Een coronaatje voor jou?

Foto door CDC op Pexels.com

Zou ik nog eens durven schrijven over corona? Wel ja zeker, het is geen onderwerp meer dat straatgevechten uitlokt, of vrienden en familieleden uit elkaar drijft. Dat was het jammer genoeg wel tijdens de eerste, let’s say, vier golven. En ik beken schuld: ik heb me ook laten meeslepen in het vuur van mijn overtuiging. Let wel, ik was, en ben nog steeds, zeker van de meerwaarde van een vaccinatie. Maar nu de angst om ernstig ziek te worden en /of mensen te verliezen door dit klote virus wat minder is geworden, zie ik ook wel in dat het geen zwart/wit verhaal is. Dus mocht ik mensen geschoffeerd hebben door mijn radicale overtuigingen op provaccinatie vlak dan bied ik daarvoor mijn verontschuldigingen aan. 🙂

Foto door Vie Studio op Pexels.com

Vandaag ging ik mijn vierde vaccinatie halen. De uitnodiging voor deze vaccinatie kreeg ik al een hele tijd geleden via een vijftal verschillende kanalen toegestuurd. Op vlak van efficiëntie kan er nog iets verbeteren lijkt me. In de brievenbus, per SMS, via DOCCLE, via mail, van de Vlaamse overheid… Wie dan nog vergeet zich te laten vaccineren is zwaar dementerend 🙂 Gezien ik een vrij grote verkoudheid had ten tijde van de uitnodiging, en vaccinatie in dat geval niet aangewezen lijkt, werd de prik uitgesteld tot vandaag. Vanmorgen gekeken op de website en er was nog plaats vrij: joepie!

Zoals vele mede Gentenaars kon ik het beschermende spuitje gaan halen in Flanders Expo. Ik ken daar al goed mijn weg, en zoals steeds verliep alles op wieltjes. Van het prikje zelf voelde ik niets. Nu hopelijk ook verder geen symptomen ontwikkelen. Maar ik ben er vrij gerust in, want heb nog nooit last gehad van het vaccin.

Foto door Karolina Grabowska op Pexels.com

Na vier vaccinaties en drie coronabesmettingen mag ik wel zeggen dat ik een beetje een connaisseur ben. 😉 Al zou ik liever een echte wijnkenner zijn…. Wat jullie?

PEEK AT MY WEEK

De quarantaine ligt nu zo’n tien dagen achter ons. In vergelijking met een paar collega’s mag ik niet klagen over de gevolgen voor mijn gezondheid, veroorzaakt door de invasie van het beestje wiens naam begint met een C. Hoe ik dat organisme haat, er zijn geen woorden voor. Ik weet dat ik er niet alleen in sta.

Ik was een depressie nabij, maar de bevrijding kwam net op tijd. Hoe zalig is het om terug naar het werk te kunnen, de deur van mijn appartement te kunnen uitstappen, zomaar, omdat het kan, omdat het mag.

Op zaterdag 3 april trokken we naar de Bourgoyen. Ik schreef er een blog over trouwens, voor het geval je nog eens wil gaan kijken hoe het er daar uitziet? Ik voelde mij er als een jong veulen dat voor het eerst weer buiten mag na een lang verblijf in één of andere donkere stal. Het weer was niet om over naar huis te schrijven maar de verse lucht deed zo een deugd. ZALIG!!!

Op zondag 4 april mocht ons moeder nog eens buiten. Het mensje is 92, volledig gevaccineerd, maar het vergde mails en telefoontjes om mogelijk te maken dat ze nog eens buiten de WZC muren mocht komen. Ik ga er niet dieper op in want dat brengt me te ver. Laat me volstaan met te zeggen dat ik alle begrip heb voor de maatregelen, absoluut, maar dat het niet de bedoeling kan zijn dat elk individueel rusthuis dan ook nog eens persoonlijke strengere maatregelen gaat hanteren…. Erg. Echt héél erg. Ze moet na elke stap buiten de grenzen van het WZC ook een week in quarantaine… Echt waar. Enfin die zondag heb ik haar meegenomen naar huis, waar ze ook nog eens mijn kinderen kon zien, alles op gepaste afstand en mét mondmasker natuurlijk.

Taart gemaakt voor bezoek van oma

De werkweek vliegt voorbij, en geeft geen aanleiding tot buitengewone blogonderwerpen. Of misschien wel, maar de tijd ontbreekt mij gewoon.

Tot de vrijdag 9 april. We trokken er weer op uit voor een wandeling rond Doel. Ook daar blogde ik over. Heerlijk ook, fris maar zo deugddoend.

Op zaterdag ging ik voor het eerst shoppen op afspraak met mijn dochter. Ik had consumptiecheques ontvangen, als werknemer in de gezondheidszorg, en die wou ik in geen geval over tijd laten gaan. Dus trokken wij naar twee winkels, op afspraak. Eerst zoeken waar die cheques worden aanvaard, en dan een afspraak maken. Het ging allemaal vlot. We togen naar Lovendegem, bij Antes, en naar Merelbeke, bij Les femmes heureuses. En inderdaad, ik werd er helemaal heureuse van. Al kan ik niet geloven dat de winkeliers dit ook zo ervaren. Voor de klant is het een luxe: in alle rust kiezen en passen. Ik vond mijn gading, de cheques zijn op.

Tijdens de voorbije week werd ik voor de tweede keer gevaccineerd. Joepie!!!!

Mijn moeder viel en brak haar arm. 😦 Het duurde twee dagen voor ze doorhad dat het misschien toch iets meer was dan een kneuzing. Je kan nog een té hoge pijngrens hebben ook. Nu zit ze in de plaaster voor een hele tijd…

Ik kreeg een scan van de lever, omdat ik de laatste tijd graag minstens één keer per maand een scan heb… Duhhhh. De huisarts belde dat ik toch verder moest naar een specialist. Wel ja, deze kan er ook nog wel bij natuurlijk. Het houdt niet op de laatste tijd hier.

Gisteren gingen we nog eens een grote fietstocht maken. Veel wind, ijzig koud en in my face: ik raakte na een dertig kilometer bijna niet meer vooruit. Totaal uitgeput, zelfs met de elektrische fiets..Zou het C beestje toch iets hebben nagelaten?

Vreugde en verdriet, het zijn twee kanten van de medaille die het leven is. We krijgen van elk ons deel.

Keep the spirit up!! Doe ik ook!

LOLA

%d bloggers liken dit: