Fietspret.

Foto door Susanne Jutzeler, suju-foto op Pexels.com

Ik rij regelmatig met de fiets en dat doe ik graag, zeker nu ik een elektrische fiets heb en het elke dag meewind lijkt.

Ik word dagelijks geconfronteerd met tweewielers in alle vormen en maten. Laat ik ze even aan u voorstellen:

Zo heb je de fietsende student: zijn vehikel is meestal roestig, en wordt enkel nog door een rammelende ketting bij elkaar gehouden. Niet alleen de ketting knarst, elk onderdeel produceert geluid en lijkt ieder moment op de grond terecht te komen. Verlichting is een onbetaalbare optie, en in sommige gevallen is de geldnood zo groot dat ook de remmen gesupprimeerd zijn. Charmante medeweggebruikers, die ik een beetje beschaamd voorbij zoef op mijn elektrisch rijtuig.

Daarnaast heb je de fietsende jonge ouder, met voor of achteraan op zijn (soms elektrische) fiets een enorme bak. Je kent ze zeker: de bakfietser. Superhandig om baby’s en peuters in mee te nemen veronderstel ik, al heb ik het zelf nooit geprobeerd. Ik heb er veel sympathie voor, zeker voor diegenen die dit huzarenstukje volbrengen zonder ondersteuning van een stevige batterij. Chapeau beste mensen, oprecht!!! Naast mijn bewondering, is er ook een zekere vrees . Vooral als ik een bakfietser zie met zijn kroost in de bak vooraan. Hoe moet dat aan een druk kruispunt, vraag ik me angstig af? Is er geen risico dat de bak wordt meegesleept door een voor de fietsende ouder onzichtbare wagen? Die bak steekt minstens een meter voor de fiets uit! Maar tot nog toe lees ik niets over grote aantallen ongelukken met dit vervoermiddel dus het risico zal eerder beperkt zijn?

Er is de elektrische fietser, zoals ondergetekende. Ik rij zo veel mogelijk aan minimale ondersteuning om toch nog enige oefening te hebben. Minachtend word ik voorbijgestoken door vele anderen op een gelijkaardig vervoermiddel. But who cares 🙂 Dank zij mijn batterij kan ik veel verder fietsen dan ik anders zou doen. Jeeeuuuuuujjj

Zo kom ik bij de pedelec-er. Deze fietser schijnt in een andere realiteit te rijden dan de gewone sterveling in het verkeer. Op een fietspad mag je naar mijn bescheiden mening niet meer dan 25 km per uur. Zo niet de pedelec berijder. Die zoeft je met ware doodsverachting voorbij, waardoor je net niet van je fiets kukelt van de schrik, of zelfs gewoon van de luchtverplaatsing. Vanmorgen was er zo een held die me aan maximale snelheid voorbij vloog via het voetpad, wegens onvoldoende ruimte op het fietspad om vol gas te kunnen geven. Een eindje verder gebruikte hij zijn scheepshoorn, ik bedoel bel, waardoor de dame voor mij ook bijna in de coulissen belandde. Waarom treedt men daar niet tegen op vraag ik me af. Maar ook hier mag niet iedere pedelec gebruiker over dezelfde kam geschoren worden natuurlijk.

Last but not least: de racende fietser. Ik ben er dol op, natuurlijk omdat guitarman tot deze categorie behoort. Deze mannen en vrouwen met hun sexy pakjes waarin hun strakke lijven perfect tot hun recht komen: zij geven extra glans aan de dag van de gewone fietser, die zich kan verlustigen in spectaculaire spierbundels en ander schoons. Bekoor ons verder o racende medemens. Dat is goed voor zowel ons als jullie. Win win dus. 😉

Tot hier mijn beschouwingen over de fietsende mens. Zonder twijfel verder aan te vullen en te verfijnen. Ga gerust jullie gang, lieve lezer.

Fijne maandagavond,

Myriam

LOLA IS EFFE BACK😊😍

Lieve bloglezers en andere sympathisanten

Hoe durft ze, hoor ik jullie zeggen? Na zo’n lange onaangekondigde stilte klopt ze zomaar weer aan ons deurtje en vraagt om aandacht. Die durft nogal….😁😁

Ik verzin geen excuses voor de stilte, dat was wat het was. Graag geef ik wat uitleg toch bij de resurrectie😁

Woensdag vertrekken guitarman en ik op een lange fietsreis, van thuis naar het zuiden. Volledig buiten mijn comfortzone, bijna niets gepland van overnachtingsplaatsen, wel een tentje mee voor het geval dat we niets vinden om te logeren onderweg… Gevriesdroogde voeding mee (hellup) ook voor het geval dat.

Ondertussen kreeg ik regelmatig de vraag van familie en vrienden om hen zeker op de hoogte te houden van onze perikelen onderweg.

Toen dacht ik, misschien kan ik het stof en spinrag verwijderen van mijn blog en op die plek één en ander vertellen over ons wedervaren.

Zo gezegd, zo gedaan. Vanaf woensdag probeer ik voor wie dat wil verslag te doen van onze onderneming.

Hoop dat het goed met jullie gaat ondertussen.

Groetjes

Myriam aka Lola😉😅

PEEK AT MY WEEK

De quarantaine ligt nu zo’n tien dagen achter ons. In vergelijking met een paar collega’s mag ik niet klagen over de gevolgen voor mijn gezondheid, veroorzaakt door de invasie van het beestje wiens naam begint met een C. Hoe ik dat organisme haat, er zijn geen woorden voor. Ik weet dat ik er niet alleen in sta.

Ik was een depressie nabij, maar de bevrijding kwam net op tijd. Hoe zalig is het om terug naar het werk te kunnen, de deur van mijn appartement te kunnen uitstappen, zomaar, omdat het kan, omdat het mag.

Op zaterdag 3 april trokken we naar de Bourgoyen. Ik schreef er een blog over trouwens, voor het geval je nog eens wil gaan kijken hoe het er daar uitziet? Ik voelde mij er als een jong veulen dat voor het eerst weer buiten mag na een lang verblijf in één of andere donkere stal. Het weer was niet om over naar huis te schrijven maar de verse lucht deed zo een deugd. ZALIG!!!

Op zondag 4 april mocht ons moeder nog eens buiten. Het mensje is 92, volledig gevaccineerd, maar het vergde mails en telefoontjes om mogelijk te maken dat ze nog eens buiten de WZC muren mocht komen. Ik ga er niet dieper op in want dat brengt me te ver. Laat me volstaan met te zeggen dat ik alle begrip heb voor de maatregelen, absoluut, maar dat het niet de bedoeling kan zijn dat elk individueel rusthuis dan ook nog eens persoonlijke strengere maatregelen gaat hanteren…. Erg. Echt héél erg. Ze moet na elke stap buiten de grenzen van het WZC ook een week in quarantaine… Echt waar. Enfin die zondag heb ik haar meegenomen naar huis, waar ze ook nog eens mijn kinderen kon zien, alles op gepaste afstand en mét mondmasker natuurlijk.

Taart gemaakt voor bezoek van oma

De werkweek vliegt voorbij, en geeft geen aanleiding tot buitengewone blogonderwerpen. Of misschien wel, maar de tijd ontbreekt mij gewoon.

Tot de vrijdag 9 april. We trokken er weer op uit voor een wandeling rond Doel. Ook daar blogde ik over. Heerlijk ook, fris maar zo deugddoend.

Op zaterdag ging ik voor het eerst shoppen op afspraak met mijn dochter. Ik had consumptiecheques ontvangen, als werknemer in de gezondheidszorg, en die wou ik in geen geval over tijd laten gaan. Dus trokken wij naar twee winkels, op afspraak. Eerst zoeken waar die cheques worden aanvaard, en dan een afspraak maken. Het ging allemaal vlot. We togen naar Lovendegem, bij Antes, en naar Merelbeke, bij Les femmes heureuses. En inderdaad, ik werd er helemaal heureuse van. Al kan ik niet geloven dat de winkeliers dit ook zo ervaren. Voor de klant is het een luxe: in alle rust kiezen en passen. Ik vond mijn gading, de cheques zijn op.

Tijdens de voorbije week werd ik voor de tweede keer gevaccineerd. Joepie!!!!

Mijn moeder viel en brak haar arm. 😦 Het duurde twee dagen voor ze doorhad dat het misschien toch iets meer was dan een kneuzing. Je kan nog een té hoge pijngrens hebben ook. Nu zit ze in de plaaster voor een hele tijd…

Ik kreeg een scan van de lever, omdat ik de laatste tijd graag minstens één keer per maand een scan heb… Duhhhh. De huisarts belde dat ik toch verder moest naar een specialist. Wel ja, deze kan er ook nog wel bij natuurlijk. Het houdt niet op de laatste tijd hier.

Gisteren gingen we nog eens een grote fietstocht maken. Veel wind, ijzig koud en in my face: ik raakte na een dertig kilometer bijna niet meer vooruit. Totaal uitgeput, zelfs met de elektrische fiets..Zou het C beestje toch iets hebben nagelaten?

Vreugde en verdriet, het zijn twee kanten van de medaille die het leven is. We krijgen van elk ons deel.

Keep the spirit up!! Doe ik ook!

LOLA

VAN TONGEREN NAAR HOLSET (LEMIERS) – 5e etappe in de Tour de Belgique.

Begin september dit jaar, het lijkt een eeuwigheid geleden. Zeker met mijn minder ontwikkelde geheugen 😉 Ik graaf en graaf en probeer aan de hand van de foto’s een mooi beeld te schetsen van onze vijfde etappe.

De dag begon in elk geval grijs en nat, maar dat kon ons niet deren. Het was al eerder zo geweest, en meer dan een spatje hadden we niet gehad. Jammer genoeg besloten de weergoden daar op dat eigenste moment dat het genoeg was geweest, en dat een dagje regen goed zou zijn voor ons. Slik.

Regenbroek, regenjas, alles goed ingepakt. We konden er tegen, dachten we. Heb je al eens een hele dag gefietst in de gietende nattigheid? Een soort constante douche maar dan koud, en zonder zicht op beterschap binnen de eerste uren.. Een plons in de Maas zou ons niet natter hebben kunnen maken. Bovendien waren de heuveltjes niet gewoon heuveltjes, maar werden ze flink uit de kluiten gewassen bergen (nou ja 🙂 ). Mijn stoere elektrische fiets die ik ooit kocht om woon-werkverkeer te vergemakkelijken, werd nu in de strijd gegooid om heuvels te bedwingen. Hij deed wat ie kon. Maar het was zwaar, zowel voor de fiets als voor mezelf. Ik geef toe dat ik het op bepaalde momenten moest opgeven, en te voet verder moest. (Ooit al met een elektrische fiets, loodzwaar, zelfs met stapondersteuning, een helling opgewandeld? ) Ik ben mezelf verschillende keren tegen gekomen. (Noot aan zelf: de volgende elektrische fiets is er één die geschikt is om trektochten in de heuvels mee te maken ;))

Onderweg kwamen we één terrasje tegen, waar we even droog konden zitten. Wat is droog als je kledij kliedernat is? Bovendien bleek tijdens deze stop dat mijn gsm nat was geworden. Daar was ie danig boos over, en hij besloot dan ook ter plekke om niets meer te doen. Niets, nada niente. Gedaan er mee. Dat was meer dan dikke pech want ik had hem nog geen jaar, en hij had me behoorlijk wat centjes gekost. Gierigheid bedriegt steeds de wijsheid, en dat was in dit geval duidelijk van toepassing. Ik kocht namelijk voor deze fietsvakantie een tasje om aan mijn stuur te hangen, van een gerenommeerd merk, maar ik wou er niet teveel geld aan uitgeven, en dus werd het geen waterdicht tasje. Het stond er in koeien van letters op dus ik wist het wel. Maar dat het in dat tasje even nat zou worden als erbuiten, dat had ik niet ingecalculeerd. Op één of andere manier waren druppels terecht gekomen in de gevoelige openingetjes van mijn feun, met alle gevolgen van dien. Alle foto’s van de rest van onze vakantie zijn dan ook afkomstig van het toestel van Guitar man.

Uiteindelijk belandden we dan toch op de plaats van bestemming. BRUISEND WIJNHUIS DOMEIN HOLSET in jawel, Holset, vlak over de grens in Nederland. Het paradijs, zo leek het wel. Als je weet dat ze hier uitsluitend bruisende wijnen produceren, begrijp je wel waarom. Lola loves champagne en aanverwante dingen natuurlijk 😉

Domein Holset produceert ongeveer 25.000 flessen mousserende wijnen, en dit volgens de traditionele methode. Deze wijnen krijgen een tweede gisting op de fles en daarna rijpen ze nog tussen de 12 en 30 maanden ‘sur lie’. De druivenrassen die gebruikt worden zijn de Cabernet Blanc, Souvignier Gris, Johanniter en Chardonnay en er zijn ook plannen met Pinot Noir.

Foto afkomstig van de website van het domein.

Naast het produceren van overheerlijke mousserende wijnen heeft Domein Holset ook een B&B, waar wij heerlijk hebben overnacht. Verder is er een proeflokaal, waar je een tasting kan doen of gewoon kan genieten, indien gewenst met deskundige uitleg erbij.

De B&B is zalig. Nooit eerder had ik zo een douche, ik had er met graagte de hele nacht onder gestaan, maar dat zou niet goed zijn geweest voor het milieu.

De kamer, Oranje Boven genaamd, was klein, maar heel netjes. De badkamer was ook klein hoor, maar die douche…mmmmmm

Foto afkomstig van de website van het domein.

Natuurlijk hadden we een wijnproeverij verdiend, en dat we ervan genoten hebben. Wat een heerlijkheid. Niet gemaakt in de Champagne dus mag geen champagne genoemd worden, maar een goede méthode traditionel kan in vele gevallen moeiteloos wedijveren met sommige champagnes.

’s Avonds konden we eten in de buurt. Bij restaurant OUD HOLSET reserveerden we telefonisch. En kregen de vreemde vraag of we wel buiten mochten? Op dat moment mochten Antwerpenaars immers niet reizen, en mijn guitarman is van Antwerpen. 🙂 Het accent zal hem verraden hebben, maar goed we kwamen niet van Antwerpen.

Het eten was lekker en alles verliep coronaproof. Holset zelf is een piepklein dorpje, heel charmant en waarschijnlijk kan je hier prachtige wandelingen maken. We gaan nog eens terug, na corona en bij beter weer 😉

Oja, het ontbijt de volgende dag was zalig. Helemaal coronaproof, maar wat een verschil met de treurige bedoening de vorige ochtend in hotel Eburon in Tongeren.

Ontbijt om u tegen te zeggen….

Zeker de moeite waard om hier eens een weekendje te boeken, of je nu houdt van bubbels zoals ik of helemaal niet!

Wijlie weg, tot gauw,

Lola

BLOGBOOSTNAJAARSCHALLENGE

challenge
Afbeelding gekopieerd van de blog betreffende de challenge 🙂

Beter laat dan nooit zullen we maar zeggen zeker? Deze challenge kwam ik toevallig op het spoor tijdens het zoeken naar interessante blogs om te volgen. Niet dat ik veel tijd heb om dat te doen, maar goeie voornemens heb ik voortdurend dus…

Een blogboost kan ik sowieso wel gebruiken. Mijn vroegere dagelijkse blogposts (met mijn vorige blog bubbliciouslyme.com) lijken tot een ver verleden te behoren. Aan challenges deed ik vroeger ook wel eens mee, dat was best wel fijn. En de uitnodiging voor deze challenge sprak me erg aan. So here I am. 🙂

Begin ik bij het begin? Of spring ik er middenin, bij de uitdaging die voor deze periode op ons wordt afgevuurd?

Bij het begin dan maar, dat past het best bij de ordelijke geest die ik ben 🙂

POSITIVITEIT EN ENERGIE, dat is waar het eerste thema om draait.

Wat geeft mij energie?

Toch wel een aantal dingen, héhé. Zo krijg ik ontzettend veel energie van een prachtige natuurwandeling of dito fietstocht. Liefst met het lief, of met de dochter (zoon is geen wandelaar, wel een fietser, maar koersen is dan weer niet mijn ding 😦 ), maar even goed alleen. Ik ben namelijk dol op de stilte in de natuur, en als je met een vriendin op pad gaat, is het meer de bedoeling om te tetteren. Dat doe ik dan weer liever op een terras of in de zetel, tenminste in gewone tijden. Ook dat geeft me energie, zeker weten. Alleen nu niet, gezien corona.

Zoals ik enige tijd geleden noteerde op instagram: GEEF ME MIJN WANDELSCHOENEN EN EEN BOS EN IK BEN DE GELUKKIGSTE MENS OP DEZE PLANEET.

De mensen die ik liefheb geven me (meestal) energie. Zo ben ik helemaal blij als ik mijn kindertjes zie, my precioussssses 😉

Een zonnige dag en ik hoef niet te gaan werken: instant energie boost. Een dag waarop niets moet en alles mag (duuuuuh, niet dus in deze tijden, of toch, juist nu moet niets, want we kunnen nergens naartoe. Ik moet toegeven dat ik dat vaak bevrijdend en rustgevend vind, en er energie van krijg. Daar zullen veel mensen anders over denken vermoed ik.

Lekker eten in goed gezelschap: ENERGIEBOOST. Heerlijk om uit eten te gaan, daar verlang ik hard naar. Al hebben wij ondertussen het genot (her)ontdekt van de a casa bereide gerechten. Wat kozen we vroeger snel voor een dagschotel in de buurt, of voor een deliveroo aan huis. Terwijl het vaak lekkerder smaakt als je het zelf klaar maakt… Niet? Zeker weten dat we terug de horeca zullen steunen eens de maatregelen weer versoepelen. Dat wel!!

Reizen, dat geeft me ook energie. Ook weer iets dat niet kan voorlopig, maar dat ik minder mis dan ik had gedacht. Zolang we maar mogen fietsen en wandelen waar we willen ben ik al heel blij.

Iets dat wel kan en energie geeft is LEZEN. Wat hou ik van een goed boek. Ik verslind ze niet meer aan het tempo van in mijn jeugd: vijf boeken op twee weken. Dat lukt me niet. Maar ik lees alle dagen minstens één hoofdstuk, in minstens één boek. Er zijn altijd twee boeken in de running: één waarin ik nu en dan eens een hoofdstukje lees, meestal non fictie dan, en één fictieboek waarin ik steeds verder lees.

NOG EEN BELANGRIJKE: Mediteren. Dat geeft me bergen energie. Mindfulness, chakrahealing…. thuis komen bij mezelf is het.

Koffie, geeft me ook energie. Een warme douche als ik ’s morgens vroeg opsta, een heerlijke ononderbroken nachtrust, een mooie film, een goed glas wijn, het huis netjes gepoetst en dan de voldoening daarvan…..

Best veel toch als ik het zo bekijk.

Ziezo, tot hier het eerste deel van de blogboostnajaarschallenge.

See you (soon?) for more

LOLA

MAYBE…MAYBE NOT

Onder het motto als ik niets positiefs kan zeggen zwijg ik liever,  heb ik de laatste weken geen letter op mijn scherm geput.  Ik maakte me ontzettend druk over corona,  de maatregelen,  het niet volgen ervan door delen van de bevolking én de onkunde van onze politiekers om tot een regering te komen. Wanneer ik voor mijn schermpje zat was dat het enige waar ik kon aan denken. Maar voor mijn gevoel kon ik weinig bijdragen aan de discussie,  het was bovendien erg slecht voor mijn rikkietikker, en dus… niets,  nada, niente.

Maar nu lijkt er iets te kriebelen en dus ben ik er weer.  Mocht je me na al die tijd niet meer willen zien,  ik begrijp dat😊

Dit weekend zouden we éindelijk nog eens enkele dagen naar het buitenland gaan.  Daar keken we enorm naar uit,  maar het had enkele voeten in de aarde.  Een hernia die na dikke twee jaren besloot  de kop op te steken dreigde roet in het eten te gooien,  maar enkele dagen rustig aan en platliggen waar mogelijk brachten soelaas.  Zo konden we vrijdagochtend vertrekken naar het verre…Drenthe.

Nederland is groen gekleurd op de corona codekaart en we hopen dat dit zo blijft.  Ondertussen lijkt het meer  waarschijnlijk dat België rood kleurt maar voorlopig niet.  Dus we gingen. Yes.

Klaar

Onderweg naar onze pleisterplaats moesten we even stoppen aan een tankstation voor een plasje.  Wij flink onze mondmaskers over neus en mond,  het gebouw binnen.  Tot onze verbijstering waren wij de enigen met mondkapje.  We werden aangestaard alsof we van een andere planeet kwamen. Wat ook zó is natuurlijk😁

Bovendien hing er aan de deur een bord met de mededeling dat er maximaal tien mensen tegelijk binnen mochten zijn.  Ik eet mijn schoen op als het er geen dertig waren,  gezellig dicht bij elkaar.  Corona? Wat is dat? Ik wist niet hoe snel ik weer buiten moest komen. 

Het hotel waar we incheckten was gelukkig wel helemaal mee met de corona maatregelen.  Al zijn ook hier nergens mondkapjes te bespeuren.  De afstand wordt echter zéér goed nageleefd,  en ook ontsmetting is overal aanwezig.

Nieuwsgierig waar we neerstreken? We kozen voor het Van Der Valk hotel Spier. De Van Der Valk keten is een hotelketen waar we graag komen.  Alle comfort, heerlijk eten,  meestal erg goed gelegen en dat alles voor een mooie eerlijke prijs.  En dat is hier niet anders.

OMGEVING

Spier is een klein dorpje in Midden Drenthe met nauwelijks 400 inwoners.  Het ligt aan de ingang van het nationaal park Dwingelderveld,  dat wij dit weekend wilden verkennen.  Een betere plek om dat te doen dan hotel Spier is er niet.  Vanuit je hotel fiets of wandel je meteen het nationale park in. 
Bossen vol eeuwenoude eiken en beuken maar ook naaldbossen,  grote plassen, omzoomd door riet, uitgestrekte weiden bezaaid met kleine gele bloemetjes,  alles dooraderd met heerlijke fietspaden,  en ontelbare wandelwegen.  Het paradijs is niet verder dan 300 km van Gent gelegen.
Helemaal vlak is het hier niet maar de stijgingen zijn licht en kort en makkelijk te nemen.  Hier en daar liggen statige boerderijen met de typische bouwstijl  en rieten daken.  De stilte wordt er enkel onderbroken door het gefluit van vogels. Ook schattige dorpjes zoals Dwingeloo en Diever nodigen uit om even te verpozen rond de Brink. 

Het hotel.

Langs de ene kant ligt het hotel vrij dicht bij de A28, vanop het terras hoor je de auto’s rijden, dat wel.  Maar de meeste kamers liggen aan de achterkant met zicht op bomen en grasvelden en in de volstrekte rust. 
De kamer die we boekten met het hoogzomerarrangement was héél ruim, met een badkamer met bad en douche,  heerlijke bedden en een balkon met zicht op de tuin.  Alles zeer netjes en verzorgd.  Er is een zeer ruime parking én een ondergrondse staanplaats voor de fietsen.  Handig!!

Kijk mee naar onze eerste fietstocht gisteren,  30 km.


Terrasje met alcoholvrij bier in Dwingeloo


En naar de tweede vandaag, 55 km

De savanne in Nederland…
Een échte Ollandse molen…

De kerk van Diever
De Brink van Diever

Het restaurant.

Wat is er zaliger dan na een dag fietsen je voetjes onder tafel te kunnen steken?
Weinig  denk ik zo. 
Hier in Hotel Spier genoten we gisteren alvast van een verrukkelijk driegangenmenu. Als voorgerecht een rouleau van zalm met truffelaardappel en paprikajam voor mij en voor mijn teerbeminde de carpaccio.  Voor het hoofdgerecht kozen we eensgezind voor de mosselen mmmmmm. En als toetje een heerlijk ijsje met aardbeien.
Moe maar voldaan doken we onze uitnodigende bedjes in en sliepen we als babies. 
Keep it safe,  loved ones
LOLA

CORANTAINE CHRONICLES PART II

Wat een heerlijk Paasweekend is dit. De natte droom van elke horeca uitbater van Knokke tot Orval, van iedereen die paasvakantie heeft. Ware het niet dat de CORONA crisis roet in het eten heeft gegooid. Zo jammer… Maar goede brave burgers als we zijn, volgen we strikt de maatregelen en zien we noch familie, noch vrienden, tenzij online. Buiten mogen we gelukkig wel (nog), dus daar kunnen we dan wel optimaal gebruik van maken.

Zowel gisteren als vandaag planden we een fietstocht vertrekkende vanuit ons kot, en richting natuur. Gisteren reden we richting Wetteren, vandaag reden we richting De Pinte. Wat een weelde aan mooie rustige plekjes hebben we toch in de buurt van Gent. Echt iets om dankbaar voor te zijn.

Wat me opviel gisteren was dat iedereen, of toch bijna iedereen zich netjes aan de regels hield. Fietsen of wandelen per twee, flink aan de kant gaan als er iemand aankomt. De meeste mensen houden zich er absoluut wel aan. Het enige nadeel is natuurlijk dat het onmogelijk is om social distancing te realiseren als je met héél véél mensen op de weg bent. De eerste veertig kilometer gisteren was het helemaal niet druk, maar dat veranderde toen we een stukje van de SCHELDEDIJK moesten doen, samen met honderden andere fietsers en wandelaars. Zelfs met de beste bedoelingen kan je daar niet de nodige afstand bewaren. ONMOGELIJK. Hoe breed is de dijk? Of bij uitbreiding elk fietspad? NIiet breed genoeg om voldoende afstand te kunnen houden als je iemand wil voorbijgaan, zonder zelf in de coulissen te belanden. En al zeker niet als er honderden mensen fietsen wandelen en skeeleren op dat fietspad….

Vandaag had ik nog een mooie ervaring in dat kader. Ik fietste met mijn partner op een pad waarvan alleen een zéér smalle middenstrook geasfalteerd was, aan weerszijden daarvan een eveneens zeer smalle strook kassseien, in een sterke helling naar de boorden van het pad. Ik zag van rechts een loper aankomen, en ik hoopte dat hij mij zou laten voorgaan met mijn toch iets snellere e-bike. Maar neen, hij voegde in naast mij. Ik kon de kasseien op om meer afstand te creëren maar dan lag ik geheid tegen de vlakte. En toen sprak hij mij ook nog aan met de woorden: gelieve voldoende afstand te bewaren. Echt waar. Ik snap het niet, eerlijk niet.

Enfin, niet zeuren. We hadden twee prachtige fietstochten, met fantastisch weer, en we dronken een lekker kopje koffie met taart bij het thuiskomen. Ook plezant.

Dat het fijn was. Hopelijk blijft het mogelijk om te fietsen volgende weken…. Ben benieuwd

Lola

%d bloggers liken dit: