DIRTY LITTLE TREASURES

Jaja, ze was er weer vandaag. De zon!!! Wat minder warm dan gisteren maar toch nog steeds behoorlijk warmer dan je zou verwachten op de twintigste november. Ik was dan ook lichtelijk overdressed voor het aangename wandelingske dat we in gedachten hadden. Een kleintje alweer, wegens te laat vertrekken zoals steeds. En wegens nog boodschappen moeten doen én vroeg donker. Deze keer kozen we voor een wandeling die we vonden op ROUTEN. Dé inspiratiebron bij uitstek voor mooie wandelingen, maar met de huidige wandelexplosie omwille van corona niet altijd voor rustige wandelingen. Dat laatste viel echter best mee vandaag.

Tussen het grote aanbod wandelingen op ROUTEN vonden we er een aantal langs loslopende dieren. En daaruit kozen we dan weer de piepkleine wandeling die van start ging in Ename.

Ik was er nog nooit geweest, in Ename. Wat een charmant dorpje. Een héle oude mooi onderhouden kerk, daterend uit de jaren 1000. Ooit moet er ook een abdij hebben gestaan, en op die site is nu het PROVINCIAAL ARCHEOLOGISCH MUSEUM. Dat was met de huidige maatregelen natuurlijk niet te bezoeken, maar in elk geval wil ik daar zeker nog eens naar toe.

Het enige wat me bijzonder stoorde in dit voor de rest vredige dorpje, is de grote baan die er doorheen loopt, en waar men in plaats van de ideale dertig kilometer per uur behoorlijk sneller gaat. Op de kasseien daar geeft dat een vreselijk lawaai. Ocharme de mensen die wonen aan deze weg.

We konden makkelijk parkeren in de buurt van kerk en startpunt. Heel grappig beeld in de auto waarvoor we parkeerden, dat wil ik jullie niet onthouden:

Een welgemeende fuck you 🙂

Ook al was het een korte wandeling van een zes kilometer, ze was toch behoorlijk pittig. Het ging met momenten goed omhoog, maar vooral de staat van het pad was abominabel. Het leek meer een modderpoel dan een pad. Je moest héél goed uitkijken om geen schuiver te maken. Dat hindert de mens die de omgeving volledig op zich wil laten inwerken.

Voor de rest: prachtig dat Ename bos. Van loslopende dieren echter hebben we enkel de excreties gespot hier en daar. De enige dieren die we er ontmoeten waren een aantal huis-, tuin- en keukenkoeien in een omheinde wei, maar geen los wandelende runderen of paarden. Zo jammer 😦

De enige dieren die we gespot hebben 😉

Hier een proevertje voor het geval jullie van op afstand willen meegenieten:

Ook weer een mooie bed and breakfast ontdekt in hartje Ename, goed om te onthouden voor na de crisis…

Vergeet je laarzen niet als je deze wandeling zou maken! Onmisbaar attribuut.

Keep it safe!!

Lola

NIET VOOR MIJ.

Foto door cottonbro op Pexels.com

Nadat ik dagen heb zitten dubben over de tweede opdracht voor de blogboostnajaarschallenge besloot ik dat deze challenge niet mijn ding was. Jammer maar helaas. Als ik uren moet turen naar een scherm in de hoop iets zinnigs te schrijven (nou ja 🙂 )dan is er van een blogboost geen sprake. En dus werp ik de handdoek in de ring en ga ik lekker iets schrijven dat me inspireert. Neemt niet weg dat ik het een fantastisch initiatief vind!!

Terwijl de regen over het raam naar beneden gutst (langs mijn pas gepoetste ramen 😦 ) denk ik terug aan donderdag ll en het fijne wandelingetje dat we toen maakten in de omgeving van Kluisbergen. Om de grote meute voor te zijn, vertrokken we op het middaguur. Bovendien, zo dachten we, was het een doordeweekse donderdag, dus druk zou het niet zijn. (Vergeten, de herfstvakantie is met een week verlengd.) Maar het was inderdaad niet echt druk druk. De parking had nog voldoende vrije plekjes. De zon die even verdween tijdens de rit naar het startpunt, begon snel weer te schijnen. Nu en dan afgewisseld met een buitje. Het eerste klimmetje was wel drukbevolkt. Dames met onaangepast schoeisel baanden zich een weg door modder en hopen bladeren. Een verwend jongetje mocht zijn afstandsgestuurd terreinwagentje mee nemen het bos in, waar hij een gevaar vormde voor de nietsvermoedende wandelaar. Die trouwens behoorlijk geïrriteerd raakte door het gegier van de machine. Gaan we het bos niet in voor de rust en de stilte? Tja niet dus.

Na een kilometertje verdwenen deze wandelaars en konden we onze tocht nagenoeg alleen verder zetten én gulzig genieten van rust en stilte, prachtige bostaferelen en uitzichten om u tegen te zeggen.

Ik was nog nooit in Kluisbergen city geweest. Jammer eigenlijk. Dat moet een zalige plek zijn in normale omstandigheden. Ik bedoel maar : wat een aanbod aan restaurantjes en overnachtingsmogelijkheden!! Voornemen is gemaakt om daar zeker een weekendje door te brengen van zodra de f*cking coronabitch is komen te gaan.

Klein fijn wandelingetje: 6,5 km, een beetje stijgen en een beetje dalen, magnifiek!!!

LOLA

LITTLE TREASURES

Op een onverwacht moment kom je ze tegen, die little treasures. De kleine motherfuckers verbergen zich goed, je moet er per accident tegenop botsen als het ware. Dat overkwam ons afgelopen weekend.

In onze zoektocht naar een mooie wandeling in de prachtige natuur, waar de rust niet zou verstoord worden door duizenden quarantaine wandelaars, ontdekten we zo’n parel. Ik aarzel om er over te schrijven, maar goed, zo vaak wordt mijn blog nu niet gelezen dat het schrijven over een welbepaalde plek tot een volksverhuizing zou leiden 🙂

Ik waarschuw, het is een piepklein wandelingetje, slechts 6 km, maar het is een treasure. ECHTIG en TECHTIG!!

Om zeker rustig te kunnen wandelen kozen we ervoor om rond de middag te vertrekken. Dat bleek een schot in de roos. De parkeerplaatsen achter de kerk van Nokere waren nog niet voor een kwart gevuld. De zon scheen alsof het juli was in plaats van november, een échte indian summer. Wat een delight.

Nokere is een piepklein dorpje in de buurt van Kruishoutem. De E17 is vlakbij maar daar heb je op geen enkel moment tijdens deze wandeling last van.

Woorden schieten te kort om de pracht van deze streek te beschrijven, dus laat ik mijn camera spreken.

Prachtig niet?

Voor deze wandeling heb je geen speciale conditie nodig, ze is dan ook maar zes kilometer lang. Maar het heuvelt wel hier en daar, dus een klimmetje moet je wel aankunnen. Een kleintje weliswaar. Verder heb je een paar stevige wandelschoenen nodig want hier en daar moet je door het weiland of langs aardewegeltjes die wat zompig zijn op dit moment van het jaar. Maar geen kat hier!!! GEEN KAT. Terwijl het Muziekbos, waar we vorige week wandelden, afgesloten was wegens te druk, kwamen we in Nokere zo goed als niemand tegen. ZALIG!!!

Bye bye ende zwaai zwaai

LOLA

BLOGBOOSTNAJAARSCHALLENGE

challenge
Afbeelding gekopieerd van de blog betreffende de challenge 🙂

Beter laat dan nooit zullen we maar zeggen zeker? Deze challenge kwam ik toevallig op het spoor tijdens het zoeken naar interessante blogs om te volgen. Niet dat ik veel tijd heb om dat te doen, maar goeie voornemens heb ik voortdurend dus…

Een blogboost kan ik sowieso wel gebruiken. Mijn vroegere dagelijkse blogposts (met mijn vorige blog bubbliciouslyme.com) lijken tot een ver verleden te behoren. Aan challenges deed ik vroeger ook wel eens mee, dat was best wel fijn. En de uitnodiging voor deze challenge sprak me erg aan. So here I am. 🙂

Begin ik bij het begin? Of spring ik er middenin, bij de uitdaging die voor deze periode op ons wordt afgevuurd?

Bij het begin dan maar, dat past het best bij de ordelijke geest die ik ben 🙂

POSITIVITEIT EN ENERGIE, dat is waar het eerste thema om draait.

Wat geeft mij energie?

Toch wel een aantal dingen, héhé. Zo krijg ik ontzettend veel energie van een prachtige natuurwandeling of dito fietstocht. Liefst met het lief, of met de dochter (zoon is geen wandelaar, wel een fietser, maar koersen is dan weer niet mijn ding 😦 ), maar even goed alleen. Ik ben namelijk dol op de stilte in de natuur, en als je met een vriendin op pad gaat, is het meer de bedoeling om te tetteren. Dat doe ik dan weer liever op een terras of in de zetel, tenminste in gewone tijden. Ook dat geeft me energie, zeker weten. Alleen nu niet, gezien corona.

Zoals ik enige tijd geleden noteerde op instagram: GEEF ME MIJN WANDELSCHOENEN EN EEN BOS EN IK BEN DE GELUKKIGSTE MENS OP DEZE PLANEET.

De mensen die ik liefheb geven me (meestal) energie. Zo ben ik helemaal blij als ik mijn kindertjes zie, my precioussssses 😉

Een zonnige dag en ik hoef niet te gaan werken: instant energie boost. Een dag waarop niets moet en alles mag (duuuuuh, niet dus in deze tijden, of toch, juist nu moet niets, want we kunnen nergens naartoe. Ik moet toegeven dat ik dat vaak bevrijdend en rustgevend vind, en er energie van krijg. Daar zullen veel mensen anders over denken vermoed ik.

Lekker eten in goed gezelschap: ENERGIEBOOST. Heerlijk om uit eten te gaan, daar verlang ik hard naar. Al hebben wij ondertussen het genot (her)ontdekt van de a casa bereide gerechten. Wat kozen we vroeger snel voor een dagschotel in de buurt, of voor een deliveroo aan huis. Terwijl het vaak lekkerder smaakt als je het zelf klaar maakt… Niet? Zeker weten dat we terug de horeca zullen steunen eens de maatregelen weer versoepelen. Dat wel!!

Reizen, dat geeft me ook energie. Ook weer iets dat niet kan voorlopig, maar dat ik minder mis dan ik had gedacht. Zolang we maar mogen fietsen en wandelen waar we willen ben ik al heel blij.

Iets dat wel kan en energie geeft is LEZEN. Wat hou ik van een goed boek. Ik verslind ze niet meer aan het tempo van in mijn jeugd: vijf boeken op twee weken. Dat lukt me niet. Maar ik lees alle dagen minstens één hoofdstuk, in minstens één boek. Er zijn altijd twee boeken in de running: één waarin ik nu en dan eens een hoofdstukje lees, meestal non fictie dan, en één fictieboek waarin ik steeds verder lees.

NOG EEN BELANGRIJKE: Mediteren. Dat geeft me bergen energie. Mindfulness, chakrahealing…. thuis komen bij mezelf is het.

Koffie, geeft me ook energie. Een warme douche als ik ’s morgens vroeg opsta, een heerlijke ononderbroken nachtrust, een mooie film, een goed glas wijn, het huis netjes gepoetst en dan de voldoening daarvan…..

Best veel toch als ik het zo bekijk.

Ziezo, tot hier het eerste deel van de blogboostnajaarschallenge.

See you (soon?) for more

LOLA

CORONA WALKS

Het is weer zover, al heeft het veel te lang geduurd voor het zover was, én is zover nog niet ver genoeg vrees ik.

Maar die discussie ga ik hier niet voeren.

Gelukkig mogen we nog wandelen en fietsen. GELUKKIG. De dagen zijn kort, het mooie weer is vaak ver te zoeken, dus dat is wel een groot verschil met de eerste lockdown. En we mogen nog uit ons kot, om samen met onze bubbel aan lichaamsbeweging te doen!!!

Vandaag trokken guitarman en ik naar het MUZIEKBOS in Ronse. Samen met honderden andere wandelaars, dat wel. Maar het bos is groot en over het algemeen hadden we geen hinder van té veel volk. Waar het smal was en we anderen moesten passeren, deden we ons mondmasker aan.

De zon scheen, tot we driekwart van de wandeling hadden gedaan, en de eerste druppels vielen toen we de parking in zicht kregen. Beter kan een mens het niet regelen.

En wat heb ik genoten!! De pracht van de natuur in zijn herfsttooi, de rustgevende invloed van al dat groen, de frisse lucht. En…last but not least…. ik heb toch wel een conditieverbetering opgemerkt. Die fietsvakantie, ook al was het dan met een e bike, heeft toch iets opgeleverd!! Ik raakte zonder al te veel moeite zelfs de pittigste helling op. Want pittig zijn ze daar, die heuveltjes!!

13000 stappen, en zalig gezond vermoeid.

Echt een aanrader deze wandeling: Doe zeker stevige wandelschoenen aan die waterdicht zijn en voldoende reliëf hebben. De weg is erg zompig op veel plaatsen. Begin ook niet aan de wandeling als je géén conditie hebt, het is best pittig op momenten.

Maar het loont de moeite. En o ja, ga liever tijdens de week als je kan. Dan zal het vermoedelijk aangenaam rustig zijn.

Enjoy, en KEEP IT SAFE!!

LOLA

CORONAPROOF REIZEN

Er is nog weinig vanzelfsprekend deze dagen. Waar we vroeger zonder nadenken in de auto stapten om naar hot of her te reizen, denken we nu wel twee keer na. We hebben altijd meer gevoeld voor rustige niet toeristische plekjes, en nu komt die voorkeur ons goed uit. Ons reisje naar het Zwarte Woud werd gepland toen de maatregelen versoepelden, en er van een tweede golf nog geen sprake was. Ook nu werd er even getwijfeld of we zouden gaan, maar de rust van de streek waar we naartoe wilden overtuigde ons om te vertrekken. En zo stapten we vorige week vrijdag in de wagen om de iets meer dan zeshonderd kilometer lange reis naar Neukirch, deelgemeente van Furtwangen, aan te vangen.

Vorig jaar waren we er een tweetal dagen geweest op onze terugreis uit de Provence, en we waren overweldigd door de rust en prachtige natuur daar. Het hotel waar we ook vorig jaar logeerden is gelegen in een super rustig dalletje in het Mittel Schwarzwald. Van uit onze kamer en vanop ons balkon kijken we uit over het dal: weiden en bossen, in de verte een afgelegen boerderij, koeien, een kabbelend beekje….

Voor ons de belichaming van het paradijs.

Het hotel THÄLERHÄUSLE Ochsen heeft veel minder klanten over de vloer dan vorig jaar volgens ons: dat is goed voor de weinige gasten die er wel zijn, de afstand kan zonder enig probleem gehandhaafd worden, voor de eigenaars van het hotel zal dit minder fijn zijn. Zelfs de op grote afstand van elkaar geplaatste tafeltjes zijn nauwelijks bezet.

In de onmiddellijke omgeving konden we wandelen tot we erbij neervielen, zonder ook maar een menselijke ziel tegen te komen. Heerlijk vonden wij dat. Elke dag stapten we tussen twaalf en vijftien kilometer, niet slecht. Wat doet het deugd om die supergezonde buitenlucht op te snuiven, de geur van hars, de zomerse warmte die de aroma’s van kruiden en bloemen extra tot zijn recht liet komen.

Toch minder goed nieuws ook uit het Schwarzwald: het is er zo warm de laatste zomers, dat de dennen en sparren ziek worden door één of andere kever die uit warmere oorden naar deze prachtige plek is gevlucht. Ontzettend veel bomen zijn aangetast en moeten worden gekapt, en dat zie je echt al heel goed in het landschap. Ook hier is de klimaatverandering niet zonder gevolgen 😦 Het was ook heel bijzonder om elke dag zon te hebben, terwijl de streek vroeger bekend stond als de “piespot van Duitsland”… Wel zo aangenaam om bij mooi weer te gaan wandelen natuurlijk, maar op langere termijn treurige vooruitzichten. Tenzij andere bomen die beter bestand zijn tegen droogte de zieke bomen zullen vervangen….

Eén keer reden we tot aan de TITISEE, maar uitstappen deden we er niet. Wat een mensenmassa.. Dan maar snel terug naar onze afzondering.

Enkele foto’s van op onze tochten:

Het heeft ongelofelijk veel deugd gedaan.

STAY SAFE

LOLA

VEILIG THUIS!!!

Gisteren appte ik mijn dochter dat we gingen wandelen.

Ok, veel plezier en hou het veilig hé, antwoordde ze.

Voor een wandeling naar Gent en terug leek me dat geen enkel probleem te zijn. Zo gevaarlijk is het niet bij ons in de buurt 🙂

We hebben geluk, we wonen rustig maar toch op wandelafstand van het centrum.

Langs rustige paadjes en straatjes met zicht op de mooiste plekjes van Gent, raken we in een half uur tot aan crèmerie Gerard, het volgens mijn bescheiden mening bekendste ijssalon van Gent, waar je nu ook terecht kan voor een afhaalijsje.

Foto afkomstig van http://www.cremeriegerard.be

Er waren slechts twee wachtenden voor ons, dus we waagden het erop. Terwijl we stonden te wachten, plots een akelig geluid van iemand die met zijn fiets in de tramsporen terecht kwam en onderuit ging.

Nooit meer vallen met je fiets in de tramsporen (Gent) - Het ...

Gelukkig een jong knulletje op een koersfiets, dat er vanaf kwam met de schrik zo te zien. Maar wel verschieten, vooral voor de jongeman in kwestie natuurlijk. Ik geef het je op een briefje: als je daar een hele dag de wacht optrekt zie je zonder twijfel één of meerdere ongelukkigen die door deze vermaledijde tramsporen in de problemen komen. Soms ook met ernstige gevolgen. Na deze adrenalinestoot deed het aarbeien/vanilleijsje extra goed. MMMMMMM

We slenterden verder, a ja, want stilstaan of zitten mag nog niet, richting Korenmarkt. De volkstoeloop was verrassend. De drukte deed heel pre-coroniaans aan. Plots geroep: een jonge man met een baby’tje in een draagzak op zijn buik, was blijkbaar door de politie aangemaand om door te lopen. Luid roepend gaf hij zijn mening te kennen over de flikken. Het was een vreemde situatie, vooral omdat we geen context kenden. Zo op het zicht leek het een overdreven politionele actie te zijn: jonge vader met kind, wachtend op zijn vrouw die in een winkel bezig was, wordt eerst aangesproken door de politie, én wordt daarna achtervolgd en klemgezet door vier agenten! De man protesteerde steeds luider en heviger, probeerde zijn vrouw te bellen, probeerde er van door te gaan, en dat alles met een baby’tje op zijn buik. Er ontstond een ware volkstoeloop, waarin van social distancing in de verste verte geen sprake meer was. Meer context raakte bekend: de man bleek behoorlijk dronken te zijn. Niet de ideale omstandigheden om met een kleintje op je buik te gaan stappen. Zijn vrouw was ondertussen boven water gekomen, en kreeg het kleintje in de armen gedrukt, waarna de man met zes agenten tegen de grond moest worden gewerkt, vooraleer hij kon afgevoerd worden. Treurige situatie, ik had oprecht te doen met moeder en baby’tje. In mijn hoofd spelen allerlei scenario’s: welk ervan juist is, zal ik nooit weten. Ik hou het er op dat de politie niet op een dergelijke manier ingrijpt als het niet echt noodzakelijk is.

We zetten onze wandeling verder, en gaan richting huis. In de Forelstraat vliegt plots een bloempotje van een balkon op de eerste verdieping, ik kan nog net wegduiken. Bijna op mijn (net gekapte) hoofd!!

Zou een opvallende manier geweest zijn om aan mijn einde te komen: VROUW OVERLIJDT NADAT ZE BLOEMPOT OP HET HOOFD KREEG.

Een goede bewaarengel, dat heb ik.

Goed gestapt toch, zo over en weer naar Gent centrum. Ook altijd iets te beleven 🙂

Uitgeputte stapgroetjes

LOLA

SEEFELD in TIROL, a fairytale.

Zoals jullie al konden vermoeden na het lezen van mijn vorige blog TRAINSPOTTING XXL bevind ik mij momenteel in het buitenland, samen met Beertje Brom. Meer bepaald in Seefeld in Tirol, een feeëriek dorpje in de Oostenrijkse Alpen, gelegen tussen Innsbruck en Garmisch Partenkirchen. Wat doet een vrouw die noch skiet, noch snowboard noch langlauft in het putje van de winter in een Oostenrijks dorp? Dat wil ik jullie graag vertellen, dus lees snel verder 😉

Beertje Brom is sinds zijn prilste jeugd een fervente skiër. De man leeft helemaal op bij het zien van een fiks pak sneeuw, een paar skilatten en de vermelding zwarte piste hier. Dus voor hem is Oostenrijk tijdens de winter een voor de hand liggende keuze. Zelf ben ik niet gebeten door die microbe, en ik wil er mij ook niet meer door laten bijten, wegens angst om te vallen en te breken 😦

Er werd dus gezocht naar een compromis: een dorpje/hotel waar voldoende te beleven valt voor een niet-skiënd meisje enerzijds, en waar anderzijds voldoende pistes waren om de ware liefhebber te plezieren. Onze zoektocht bracht ons naar Seefeld, in WELNESSHOTEL SCHÖNRUH, waar we terechtkwamen via TUI reizen.

Normaal gaan wij buiten de schoolvakanties op reis, want kleine kindjes hebben we niet meer, maar door omstandigheden moesten mochten we nu toch in de krokusvakantie een weekje weg. Het aanbod van bovengenoemd hotel was héél mooi, en we boekten een weekje weg . Nog geen moment spijt van gehad!!

Wat is er dan zo speciaal aan dit hotel?

Eerst en vooral ligt het in een prachtig dorp, met een typisch kerkje, vele romantisch uitziende hotels, en écht Oostenrijkse huizen. Bovendien stopt er een trein op nog geen 800 meter van ons hotel. Een pluspunt als je met de trein reist 😉

Het hotel zelf is sprookjesachtig mooi, een karakteristiek hotel uit de streek met veel hout, balkonnetjes, maar helemaal aangepast aan de eisen van de moderne reiziger die veel gewoon is.

Zonder dat we daarvan op de hoogte waren vóór de boeking, bleek het hotel ADULTS ONLY te zijn. Ik zou daar nooit uit mezelf op zoek naar gegaan zijn, dol als ik ben op kindertjes, maar ik moet eerlijk zeggen dat de volstrekte rust hier echt wel deugddoend is.

Bij het inchecken kregen we te horen dat we een gratis upgrade kregen van de kamer. Die was dan ook erg ruim, met een prachtige badkamer voorzien van alle comfort (inloopdouche, dubbele wastafel, véél plaats om je toiletspullen te plaatsen). Verder een zithoek met alweer véél bergplaats, een zetel en tv en dan de mega ruime slaapkamer met groot bed (jammer genoeg twee éénpersoonsmatrassen in plaats van één grote tweepersoonsmatras…), en alweer kasten, kasten kasten…Het uitzicht uit de slaapkamer was minder: een muur. Niet echt een probleem tijdens de winter, bovendien was het uitzicht uit de leefhoek wel heel mooi.

Het hotel is enorm groot, maar blijft toch gezellig aandoen. Nooit kitscherig al is de stijl representatief voor wat we als echt Oostenrijks bestempelen.

Wil je nog steeds weten wat een niet skiënde vrouw hier kan beleven? Hier komt het:

  • Heerlijk eten: ontbijt en avondmaal zijn fantastisch, aan alles is gedacht. You name it, they have it Bovendien is een halfpension hier gelijk aan een volpension. Dat houdt in dat je tussen één uur en vier uur kan lunchen: er staat dan een buffet klaar met soep, een hoofdgerecht, sla, desserten, … teveel allemaal. Ik heb er zelf maar één keer gebruik van gemaakt. Ik wil nog kunnen stappen als ik hier vertrek…
  • Suuuuuper wellness: een saunacomplex om u tegen te zeggen, met wel zes verschillende sauna’s en een zen rustruimte. Daarnaast een groot binnenbad, een bubbelbad, een buitenbad op het dak van waaruit je ook tijdens de winter de schoonheid van de omringende bergen kan bewonderen, bij een temperatuur die je niet doet beseffen dat je buiten bent. Tenslotte ook een beautyfarm waar je allerlei behandelingen kunt boeken.
  • Er zijn héél wat geruimde wandelpaden in de omgeving, zodat je zelfs zonder sneeuwschoenen of skilatten mooie wandelingen kan maken, en dat niet alleen in het dorp.
  • Voor wie een zeer goed gespijsde portemonnee heeft is shoppen ook een alternatief. Bij mij beperkte dit zich tot wat lèche fenêtre. (De prijzen vond ik er behoorlijk over.)

LOLA (still) loves it!!! As for the man: een skigebied met méér zwarte pistes zou beter geweest zijn, maar dit was een goed compromis 🙂