Rondje Brasschaat

Ons kot en de streek errond hebben we nu wel genoeg verkend, vonden we. Met alle bizarre versoepelingen de laatste tijd, waarbij de logica samen met de geloofwaardigheid van de virologen én de politici in het niets oplosten, vonden we dat we best de fietsen achter op de auto konden monteren om eens op een andere plek te toeren. Why not, als je godbetert je familie in Nederland en Duitsland mag opzoeken (terwijl er hier nog geen sprake is van uitbreiding van bubbels), én je bovendien boodschappen mag gaan doen over de grenzen heen. Steek je maatregelen waar de zon niet schijnt zou ik zeggen. Jullie hebben er met zijn allen zo’n boeltje van gemaakt dat zelfs ik, één van de meest gezagsgetrouwe burgers op deze planeet, de handdoek in de ring gooi. ( Dat het niet makkelijk is om zo’n crisis te managen, daar ben ik zeker van. Dat ik het niet beter zou doen, daar ben ik ook zeker van, maar ik ben dan ook niet aangesteld om de crisis te managen….) Enfin, soit. De cijfers gaan naar omlaag, en ik bid elke dag dat ze niet weer naar omhoog gaan.

Wij dus met de auto naar Brasschaat waar we, na een bezoekje aan een deel van onze vierkoppige bubbel, een schitterend toertje maakten.

Vertrekkend vanuit Mariaburg fiets je maximaal een kilometertje voor je door groen omringd bent, en met groen bedoel ik dan ook véél groen. Oude statige bomen, naaldbomen, rododendrons in volle pracht ontloken, héél véél grote, neen, eerder reusachtige villa’s verscholen daartussen. Huizen waar je met gemak een volledig Syrisch dorpje kan in onderbrengen, en die nu bewoond worden door, hopelijk meer dan, één generatie? Het voordeel van al deze architecturale pracht is dat er zo veel grond rond ligt, dat je het gevoel hebt in een bos te passeren, het nadeel is dat het, bijna, allemaal privé is. ..

Gelukkig is deze ravissante woonomgeving doorspekt met stukken die wel toegankelijk zijn voor het plebs, waartoe wij onszelf rekenen. We fietsten tot aan het fort van Brasschaat, niet toegankelijk voor bezoek, maar wel idyllisch gelegen aan een watertje, in het groen.

Foto door Bernard Castelein op Agentschap voor Natuur en bos

Ik vermoed dat het hier niet altijd zo idyllisch zal geweest zijn. Getuige ook de vele bunkers en tankkanalen in de buurt, en het militaire domein natuurlijk. Maar op dit moment in onze geschiedenis, coronatijd of niet, is dit een oase om ontspannen te fietsen. Slechts een fractie van de hoeveelheid fietsers die je in Gent en omstreken tegen komt, en veel pure natuur. Adem in en adem uit, al die bomen, de zon en het gekwinkeleer van de vogels, meer heb ik niet nodig.

Dat het deugd heeft gedaan.

LOLA

Uit mijn kot (Efkens)

Na drie weken volledige opsluiting in mijn kot werd deze duif gisteren gelost.

Drie weken waarin de buitenlucht enkel kon ingeademd worden door mijn open raam of in het beste geval van op mijn terras. Beter dan niets natuurlijk. Maar ik keek toch erg uit naar een ritje op mijn fiets, op gepaste afstand van iedereen, en in de buurt van mijn kot.

Vol enthousiasme trapte ik mijn stalen ros op gang, hierbij geholpen door de batterij😉

De zon was van de partij, de vogels kwetterden, en de bloesems barstten uit hun knop. En ik jubelde. We fietsten op plekken waar ik tot mijn schande nooit eerder kwam, ook al liggen ze vlakbij onze deur: de Gentbrugse Meersen, zó mooi. Vele jaren geleden maakte ik er een kleine wandeling, maar er is zóveel meer te ontdekken.

Na een vijftal kilometer maakte mijn enthousiasme plaats voor verbazing. Mijn lijf protesteerde. Na vijf kilometer, hallo??? Voelde ik weer die verdammte kortademigheid opkomen? In plaats van 50 km werden het er dus een kleine twaalf, en was ik blij in mijn zetel te kunnen ploffen.

Enfin, alle her(begin) is moeilijk. Laat ons daar van uitgaan.

Op de terugweg stopten we aan het raam van mijn moeder. Zij is opgesloten opgenomen in een WZC, sedert een goed jaar, en net zoals iedere andere bejaarde die is opgenomen, mag zij totaal geen bezoek meer ontvangen. Zij heeft een kamer op het gelijkvloers, zodat we eens aan haar raam kunnen kloppen en haar, vanachter glas, kunnen zien.

Mijn hart breekt iedere keer weer. Dat dappere vrouwtje van 91 jaar dat nu, in de winter van haar leven, helemaal alleen deze verschrikkelijke periode moet doorstaan. Ja, ik weet het, er wordt goed voor haar gezorgd, en ja elke zorgverstrekker doet zijn uiterste best, en ja, we kunnen haar telefonisch bereiken en dat doen we ook. Maar het is niet zoals het hoort te zijn. Niemand kan er iets aan doen, maar het snijdt en piekt en doet godverdomme zeer.

En in plaats van er hier verder op door te gaan wijd ik er een andere blogpost aan, later. Want dat verdient ze.

Lola misses her.

Doorgaan met het lezen van “Uit mijn kot (Efkens)”

BIBBER BIKING

Fietstocht Bornem Moerzeke
Kaart afkomstig van STAP AF.

 

29 december 2019

De zon staat koud aan een blauwe hemel en achter glas lijkt het alsof het zomer is. 😉

Zo overtuigend is die lokkende zonneroep dat we besluiten de fiets uit de garage te halen en op de auto te monteren, en een echte fietstocht te maken. Iets wat we normaal bewaren voor temperaturen boven vijftien graden. Maar we zijn goed warm aangekleed, met muts, sjaal, ski-jack, dikke gevoerde handschoenen en een thermisch onderhemdje (ik toch:)) Eens buiten blijkt de zomer véééééééééél verder dan gedacht, maar goed, wij kunnen dit!!

We rijden naar het startpunt, gelegen aan knooppunt 91 in Bornem aan de Schelde. Een heerlijk zicht op het water heb je van hieruit, en de eerste stop is echt vlakbij, met name de veerpont naar de overkant, knooppunt 6. Laat die veerboot nou quasi onmiddellijk naar ons toe varen, zodat we ons nauwelijks bewust worden van de toch wel behoorlijke kou rondom ons.

Veerboot Scheldeland
Foto afkomstig van STAPAF 

Eens overgevaren, wat toch altijd dat ietsje extra geeft aan elke fiets of wandeltocht, rijden we verder langs heerlijke natuur. Stilte slechts onderbroken door enkele vogels die hier de winter doorbrengen, nu en dan een wandelaar of medefietser, maar vooral rust en prachtige landschappen. Zo vlakbij Gent,  zo onbekend (voor ons toch) en zooooo mooi. Genieten is het. Onderweg spotten we nog een sprookjesachtig kasteel, dat bij later opzoekingswerk het kasteel van Marnix van Sint Aldegonde blijkt te zijn. Ook daar willen we eens een bezoekje brengen, in de zomer dan.

Kasteel van Marnix van Sint Aldegonde
Foto afkomstig van de website van het kasteel van Bornem.

img_20191229_132527

Een heel belangrijk punt: dit is één van de eerste fietstochten die we maken waar we héél véél horecagelegenheden tegenkomen. Toch wel belangrijk voor ons, want ook al fietsen we graag, we zitten ook gewoon héééééél graag gezellig neer onderweg. In de zomer op een mooi terras, en in de winter aan een knapperig haardvuur. Vandaag stopten we halverwege in Moerzeke, aan café ’t Genieterke. Héél tof café – brasserie, waar vandaag héél véél volk aanwezig was. Maar misschien is dat wel de gewone gang van zaken bij ’t Genieterke? Ik genoot er in elk geval van een verse witlofsoep met brood. Kwestie van mijn verkleumde ledematen weer op temperatuur te krijgen.

img_20191229_134542.jpg

Na deze stop waren we in staat om de andere helft van de fietstocht tot een goed einde te brengen. Het lukte ons om net voor het invallen van de totale duisternis aan te komen bij onze geparkeerde wagen.

img_20191229_164544

We hebben er van genoten, maar…. in de toekomst doe ik zeker een thermische lange onderbroek aan én skisokken.

In ieder geval een aanrader, deze fietstocht. We plannen hem in elk geval nog eens in, bij warm weer, zodat we kunnen neerzijgen op enkele van de aantrekkelijke terrasjes die we onderweg zagen. Probeer het ook eens, en laat weten hoe het ging!!

Lola ♥