mijn ziel. Ik was alleen, héél af en toe passeerde ik eens één of meerdere wandelaars, maar meestal was ik alleen met de stilte, het ruisen van de bladeren in de wind, het knerpen van de dorre bladeren onder mijn voeten, het fluiten van vogeltjes, die even niet goed weten wat te doen? Is het herfst of nog steeds zomer? Ik voelde een grote verbondenheid met alles rondom mij, en een diepe vrede in mijn hart die ik enkel en alleen vind in de natuur. Volmaakt geluk, veel dichter kan ik er niet bij geweest zijn dan hier.

Ik wandelde van Vijlen een toer van 22000 stappen, ik schat een 15 km dus. De wandeling zelf was 13 km, maar dan heb je nog de weg van de parking en terug naar de auto erbij. Onderweg één stop voor een heerlijk stukje échte Limburgse Vlaai en een cola, kwestie van de energie op peil te brengen. Eén keer een stukje terug moeten lopen, omdat KOMOOT een beetje tilt sloeg op een splitsing van vijf wegen, maar veel was dat niet. Geen kwaad woord over deze app: zonder zou ik nooit alleen kunnen wandelen, want ik zou hopeloos verdwalen….

Ik voeg nog wat foto’s toe. Meer van hetzelfde natuurlijk, maar ik kan er niet genoeg van krijgen. Ik heb geen foto’s gemaakt in het sublieme bos waar ik een heel stuk wandelde. De energie en schoonheid van die bomen kan ik niet capteren in foto’s, jammer genoeg.

Morgen als afsluiter nog een “recensie” over het heerlijke hotel waar we verbleven. Zoals eerder vermeld niet omdat ik er voor word betaald, maar omdat het er zo zalig was. En omdat het er met de deals van VANDERVALK ook betaalbaar is.

Fijne zondag en een goeie vakantie voor wie herfstvakantie heeft. De mijne zit er op 😉

Groetjes Myriam

INDIAN SUMMER in ZUID-LIMBURG (NL) Deel II

Het zoals steeds verrukkelijke ontbijt zorgde er voor dat we fris en monter de nieuwe dag konden beginnen. Dat en het heerlijke bed natuurlijk!!

Ik had het tripje tot in de puntjes voorbereid. De jarige van de dag zal met de racefiets één of meerdere van de bekende hellingen in de streek opvliegen, zelf trek ik de wandelschoenen aan en ga ik één van de vele wandelingen in de buurt uitproberen. Zo hebben wij een mooi en fijn compromis: Johan kan racen zo snel hij wil, ik kan wandelen zo snel ik wil. Want ik hou hem niet bij op zijn racefiets, zelfs niet met mijn e-bike, en hij houdt mij niet bij als ik stap, toch niet de eerste tien kilometer 🙂 Zo kunnen we ons ieder uitleven, hebben we na afloop een hoop te vertellen, win-win situatie dus 😉

Wat niet betekent dat we niet meer samen gaan wandelen of gaan fietsen. No worries, dat komt er sowieso nog wel van.

Vandaag koos ik voor het wandelrondje CITTASLOW RONDJE Lemieësj, van achteneenhalve kilometer. Het startpunt lag op een twee kilometer van het hotel, naast de Catharinakerk in Lemiers. Vandaar begint een unieke wandeling waar ik van de ene waaw in de andere belandde. Ik wou dat ik met mijn ogen een camera kon bedienen, en zo al die pracht kon tonen aan iedereen die dat wil. Ik heb mezelf gedwongen om niet steeds te stoppen om foto’s te nemen, want hoe mooi ik het ook vind, op een foto lijkt het misschien allemaal wel wat op elkaar.

Tijdens mijn wandeling passeerde ik onder andere het wijndomein HOLSET, waar we twee jaar geleden op onze fietstocht naar de Vennbahn een nacht doorbrachten.(en waar ik toen een blog over schreef) Ik ging er bijna dood (niet echt hoor) toen ik probeerde met mijn stadsfietsje, alhoewel elektrisch, de steile helling naar Holset op te raken. Deze wandeling had echter aandacht voor de al iets oudere stapper, en leidde me niet via steile stukken omhoog. Ook het mooie kerkje, de Sint-Lambertuskerk van Holset, recht tegenover restaurant Herberg Oud Holset, is een blikvanger.

Een eind verder kwam ik aan de Frankenhofmolen die vroeger als korenmolen dienst deed, maar nu is omgebouwd tot een vakantiewoning.

Vlak voor ik terug aan de parking kwam, zag ik de Catharinakapel, het oudste zaalkerkje van Nederland. Jammer genoeg heeft een moderne kunstenaar de mogelijkheid gekregen om zich binnen deze kerk helemaal uit te leven. Ik keek even binnen, draaide me om en verdween. Zonde vind ik het. Maar dat is mijn persoonlijke mening.

Ik was eerder terug dan de wielrenner. Een koffietje op het geweldige terras, met uitzicht over de oude bomen en het heerlijke park. Genieten toch.

Wat lezen, wat relaxen op onze mooie kamer, en voor we het wisten was het dinnertime.

Geniet mee van de wandeling met mijn foto’s!!

Myriam

Heerlijke wandeling. Absoluut een aanrader als je in de buurt bent!

Geniet van deze zaterdag!

Myriam

STUIFDUINWANDELROUTE – 11 km.

Dat we niet ver moeten lopen om heerlijk te wandelen heb ik al tot vervelens toe herhaald op deze blog vrees ik. Bij deze nog een keer: op 16 kilometer van het deurtje van huisje Weltevree startte de wandeling die we gisteren aflegden: de Stuifduinwandelroute. Vlakbij toch?

De wandeling ontdekten we in een ROUTEN boekje, met dank voor de steeds fantastische wandeltips, team ROUTEN!!

Parkeren kan je thv het Provinciaal Domein Den Blakken in de Wegvoeringstraat 308 in Wetteren. Van daaruit voerde een lus ons via grote stukken jaagpad langs de Schelde, maar ook door de Kalkense Meersen en de Warandeduinen, en zo terug naar de parking. Onderweg is er ruimte om de inwendige mens te versterken onder andere bij CAFE DEN AARD: zeer gekend bij fietsers en wandelaars, want een heerlijke plek, met lekkere drankjes in een ruim assortiment, heerlijke taartjes van de eigen bakkerij, zelf gedraaid roomijs… En een groot terras waar het ook gisteren heerlijk zitten was, met uitzicht over de Schelde en het Veer. O ja, dat Veer, da’s ook een trekpleister op deze wandeling. Je moet namelijk van de ene naar de andere kant van de Schelde met een veer. Dat is altijd een bijzondere belevenis.

Ik genoot van deze prachtige toer in vrijwel zomerse omstandigheden, samen met guitarman, en herinner me vooral de unieke bomen die we tijdens onze wandeling tegenkwamen: oud, groot, sterk, energie-uitstralend. Verder veel paddenstoelen, licht dat reflecteert op het water van de snelstromende Schelde, bladeren in alle kleuren en tinten geel, bruin, rood, de aardse geur van de herfst, het ritselen van de afgevallen bladeren onder onze voeten, de steeds wisselende wolkenformaties….

Laat me je meenemen aan de hand van enkele foto’s die ik maakte met de feun:

Geniet van jullie zondag!!!

Myriam

De kruislieveheer wandelroute.

Gisteren gingen we nog eens wandelen. Op de Instagram pagina van wandelze.be zag ik een route voorbijkomen van een 13 km, vertrek in Everbeek (buurt van Brakel) aan de kerk. Het zonnetje scheen, en de temperatuur was aangenaam. Boven de 30 graden kan ik geen voet verzetten, dus deze zomer is er van wandelen niet erg veel in huis gekomen. Maar nu kan ik weer. Joepie!!!

Ook al dachten we dat we dankzij corona zowat alle hoekjes en gaatjes van Vlaanderen hadden bewandeld, dat bleek niet te kloppen. Everbeek zagen we niet eerder, en deze wandeling al helemaal niet. Blijkt dit absoluut één van de mooiere routes te zijn uit de reeks die we al aflegden.

Tijdens corona leerden we ons lesje: iets te eten en te drinken nemen we altijd zelf mee. En ook nu was er NIETS geopend. We passeerden wel enkele horecazaken, maar die waren gesloten. Een beetje jammer maar gelukkig hadden we Sultana koekjes en een fles water mee. Daar kwamen we mee rond. Goed voor de portemonnee, dat wel.

Bos, weilanden met loslopend vee, weilanden met niet-loslopende Schotse Hooglanders, kronkelende dalende en stijgende paadjes, kapelletjes in alle mogelijke uitvoeringen…. Het was heerlijk. Op de stappenteller stonden 19500 stappen, maar Komoot zei 13,2 km. In elk geval voldoende beweging. Ik geef jullie nog een sfeerbeeld van onze tocht.

Dankje wel @wandelze.be voor deze heerlijke tip!!!

Een aanrader.

Fijne start van het weekend.

Myriam

Van abdijhoeves, bloesems en lentesprongen.

Het is hier stil. Ik weet het. Zonder reden eigenlijk. Het komt er gewoon niet zo vaak van. Soms denk ik, ik trek er weer de stekker uit. Maar ik weet dat ik er spijt van krijg als het wat minder druk wordt, dus doe ik dat niet. Het is wat het is, soms wat minder, soms wat meer. Nothing more, nothing less. Ik verontschuldig me meteen ook voor het gebrek aan reactie bij jullie. Het komt wel terug. Beloofd.

Vandaag is het vrijdag, normaal een vrije dag, maar ik spring straks nog in voor een zieke collega. En ik geef toe dat ik véél productiever ben dan op een gewone vrijdag.

Guitarman zit braaf te wachten tot het Witgele kruis langskomt om een staafje in zijn neus te rammen. Hij gaat maandag immers onder het mes 😦

En ik heb al véél gedaan: afspraken vastgelegd voor kine, voor steunzolen… (dat zijn mijn uitstapjes tegenwoordig: dokters en aanverwanten) Mijn hospitalisatieverzekering gecheckt. Mijn financiën gecontroleerd.

Kaartjes verzonden naar zieke en jarige familieleden en bekenden.

Italiaans geleerd.

En voor ik de keuken induik om een quicheken klaar te zetten voor vanavond vind ik de tijd en de goesting voor een blog.

Warempel.

Vorig weekend reden we naar Sint Denijs Boekel in de Zwalmstreek. Guitarman had een wandeling van een goeie elf kilometer uitgestippeld langs wandelknooppunten, en ons vertrekpunt bevond zich aan de abdijhoeve HOF TE WEYLEGEM. Idyllisch gelegen, bijzonder rustig ook, blijkt deze abdijhoeve beschermd erfgoed te zijn. Vroeger was dit de abdijhoeve van de Sint Pietersabdij in Gent.

Vlak naast de hoeve ligt de Sint Margarethakapel, ook beschermd erfgoed. Jammer genoeg zat het hekje rond de kapel op slot. Anders had ik je zonder twijfel kunnen trakteren op heerlijke oude grafstenen. Ben ik dol op, remember?

SINT MARGARETHAKAPEL

De Zwalmstreek is sowieso een sublieme streek in ons landje. Wij kunnen er niet genoeg van krijgen. Zeker als het zonnetje schijnt, de bloesems bloeien en de meeste wandelaars andere oorden opzoeken is dit een plaats om helemaal zen te worden.

Kijk mee naar wat we onderweg ontdekten en geniet!!!

Allez dat het zalig wandelen was. Nu nog een stop onderweg aan één of ander zalig terrasje en wijllie weer helemaal blij.

Keep it safe en tot gauw

LOLA

GOE BEZIG!!!

18000 stappen zei de stappenteller gisteren, toen ik enigszins vermoeid in de auto neerplofte.

Dat gaat toch richting 13 km, en 13 km gaat richting 15 km en dan richting 20 km, wat mijn doel is dit jaar. Haal ik dat ooit? Dat weet ik niet, en ik lig er ook niet van wakker. Tenslotte is de reis belangrijker dan de bestemming. En die reis brengt ons nu en dan op bijzonder mooie plekken. Zoals vorig weekend. Toen reden we naar Sint Blasius Boekel, een dorpje in het hart van de Vlaamse Ardennen.

We parkeerden in de buurt van het kerkje. Als doorgewinterde wandelaar weet je dat kerkje ook kerkplein betekent en dat betekent dan weer in de meeste gevallen parkeerplaats. Ook hier was dit het geval. Wel goed dat we op tijd vertrokken, met name voor de middag, want bij terugkeer werd de parkeerplaats, net als de wijde omtrek, volledig ingepalmd door enthousiaste wandelaars. Wat moet een mens anders, niet?

Wandelen in deze buurt is wandelen in de Vlaamse Ardennen, over de getuigenheuvels (een min of meer geïsoleerde, erosiebestendige heuvel in een verder relatief vlak landschap: bron WIKIPEDIA). Het gaat dus behoorlijk op en neer.

Veel afwisseling tussen de landschappen, redelijk begaanbare paden, én we leefden kortstondig in de veronderstelling dat de modder verdwenen was tot herfst 2021. Hahahahaha, you wish.

Op een bepaald moment kwamen we in een soort SPEL ZONDER GRENZEN terecht. De oudere lezers van mijn blog zullen zich dit zeker nog herinneren. Bruine zeep was een geliefkoosd attribuut in dit spel. Wat heb ik gelachen met de capriolen van de deelnemers die manmoedig probeerden overeind te blijven op die glibberige substantie.

Boontje komt ooit om zijn loontje. Nu was het mijn beurt om me in allerlei bochten te wringen om toch maar overeind te blijven op het gladde modderspul. Dit had ik nog niet eerder meegemaakt. Op andere momenten zakten we weg tot onze enkels in de modder. Maar nu bleek dat wegzakken te verkiezen boven het glijden. Ik ben niet gevallen maar ik heb ook niets van de omgeving gezien. Alle aandacht was op het zo goed als onbegaanbare pad gericht. Onderweg kwamen we een aantal wandelaars tegen waarvan de man op sandalen rondhuppelde… Ik had graag gezien hoe hij dit parcours aflegde. 🙂

Enfin, we waren tamelijk uitgeteld toen we terug aan de auto kwamen. Op het laatste waren er ook wel vele wandelaars op hele smalle paadjes. Geen veilig gevoel. Blij dat we op tijd waren vertrokken.

Enkele fotootjes.

Allé het was al bij al een avontuurlijke wandeling. En het heeft deugd gedaan!!

Groetjes LOLA

WALK WITH ME

Zondag ll werd de laatste ijskoude dag voorspeld. Bovendien zou het ook droog zijn, en deze ingrediënten bij elkaar stonden garant voor een flinke portie wandelplezier, dachten we. De keuze viel op een wandeling in de buurt: Bachte Maria Leerne als vertrekpunt.

Waar wij geen rekening mee hielden bij het kiezen van onze tocht, was dat in de buurt van Bachte Maria Leerne veel overstroomde weides waren, én dat er dus véél schaatsers zouden zijn. Héél véél!!!

We kwamen, we zagen en we keerden om. In deze massa gingen we ons niet mengen. Wel nog wat mooie foto’s kunnen maken van ijs op water, struiken en bomen.

Heel mooi. En dan terug naar huis, en rustig genieten van een goed boek.

De wandeling werd uitgesteld maar niet afgesteld. Vandaag trokken we er weer op uit, om alsnog de acht kilometer rond te maken. Dezelfde wandeling met als vertrekpunt de Blauwe Poort in Bachte Maria Leerne. Daar is een groot parkeerterrein waar je moeiteloos je auto kwijt kan. Je stapt over verharde wegen, het hele traject lang, wat ik zelf niet altijd even aangenaam vind. Verharde wegen betekenen meestal ook meer verkeer, maar dit viel best mee. Er kan stevig doorgestapt worden op zo’n traject, da’s dan wel weer fijn. We wandelden langs dreven afgeboord met statige bomen, voorbij het kasteel van Ooidonk, dat absoluut magnifiek is. Een aanrader is een bezoek aan de tuinen, al hebben we dat nu niet gedaan . Verder leidde de weg ons langs de meanderende Leie, wat idyllische taferelen opleverde.

Een deugddoende wandeling in elk geval.

De lucht was strak grijs, geen prachtige wolkenpartijen, geen piepend zonnetje, enkel grijs. Pas onderweg terug naar huis, zagen we de zon even van achter de sluier heen piepen. We kijken reikhalzend uit naar de lente die morgen wordt voorspeld!!! Jullie ook?

Fijne avond.

LOLA

%d bloggers liken dit: