CORONAPROOF REIZEN

Er is nog weinig vanzelfsprekend deze dagen. Waar we vroeger zonder nadenken in de auto stapten om naar hot of her te reizen, denken we nu wel twee keer na. We hebben altijd meer gevoeld voor rustige niet toeristische plekjes, en nu komt die voorkeur ons goed uit. Ons reisje naar het Zwarte Woud werd gepland toen de maatregelen versoepelden, en er van een tweede golf nog geen sprake was. Ook nu werd er even getwijfeld of we zouden gaan, maar de rust van de streek waar we naartoe wilden overtuigde ons om te vertrekken. En zo stapten we vorige week vrijdag in de wagen om de iets meer dan zeshonderd kilometer lange reis naar Neukirch, deelgemeente van Furtwangen, aan te vangen.

Vorig jaar waren we er een tweetal dagen geweest op onze terugreis uit de Provence, en we waren overweldigd door de rust en prachtige natuur daar. Het hotel waar we ook vorig jaar logeerden is gelegen in een super rustig dalletje in het Mittel Schwarzwald. Van uit onze kamer en vanop ons balkon kijken we uit over het dal: weiden en bossen, in de verte een afgelegen boerderij, koeien, een kabbelend beekje….

Voor ons de belichaming van het paradijs.

Het hotel THÄLERHÄUSLE Ochsen heeft veel minder klanten over de vloer dan vorig jaar volgens ons: dat is goed voor de weinige gasten die er wel zijn, de afstand kan zonder enig probleem gehandhaafd worden, voor de eigenaars van het hotel zal dit minder fijn zijn. Zelfs de op grote afstand van elkaar geplaatste tafeltjes zijn nauwelijks bezet.

In de onmiddellijke omgeving konden we wandelen tot we erbij neervielen, zonder ook maar een menselijke ziel tegen te komen. Heerlijk vonden wij dat. Elke dag stapten we tussen twaalf en vijftien kilometer, niet slecht. Wat doet het deugd om die supergezonde buitenlucht op te snuiven, de geur van hars, de zomerse warmte die de aroma’s van kruiden en bloemen extra tot zijn recht liet komen.

Toch minder goed nieuws ook uit het Schwarzwald: het is er zo warm de laatste zomers, dat de dennen en sparren ziek worden door één of andere kever die uit warmere oorden naar deze prachtige plek is gevlucht. Ontzettend veel bomen zijn aangetast en moeten worden gekapt, en dat zie je echt al heel goed in het landschap. Ook hier is de klimaatverandering niet zonder gevolgen 😦 Het was ook heel bijzonder om elke dag zon te hebben, terwijl de streek vroeger bekend stond als de “piespot van Duitsland”… Wel zo aangenaam om bij mooi weer te gaan wandelen natuurlijk, maar op langere termijn treurige vooruitzichten. Tenzij andere bomen die beter bestand zijn tegen droogte de zieke bomen zullen vervangen….

Eén keer reden we tot aan de TITISEE, maar uitstappen deden we er niet. Wat een mensenmassa.. Dan maar snel terug naar onze afzondering.

Enkele foto’s van op onze tochten:

Het heeft ongelofelijk veel deugd gedaan.

STAY SAFE

LOLA

Een sneetje of een schelleken?

Het enthousiasme over ons verblijf in het pittoreske Drenthe zindert na. Na twee fantastische fietstochten besloten we de laatste dag een uitstapje te doen naar een iets verder gelegen plek. De auto in dus, richting Giethoorn.

Echter niet zonder nog eens te genieten van het heerlijke ontbijtbuffet. Weliswaar in coronaveilige vorm, maar toch lekker. En met momenten zelfs hilarisch. Want ook al spreken we nagenoeg dezelfde taal, de Ollanders begrijpen mij niet altijd even goed 🙂

Koffie en andere dranken konden we zelf halen, broodjes en eieren werden door een vriendelijke medewerker voorzien aan het buffet. Kaas en hesp kon je aan tafel krijgen. Zo vroeg ik de jongedame van dienst of ik een sneetje jonge kaas kon krijgen. Ze bekeek me met een aan paniek grenzende blik. In mijn poging om dit degelijke Vlaamse woord te verduidelijken, zei ik nog: een schelletje jonge kaas. Haar ogen rolden bijna uit hun kassen. Euh, ik ben niet zeker dat we dat hebben hoor, piepte ze vriendelijk, we hebben enkel jonge kaas, oude kaas en komijn kaas…. Doe mij maar de jonge kaas dan zei ik. Waarna ik een onbedaarlijke lachstuip kreeg, pas nádat het meisje naar de keuken gevlucht was weliswaar. In Nederland is het natuurlijk een plakje kaas, en niet een sneetje. Misschien dacht het kind dat ik haar een onbehoorlijk voorstel deed…

Lachen is gezond dus iets gezonder dan voorheen stapten we in onze auto richting Giethoorn. Daar kwamen we aan, zagen we dat er zoveel mensen waren dat het leek op de Gentse Feesten tijdens een zonnige 21e juli dag, en besloten we NIET uit te stappen. Een mens moet verstandig zijn deze tijden. Jammer, ik had het graag gezien. Ooit, wie weet. We waren nu al zo ver, en lief wou graag het IJsselmeer nog eens zien. Mij zei het ook iets, ik was er nooit eerder. Niet dat ik me kan herinneren toch.

We reden dus verder naar Stavoren, een stadje in Friesland. Schattig stadje, veel water, en bruggetjes en havens. Overal rondom het IJsselmeer. Jammer genoeg veranderde het weer, en werd het zelfs koud. En dit meisje had geen jas mee. Maar goed, toch wat foto’s kunnen maken, en even kunnen genieten van de weidse golvende pracht van al dat water.

Bij terugkomst zat het weekend er zowat op….. het had deugd gedaan.

MAYBE…MAYBE NOT

Onder het motto als ik niets positiefs kan zeggen zwijg ik liever,  heb ik de laatste weken geen letter op mijn scherm geput.  Ik maakte me ontzettend druk over corona,  de maatregelen,  het niet volgen ervan door delen van de bevolking én de onkunde van onze politiekers om tot een regering te komen. Wanneer ik voor mijn schermpje zat was dat het enige waar ik kon aan denken. Maar voor mijn gevoel kon ik weinig bijdragen aan de discussie,  het was bovendien erg slecht voor mijn rikkietikker, en dus… niets,  nada, niente.

Maar nu lijkt er iets te kriebelen en dus ben ik er weer.  Mocht je me na al die tijd niet meer willen zien,  ik begrijp dat😊

Dit weekend zouden we éindelijk nog eens enkele dagen naar het buitenland gaan.  Daar keken we enorm naar uit,  maar het had enkele voeten in de aarde.  Een hernia die na dikke twee jaren besloot  de kop op te steken dreigde roet in het eten te gooien,  maar enkele dagen rustig aan en platliggen waar mogelijk brachten soelaas.  Zo konden we vrijdagochtend vertrekken naar het verre…Drenthe.

Nederland is groen gekleurd op de corona codekaart en we hopen dat dit zo blijft.  Ondertussen lijkt het meer  waarschijnlijk dat België rood kleurt maar voorlopig niet.  Dus we gingen. Yes.

Klaar

Onderweg naar onze pleisterplaats moesten we even stoppen aan een tankstation voor een plasje.  Wij flink onze mondmaskers over neus en mond,  het gebouw binnen.  Tot onze verbijstering waren wij de enigen met mondkapje.  We werden aangestaard alsof we van een andere planeet kwamen. Wat ook zó is natuurlijk😁

Bovendien hing er aan de deur een bord met de mededeling dat er maximaal tien mensen tegelijk binnen mochten zijn.  Ik eet mijn schoen op als het er geen dertig waren,  gezellig dicht bij elkaar.  Corona? Wat is dat? Ik wist niet hoe snel ik weer buiten moest komen. 

Het hotel waar we incheckten was gelukkig wel helemaal mee met de corona maatregelen.  Al zijn ook hier nergens mondkapjes te bespeuren.  De afstand wordt echter zéér goed nageleefd,  en ook ontsmetting is overal aanwezig.

Nieuwsgierig waar we neerstreken? We kozen voor het Van Der Valk hotel Spier. De Van Der Valk keten is een hotelketen waar we graag komen.  Alle comfort, heerlijk eten,  meestal erg goed gelegen en dat alles voor een mooie eerlijke prijs.  En dat is hier niet anders.

OMGEVING

Spier is een klein dorpje in Midden Drenthe met nauwelijks 400 inwoners.  Het ligt aan de ingang van het nationaal park Dwingelderveld,  dat wij dit weekend wilden verkennen.  Een betere plek om dat te doen dan hotel Spier is er niet.  Vanuit je hotel fiets of wandel je meteen het nationale park in. 
Bossen vol eeuwenoude eiken en beuken maar ook naaldbossen,  grote plassen, omzoomd door riet, uitgestrekte weiden bezaaid met kleine gele bloemetjes,  alles dooraderd met heerlijke fietspaden,  en ontelbare wandelwegen.  Het paradijs is niet verder dan 300 km van Gent gelegen.
Helemaal vlak is het hier niet maar de stijgingen zijn licht en kort en makkelijk te nemen.  Hier en daar liggen statige boerderijen met de typische bouwstijl  en rieten daken.  De stilte wordt er enkel onderbroken door het gefluit van vogels. Ook schattige dorpjes zoals Dwingeloo en Diever nodigen uit om even te verpozen rond de Brink. 

Het hotel.

Langs de ene kant ligt het hotel vrij dicht bij de A28, vanop het terras hoor je de auto’s rijden, dat wel.  Maar de meeste kamers liggen aan de achterkant met zicht op bomen en grasvelden en in de volstrekte rust. 
De kamer die we boekten met het hoogzomerarrangement was héél ruim, met een badkamer met bad en douche,  heerlijke bedden en een balkon met zicht op de tuin.  Alles zeer netjes en verzorgd.  Er is een zeer ruime parking én een ondergrondse staanplaats voor de fietsen.  Handig!!

Kijk mee naar onze eerste fietstocht gisteren,  30 km.


Terrasje met alcoholvrij bier in Dwingeloo



En naar de tweede vandaag, 55 km

De savanne in Nederland…

Een échte Ollandse molen…


De kerk van Diever

De Brink van Diever

Het restaurant.

Wat is er zaliger dan na een dag fietsen je voetjes onder tafel te kunnen steken?
Weinig  denk ik zo. 
Hier in Hotel Spier genoten we gisteren alvast van een verrukkelijk driegangenmenu. Als voorgerecht een rouleau van zalm met truffelaardappel en paprikajam voor mij en voor mijn teerbeminde de carpaccio.  Voor het hoofdgerecht kozen we eensgezind voor de mosselen mmmmmm. En als toetje een heerlijk ijsje met aardbeien.
Moe maar voldaan doken we onze uitnodigende bedjes in en sliepen we als babies. 
Keep it safe,  loved ones
LOLA

OUDE KALE

Neen hoor, dit is geen oneerbiedige blog over een man op leeftijd die wat door zijn haar heen zit. Totaal niet!!! Foei hoe kun je zoiets denken van mij?

Dit blogje gaat over een wandeling in de relatieve nabijheid van mijn kot. Veel wandelen doen we niet meer, nu we de smaak van de fietstochten helemaal te pakken hebben. Maar gisteren leek het ons een ideaal moment om 10000 stapjes te zetten. De wind ging helemaal door zijn dak en fietsen vind ik dan toch iets minder aangenaam. Daarentegen kan eens goed uitwaaien te voet wonderen doen met een mens. Dus we besloten een stukje van de OUDE KALE VALLEI te ontdekken. Eerst toch een halfuurtje met de auto tot aan het vertrekpunt in Merendree. Bijna vonden we de dood 😉 nog voor we vertrokken waren, toen een boomtak vlak voor onze auto op de baan belandde, nog in onze straat. Gelukkig net naast en niet op de auto. Toch even schrikken.

De drukte op de weg is hallucinant. Ik heb het altijd lastig gehad met al die chaos op de weg, en door de vele weken gedwongen inperking van het verkeer (wat ik op zich wel heerlijk vond) ben ik nog gevoeliger geworden… Pffff

Merendree is echter een vriendelijk, gezellig en pittoresk dorpje, dus het drukke verkeer was snel vergeten.

Het was een serieus tijdje zoeken naar het beginbordje van de wandeling. Na veel ronddrentelen en zelfs rondvragen vonden we het bordje aan de overkant van de straat…

De wandeling zelf is prachtig. Wat hebben we toch een mooie natuur in de buurt van Gent. We waren niet alleen op deze wandeling maar echt druk was het ook niet. Geniet mee met mij van de schoonheid van de natuur onderweg.

We spotten zelfs een BV 😉 Joke Schauvlieghe maakte dezelfde wandeling met man en kind. Hopelijk was ze niet op zoek naar extra bomen om te kappen? (Ah neen, daar is mevrouw niet meer bevoegd voor gelukkig;))

Nu en dan hadden we schrik dat bomen op onze hoofden terecht zouden komen, of dat we zouden wegvliegen op de wind, maar uiteindelijk kwamen we (weliswaar na tien kilometer) in de bewoonde wereld terug. Nog een fotootje van Het Aards Paradijs van Lieven Lootens, gesloten door de coronacrisis natuurlijk maar wel takeaway mogelijk blijkbaar. Ooit hoop ik daar eens te kunnen gaan eten.

Het Aards Paradijs

Het is een wandeling die zeker de moeite waard is. Probeer het zelf ook eens uit. Vakantie in eigen land en zo, weet je wel.

LOLA

Rondje Brasschaat

Ons kot en de streek errond hebben we nu wel genoeg verkend, vonden we. Met alle bizarre versoepelingen de laatste tijd, waarbij de logica samen met de geloofwaardigheid van de virologen én de politici in het niets oplosten, vonden we dat we best de fietsen achter op de auto konden monteren om eens op een andere plek te toeren. Why not, als je godbetert je familie in Nederland en Duitsland mag opzoeken (terwijl er hier nog geen sprake is van uitbreiding van bubbels), én je bovendien boodschappen mag gaan doen over de grenzen heen. Steek je maatregelen waar de zon niet schijnt zou ik zeggen. Jullie hebben er met zijn allen zo’n boeltje van gemaakt dat zelfs ik, één van de meest gezagsgetrouwe burgers op deze planeet, de handdoek in de ring gooi. ( Dat het niet makkelijk is om zo’n crisis te managen, daar ben ik zeker van. Dat ik het niet beter zou doen, daar ben ik ook zeker van, maar ik ben dan ook niet aangesteld om de crisis te managen….) Enfin, soit. De cijfers gaan naar omlaag, en ik bid elke dag dat ze niet weer naar omhoog gaan.

Wij dus met de auto naar Brasschaat waar we, na een bezoekje aan een deel van onze vierkoppige bubbel, een schitterend toertje maakten.

Vertrekkend vanuit Mariaburg fiets je maximaal een kilometertje voor je door groen omringd bent, en met groen bedoel ik dan ook véél groen. Oude statige bomen, naaldbomen, rododendrons in volle pracht ontloken, héél véél grote, neen, eerder reusachtige villa’s verscholen daartussen. Huizen waar je met gemak een volledig Syrisch dorpje kan in onderbrengen, en die nu bewoond worden door, hopelijk meer dan, één generatie? Het voordeel van al deze architecturale pracht is dat er zo veel grond rond ligt, dat je het gevoel hebt in een bos te passeren, het nadeel is dat het, bijna, allemaal privé is. ..

Gelukkig is deze ravissante woonomgeving doorspekt met stukken die wel toegankelijk zijn voor het plebs, waartoe wij onszelf rekenen. We fietsten tot aan het fort van Brasschaat, niet toegankelijk voor bezoek, maar wel idyllisch gelegen aan een watertje, in het groen.

Foto door Bernard Castelein op Agentschap voor Natuur en bos

Ik vermoed dat het hier niet altijd zo idyllisch zal geweest zijn. Getuige ook de vele bunkers en tankkanalen in de buurt, en het militaire domein natuurlijk. Maar op dit moment in onze geschiedenis, coronatijd of niet, is dit een oase om ontspannen te fietsen. Slechts een fractie van de hoeveelheid fietsers die je in Gent en omstreken tegen komt, en veel pure natuur. Adem in en adem uit, al die bomen, de zon en het gekwinkeleer van de vogels, meer heb ik niet nodig.

Dat het deugd heeft gedaan.

LOLA

Gastblog

Een tijdje geleden vroeg een bloggende buurvrouw 😉 of er mensen bereid waren om een gastblog te schrijven op haar blog? Ja, natuurlijk, waarom niet? Ik stuur jullie hier de link naar haar blog door, zodat wie de blog gemist heeft, hem alsnog kan lezen. En zo kunnen jullie ook kennismaken met Ann en haar knappe blog: https://www.zonderdank.be/saturnein/

Echt de moeite waard om eens te gaan lezen!!!

https://www.zonderdank.be/saturnein/2020/05/25/gastblog-no-love-at-first-sight/

Dank je wel buurvrouw!! Tot eens in real life misschien hé?

LOLA!

VEILIG THUIS!!!

Gisteren appte ik mijn dochter dat we gingen wandelen.

Ok, veel plezier en hou het veilig hé, antwoordde ze.

Voor een wandeling naar Gent en terug leek me dat geen enkel probleem te zijn. Zo gevaarlijk is het niet bij ons in de buurt 🙂

We hebben geluk, we wonen rustig maar toch op wandelafstand van het centrum.

Langs rustige paadjes en straatjes met zicht op de mooiste plekjes van Gent, raken we in een half uur tot aan crèmerie Gerard, het volgens mijn bescheiden mening bekendste ijssalon van Gent, waar je nu ook terecht kan voor een afhaalijsje.

Foto afkomstig van http://www.cremeriegerard.be

Er waren slechts twee wachtenden voor ons, dus we waagden het erop. Terwijl we stonden te wachten, plots een akelig geluid van iemand die met zijn fiets in de tramsporen terecht kwam en onderuit ging.

Nooit meer vallen met je fiets in de tramsporen (Gent) - Het ...

Gelukkig een jong knulletje op een koersfiets, dat er vanaf kwam met de schrik zo te zien. Maar wel verschieten, vooral voor de jongeman in kwestie natuurlijk. Ik geef het je op een briefje: als je daar een hele dag de wacht optrekt zie je zonder twijfel één of meerdere ongelukkigen die door deze vermaledijde tramsporen in de problemen komen. Soms ook met ernstige gevolgen. Na deze adrenalinestoot deed het aarbeien/vanilleijsje extra goed. MMMMMMM

We slenterden verder, a ja, want stilstaan of zitten mag nog niet, richting Korenmarkt. De volkstoeloop was verrassend. De drukte deed heel pre-coroniaans aan. Plots geroep: een jonge man met een baby’tje in een draagzak op zijn buik, was blijkbaar door de politie aangemaand om door te lopen. Luid roepend gaf hij zijn mening te kennen over de flikken. Het was een vreemde situatie, vooral omdat we geen context kenden. Zo op het zicht leek het een overdreven politionele actie te zijn: jonge vader met kind, wachtend op zijn vrouw die in een winkel bezig was, wordt eerst aangesproken door de politie, én wordt daarna achtervolgd en klemgezet door vier agenten! De man protesteerde steeds luider en heviger, probeerde zijn vrouw te bellen, probeerde er van door te gaan, en dat alles met een baby’tje op zijn buik. Er ontstond een ware volkstoeloop, waarin van social distancing in de verste verte geen sprake meer was. Meer context raakte bekend: de man bleek behoorlijk dronken te zijn. Niet de ideale omstandigheden om met een kleintje op je buik te gaan stappen. Zijn vrouw was ondertussen boven water gekomen, en kreeg het kleintje in de armen gedrukt, waarna de man met zes agenten tegen de grond moest worden gewerkt, vooraleer hij kon afgevoerd worden. Treurige situatie, ik had oprecht te doen met moeder en baby’tje. In mijn hoofd spelen allerlei scenario’s: welk ervan juist is, zal ik nooit weten. Ik hou het er op dat de politie niet op een dergelijke manier ingrijpt als het niet echt noodzakelijk is.

We zetten onze wandeling verder, en gaan richting huis. In de Forelstraat vliegt plots een bloempotje van een balkon op de eerste verdieping, ik kan nog net wegduiken. Bijna op mijn (net gekapte) hoofd!!

Zou een opvallende manier geweest zijn om aan mijn einde te komen: VROUW OVERLIJDT NADAT ZE BLOEMPOT OP HET HOOFD KREEG.

Een goede bewaarengel, dat heb ik.

Goed gestapt toch, zo over en weer naar Gent centrum. Ook altijd iets te beleven 🙂

Uitgeputte stapgroetjes

LOLA

HIGHLIGHTS

Deze week waren er behoorlijk wat héle fijne momenten, die ik graag met jullie deel, in het kader van de mij zelf opgelegde taak: DENK POSITIEF. Ik ben van nature niet echt een optimist, en in deze corona periode (oeps, I said the word again..) waarin de angst mij nu en dan overmant, moet ik echt moeite doen om niet in negativiteit te vervallen.

Daarom deze superpositieve highlights, want die zijn er natuurlijk zeker!!!

  • Moederdag, niet zoals anders, maaaaar we mochten weer bezoek ontvangen, en zoon was de eerste die we toelieten in onze bubbel. De heerlijke fles Brunello di Montalcino die hij meehad drinken we uit met dochter, pleegzoon en zoon van lief als we allemaal weer samen mogen zijn. Ontroerend om oudste, weliswaar op gepaste afstand, terug te mogen zien in levende lijve.
  • Ik hoorde mijn dochter en mijn moeder en dat was fijn. En uit Ierland kwam er een prachtige moederdagkaart mijn richting uit. 🙂

  • Het weertje blijft uitnodigen tot fietsen, en we fietsen wat af elke vrije dag. Training voor in september waarin we, hopelijk, een veertiendaagse fietstocht kunnen maken in België, en net over de grens.
  • Op mijn werk worden we verder gesoigneerd. Na een periode waarin topcollega A. ons vertroetelde met versgemaakte lunchkes, krijgen we nu de mogelijkheid om elkaar kaartjes te geven met een bemoedigende boodschap, of een lieve dankjewel. ZO GOED DAT DIT DOET!
  • Gisteren was er voor het eerst real life bezoek mogelijk bij mijn moeder in het woonzorgcentrum. Het was net alsof ik voor het eerst naar de kermis mocht. Zo blij als een kind was ik. En zij ook. Ook al waren we gescheiden door een scherm, het was erg deugddoend. En zeer emotioneel.
  • Nog een bezoekje op ons terras van mijn vriendin, apero op gepaste afstand. Ook zij zit in onze bubbel 🙂 Zo eens echt face to face kletsen, amaai dat was zalig!

Ik hoop dat we verder van versoepeling naar versoepeling gaan, en dat Corona besloten heeft om ons verder gerust te laten. Ik vrees er wel voor, maar hoop doet leven niet?

Ik wens jullie allemaal een veilig en mooi weekend toe.

Lola

THE OTHER SIDE

Laat ik eens zoeken naar de positieve kanten van het corona gebeuren, dacht ik. Voor iemand als ik, die niemand kent die ernstig ziek geworden is door of overleden is aan dat duivelse beestje, kan dat : de mooie kanten zoeken.

Er was de opmerking van een jonge collega die me aan het denken zette. Ze zei dat ze de voordelen van deze crisis zag: in het precorona tijdperk had ze veel last van FOMO (fear of missing out) en die angst is nu volledig weggevallen. Dat bracht haar rust en stabiliteit. In eerste instantie dacht ik: daar heb ik geen last van hoor, van die FOMO. Maar daar kwam ik op terug. Ook al heb ik niet echt schrik om iets te missen, er is wel een soort druk van buitenaf weggevallen. Ik moet eigenlijk niets, behalve gaan werken dan. Ik moet de laatste tentoonstelling niet bezoeken, de nieuwste film niet zien, de mooiste reis of interessantste citytrip niet boeken, het lekkerste restaurant niet reserveren… want het mag niet. Punt andere lijn.

En dat geeft me rust.

Nog een mooie kant van de social distancing is de appreciatie die ik voel voor wie of voor wat ik vroeger misschien teveel als vanzelfsprekend beschouwde:

  1. Mijn kinderen, die ik nu al héél lang niet meer in levende lijve heb gezien en die ik meer mis dan wat dan ook.
  2. Mijn moedertje, die daar helemaal alleen dapper zit te wezen op haar kamertje in het woonzorgcentrum. Enfin, helemaal alleen is relatief met al die fantastische zorgverstrekkers in het gebouw maar you get my point
  3. Mijn broers en schoonzusjes, neefjes en nichtjes.
  4. Mijn vrienden, Johan zijn vrienden…. Onze vrienden….
  5. De omgeving waarin wij wonen: ons gezellige appartement mét terras, de heerlijke natuur op een boogscheut van onze deur.
  6. De vogeltjes die concerteren uit volle borst, de zon die niet stopt met stralen aan een blauwe hemel (stel je voor dat het de hele quarantaine periode pijpenstelen regent), de geur van jasmijn en meidoorn, de heldergroene kleur van nieuw gras en bottende blaadjes, de pasgeboren lammetjes en veulentjes….
  7. Het feit dat we kunnen stappen en fietsen…
  8. Het feit dat ik mag gaan werken in een fantastische werkomgeving…
  9. De moderne communicatiekanalen die ons in staat stellen om contact te houden vanop veilige afstand.
  10. De lieve, grappige, charmante partner waarmee ik deze quarantaine doorbreng. EN LAST BUT NOT LEAST…..
  11. Donald Trump die er zelfs in deze moeilijke maanden in slaagt om me heerlijk aan het lachen te brengen 😉
Iedere keer opnieuw dolle pret 🙂

Wil dit zeggen dat ik liefst heb dat alles blijft zoals het nu is? Neen, natuurlijk niet. Ik wou enkel de oefening maken om iets positiefs te vinden in deze corona tijden. En dat lukte vrij aardig. Hebben jullie ook positieve ervaringen beste bloglezers? Ik hoop het oprecht.

Ondertussen duim ik uit alle macht dat we onze geliefden binnenkort weer in de armen kunnen sluiten. Fingers crossed. En keep it safe.

LOLA

De ware aard van sommige beestjes.

Foto door Pixabay op Pexels.com

We zitten allemaal in dezelfde bizarre coronatijden. Bij sommige mensen brengt dit het mooiste naar boven, bij andere komt de ware aard aan het licht, en die is niet altijd mooi.

Zo las ik gisteren met stijgende verbazing een opinie geschreven door Inge Jooris.

Ze vroeg zich af of de collateral damage ten gevolge van de coronamaatregelen niet veel groter zal zijn dan de schade die aangebracht zou worden mochten we het coronavirus zonder richtlijnen het hoofd bieden.

Ik werd een beetje heel erg pissed van dit artikel.

Natuurlijk is het héél erg dat onze kinderen niet naar school kunnen, dat ze niet kunnen uitgaan en niet kunnen genieten van hun jonge leven samen met vrienden. Verschrikkelijk is het.

Natuurlijk is het héél erg dat onze ouderen in de woonzorgcentra volledig geïsoleerd leven op dit moment, en dat zij hun geliefden enkel kunnen zien of horen via telefoon of videocall.

Natuurlijk is het allerergste dat mensen die stervende zijn die stap alleen moeten zetten, zonder omringd te zijn door hun geliefden, zonder nog een laatste keer te kunnen zeggen hoe graag ze hun kinderen, partner, vrienden zien.

Natuurlijk is het héél erg dat mensen hun door hard werken uit de grond gestampte bedrijf, restaurant, café, of weet ik veel wat nog meer, teloor zien gaan.

Iedere persoon heeft het in deze kuttijden moeilijk, en de meest kwetsbaren hebben het alweer het allermoeilijkste: mensen die arm zijn worden nog armer, mensen die klein wonen zitten op elkaars lip, mensen die single zijn voelen zich nog meer alleen…

Als je zelf niet tot de risicogroep behoort, of dénkt er niet toe te behoren, als je zelf niemand kent die de strijd verloren heeft tegen dit vreselijke virus, als je weinig empathisch bent daarbovenop, dan kan je misschien denken dat het niet zo erg is dat er duizenden mensen sterven. Tenslotte waren het vooral oude of zieke mensen en zouden die binnenkort toch de pijp aan Maarten geven, niet?

Dat het vooral deze mensen zijn die er voor gezorgd hebben dat wij het leven leiden dat we nu leiden, wordt voor het gemak vergeten. Zij hebben na de oorlog onze welvaartsmaatschappij uit de grond gestampt, zij zorgden ervoor dat onze sociale zekerheid is wat ze is. En nu ze hun rol gespeeld hebben mogen ze gaan. Dat komt het tekort in de begroting misschien nog wel ten goede ook?

Zelfs als je de stelling aanhangt dat de zwakkeren er toch van tussen gaan, dat is nu éénmaal hoe het gaat, dan heb je misschien niet begrepen dat het loslaten van de maatregelen leidt tot een collaps van het gezondheidssysteem? Gewoon omdat onze gezondheidszorg niet voorzien is op zo een toeloop van ernstig zieke patiënten zoals in Italie of New York het geval was.

Als jij, je partner of kinderen, niet risicopatiënt zijnde, een ernstig ongeval krijgen, dan kan je niet geholpen worden, omdat het gezondheidszorgsysteem niet meer functioneert. Waar blijf je dan met je collateral damage?

Wij Belgen zijn niet gewoon om gehoorzaam te doen wat ons opgelegd wordt. We lopen er graag de kantjes af, en vinden dat de maatregelen goed zijn voor iemand anders, maar zeker niet voor ons, want wij zijn toch speciaal. Nu, voor één keer zijn we dat niet. We zijn allemaal hetzelfde in de ogen van dit wanstaltige beestje. Ook al ben je jong en dynamisch en volledig overtuigd van je eigen onsterfelijkheid, dan nog kan het je de das omdoen, of kan het de mensen waar je van houdt treffen.

In plaats van ons af te vragen of de maatregelen wel zinvol zijn, en of we niet beter kunnen leven met de coronadoden in plaats van met de collateral damage, kunnen we ons misschien de vraag stellen hoe we ons postcoronaleven anders gaan inrichten, hoe we anders maar niet minder goed kunnen gaan leven? Minder presteren, minder druk, minder vervuiling, meer kleinschalig en onder onze kerktoren? Meer solidariteit met de mensen die het niet goed hebben, zeker nu. Meer besef van wat er echt toe doet in het leven.

Gelukkig zijn er véél mensen die zich daar mee bezig houden, waarvoor dank. Ik probeer het in elk geval ook, met vallen en opstaan.

LOLA