PEEK AT MY WEEK

De quarantaine ligt nu zo’n tien dagen achter ons. In vergelijking met een paar collega’s mag ik niet klagen over de gevolgen voor mijn gezondheid, veroorzaakt door de invasie van het beestje wiens naam begint met een C. Hoe ik dat organisme haat, er zijn geen woorden voor. Ik weet dat ik er niet alleen in sta.

Ik was een depressie nabij, maar de bevrijding kwam net op tijd. Hoe zalig is het om terug naar het werk te kunnen, de deur van mijn appartement te kunnen uitstappen, zomaar, omdat het kan, omdat het mag.

Op zaterdag 3 april trokken we naar de Bourgoyen. Ik schreef er een blog over trouwens, voor het geval je nog eens wil gaan kijken hoe het er daar uitziet? Ik voelde mij er als een jong veulen dat voor het eerst weer buiten mag na een lang verblijf in één of andere donkere stal. Het weer was niet om over naar huis te schrijven maar de verse lucht deed zo een deugd. ZALIG!!!

Op zondag 4 april mocht ons moeder nog eens buiten. Het mensje is 92, volledig gevaccineerd, maar het vergde mails en telefoontjes om mogelijk te maken dat ze nog eens buiten de WZC muren mocht komen. Ik ga er niet dieper op in want dat brengt me te ver. Laat me volstaan met te zeggen dat ik alle begrip heb voor de maatregelen, absoluut, maar dat het niet de bedoeling kan zijn dat elk individueel rusthuis dan ook nog eens persoonlijke strengere maatregelen gaat hanteren…. Erg. Echt héél erg. Ze moet na elke stap buiten de grenzen van het WZC ook een week in quarantaine… Echt waar. Enfin die zondag heb ik haar meegenomen naar huis, waar ze ook nog eens mijn kinderen kon zien, alles op gepaste afstand en mét mondmasker natuurlijk.

Taart gemaakt voor bezoek van oma

De werkweek vliegt voorbij, en geeft geen aanleiding tot buitengewone blogonderwerpen. Of misschien wel, maar de tijd ontbreekt mij gewoon.

Tot de vrijdag 9 april. We trokken er weer op uit voor een wandeling rond Doel. Ook daar blogde ik over. Heerlijk ook, fris maar zo deugddoend.

Op zaterdag ging ik voor het eerst shoppen op afspraak met mijn dochter. Ik had consumptiecheques ontvangen, als werknemer in de gezondheidszorg, en die wou ik in geen geval over tijd laten gaan. Dus trokken wij naar twee winkels, op afspraak. Eerst zoeken waar die cheques worden aanvaard, en dan een afspraak maken. Het ging allemaal vlot. We togen naar Lovendegem, bij Antes, en naar Merelbeke, bij Les femmes heureuses. En inderdaad, ik werd er helemaal heureuse van. Al kan ik niet geloven dat de winkeliers dit ook zo ervaren. Voor de klant is het een luxe: in alle rust kiezen en passen. Ik vond mijn gading, de cheques zijn op.

Tijdens de voorbije week werd ik voor de tweede keer gevaccineerd. Joepie!!!!

Mijn moeder viel en brak haar arm. 😦 Het duurde twee dagen voor ze doorhad dat het misschien toch iets meer was dan een kneuzing. Je kan nog een té hoge pijngrens hebben ook. Nu zit ze in de plaaster voor een hele tijd…

Ik kreeg een scan van de lever, omdat ik de laatste tijd graag minstens één keer per maand een scan heb… Duhhhh. De huisarts belde dat ik toch verder moest naar een specialist. Wel ja, deze kan er ook nog wel bij natuurlijk. Het houdt niet op de laatste tijd hier.

Gisteren gingen we nog eens een grote fietstocht maken. Veel wind, ijzig koud en in my face: ik raakte na een dertig kilometer bijna niet meer vooruit. Totaal uitgeput, zelfs met de elektrische fiets..Zou het C beestje toch iets hebben nagelaten?

Vreugde en verdriet, het zijn twee kanten van de medaille die het leven is. We krijgen van elk ons deel.

Keep the spirit up!! Doe ik ook!

LOLA

CORANTAINE CHRONICLES

Foto door cottonbro op Pexels.com

Dit is dag 13 van mijn quarantaine, en ik wil effe ventileren, zagen, ambetant zijn… ook al mag ik eigenlijk niet klagen. Neen, ik weet het, ik mag het niet, er zijn ontzettend veel mensen die het vele malen slechter hebben, maar mag ik even? Want ik ben deze opsluiting zo ontzettend beu. Je hebt er geen idee van, of misschien wel, misschien ben jij ook opgesloten?

Maandag 16 maart vertoonde ik symptomen van een infectie aan de luchtwegen, de huisarts besliste langs de telefoon dat ik best thuis bleef. Waar ik me eerst nog niet écht ziek voelde, veranderde dat geleidelijk in behoorlijk mottig tot ellendig. Zonder koorts, wel kortademig, hoesten, de hele reutemeteut. De verergering van symptomen zorgde voor een real time bezoek aan onze huisarts, die zich voor de gelegenheid had uitgedost in het vereiste maanpak. Er werden geen testen afgenomen, wegens een tekort op dat moment, maar de symptomen wezen allemaal in de richting van het C beest, en dus kwamen er bij die eerste week thuis nog twee extra weken bovenop. Veel protesteren heb ik niet gedaan want op dat moment was ik vooral blij dat ik terug naar bed kon. Slapen, veel veel slapen, dat was wat ik nodig had. En dat deed ik. Maar eens de kortademigheid na een week voorbij , kwam de realiteit van de quarantaine. Als je je ziek voelt heb je geen behoefte om te gaan wandelen of fietsen, boodschappen te gaan doen, of weet ik wat nog meer. Op dit moment moet ik nog verder genezen, maar ik zou best eens een toertje in de natuur willen maken, even in beweging zijn buiten, alleen kan dat helemaal niet, ik mag nog steeds geen stap buiten de deur zetten. Behalve dan op mijn terras. Thank God voor dit terras.

Ik mis mijn collega’s, de dagelijkse fietstocht naar en van het werk. Ik mis de dinsdagse, donderdagse en zondagse bezoekjes aan mijn hoogbejaarde moeder in het woonzorgcentrum. Nu hoor ik haar enkel nog via de telefoon. Ik mis de wekelijkse etentjes op woensdagavond met mijn zoon en nu en dan met mijn pleegzoon. Ik mis lange wandelingen en fietstochten in de natuur, een glas op café of een spaghetti in een brasserie. Ik mis zoveel, net zoals jullie zonder twijfel allemaal veel missen.

En ik merk dat al die dingen waar ik zogezegd nooit tijd voor had, niet gebeurden omdat ik géén tijd had. Want nu heb ik wel tijd, en gebeurt het nog niet. Ik spreek niet over de grote schoonmaak of het volgen van een intensief fitnessprogramma want dat kan ik nu helemaal niet, zo in optima forma ben ik nou ook weer niet.

Ik heb het over schrijven: dat boek dat ik zo graag wil realiseren. Daar heb ik nu de tijd voor, maar buiten een blog nu en dan komt er geen letter op papier hier… Heb ik daar nu een excuus voor? Neen. Tijd zat… Misschien het moment om onder ogen te zien dat dit een droom is die nooit zal gerealiseerd worden? Geen talent genoeg, geen inspiratie genoeg, geen…. Weet ik veel?

Bon, genoeg gezaagd.

Ik probeer verder deze periode dag per dag door te komen, en te genieten van kleine mooie dingetjes, zoals de nabijheid van mijn lief, de zon op mijn terras, zelf koken, een videogesprek met mijn broers en schoonzussen, appen met dochter en zoon…

Sorry dus voor dit ventilatiemoment.

Lola belooft dat het verder niet meer zal gebeuren 🙂

Keep it safe iedereen.

%d bloggers liken dit: