A PEEK AT MY WEEK. Part 1.

Met welke dag begint jouw week? De mijne start sowieso op maandag. Ik dacht dat dit voor iedereen zou gelden, maar dat blijkt niet zo te zijn. Andere startpunten zijn mogelijk. 😉 Is dit relevant? Bijlange niet, gewoon even vermelden zodat je weet waarom ik op maandag begin met mijn kijk op de voorbije week. Een mens moet iets uit zijn mouw schudden als hij graag wil schrijven maar weinig meemaakt om over te schrijven…

Maandag 11 januari. De verjaardag van mijn pleegzoon, die in mineur werd gevierd met chocolademelk en taart de zondag voordien. In schril contrast met het verrassingsfeestje dat ik vorig jaar 11/1 had georganiseerd, en waar veel volk samen vierde. Mooie herinnering… Komt wel terug.

Op maandag werk ik een avondshift in het gezondheidscentrum waar ik ben tewerkgesteld. Nu ja, avondshift is relatief: van elf tot half acht. Back in the old days toen ik nog als verpleegkundige werkte liepen mijn avonddiensten minstens tot 21u15 en zelfs tot 22u15. Dan is half acht peanuts natuurlijk.

Heb ik al gezegd dat ik een fantastische werkgever en werkomgeving heb? Daar ben ik nog alle dagen diep dankbaar voor. Want het kan ook anders. Ik heb nu toch al een zekere leeftijd bereikt, behoor absoluut tot de generatie boomers, en sedert mijn eenentwintigste ben ik onafgebroken aan het werk (twee zwangerschappen en bevallingsverloven plus een burnout niet te na gesproken). Enige ervaring heb ik wel. En met spijt maar ook met heel veel vreugde kan ik vertellen dat ik de job van mijn leven pas heb gevonden in maart 2017. Binnen twee maanden zal dat dus vier jaar zijn. Beter laat dan nooit is echt wel op mij van toepassing.

Niet alles op mijn werk is fantastisch, maar het overgrote deel wel. THANKS daarvoor, elke dag opnieuw. Laat ik nu de voorbije week een supergoeie week gehad hebben op het werk. Niet teveel en niet te weinig, veel toffe contacten, allé perfect.

Maandag reed ik nog eens met de fiets naar het werk. Die auto staat daar zo te lonken…. Vooral als het regent is de neiging om toch maar droog naar het werk te gaan zooooooo groot.

MIjn goede voornemens waren na die maandagse fietstocht weer verdwenen als sneeuw voor de zon, komende week beter. Je leest er alles over in de komende Peek at my week 😉

Maandagavond kookte guitarman (zoals bijna elke dag trouwens 🙂 ) Op ons menu een verrukkelijke spruitjesstoemp met een kalfslapje en een flinke dot mosterd. Heerlijk comfortfood.

Op dinsdag, woensdag en donderdag werk ik van half acht tot vier. Vrij vroeg opstaan, dat lukt me minder goed dan vroeger toen ik in de verpleging stond. Maar wel fijn om nog een mooie namiddag/avond te hebben.

Na het werk tot bij moederlief, die twee keer per week gedurende een uur bezoek mag hebben van één vaste bezoeker, ondergetekende, en verder nog één keer een uur bezoek van een om de twee weken wisselende bezoeker, één van mijn broers . Niet plezant voor haar, niet meer buiten komen, héél beperkt bezoek, … Gelukkig woont ze op het gelijkvloers en krijgt ze daar regelmatig raambezoekjes van kinderen en kleinkinderen. Maar toch, wat dat betekent voor ouderen die in een WZC zijn opgenomen, het is niet te onderschatten. Hopelijk brengt het vaccin ook voor hen soelaas.

’s Avonds gestoofde worteltjes met een koteletje. Gewoon maar o zo lekker.

Op woensdag kwamen mijn kinderen hier eten, maar met corona en de verstrengde maatregelen, ga ik bij hen koken, en neem ik een portie mee naar huis voor guitarman. Eventjes terug zoals vroeger: koken en ondertussen een beetje praten, of niet, hoeft ook niet. Gewoon samen zijn. En daarna nieuws kijken met ons drietjes in de zetel. Knuffelen met mijn knuffelcontact. Spaghetti bolognaise was de plat du jour. Een schot in de roos voor de zoon, iets minder voor dochter…

Donderdag is het pleegzoon-dag na het werk. Enfin, ik ga na het werk een uurtje bijpraten met hem. Veel is dat niet, maar toch iets. Zijn contacten zijn door corona beperkt tot medebewoners en begeleiders van Beschut Wonen waar hij verblijft. Familiefeesten en -bijeenkomsten waar hij anders graag naar toe komt, gaan niet door. Een hartje onder de riem even is geen luxe.

Op donderdagavond begint het weekend voor mij,… Dat wordt traditiegetrouw ingezet met één glaasje cava en een heerlijk gerechtje, in dit geval: zalmpannetje met spinazie en paprikaroomsaus, een succes uit Libelle Lekker dat zeker nog zal gemaakt worden wegens eenvoudig én superlekker!!

Zalmpannetje met spinazie en paprika-roomsaus
Foto gepikt van Libelle Lekker wegens onvoldoende fotografie-skills.

Op vrijdag samen met dochterlief haar kasten aan een diepgaand onderzoek onderworpen en geholpen om van haar hart een steen te maken en kleding die ze echt niet meer draagt weg te brengen. Gevolgd door het tweede weekbezoek aan moeder.

De eerste sneeuw viel hier in Vlaanderen op vrijdag, maar dat kan mij niet echt bekoren. Het is mooi in de natuur waar het blijft liggen, maar hier verandert alles direct in een vieze modderige brij… Dit weer nodigde niet uit tot wandelen of fietsen, behalve dan …. op zondag. Een wandelingetje van een achttal kilometer langs de Scheldedijk en verder naar Destelbergen. De zon kwam warempel tevoorschijn en ik kon nog enkele foto’s maken.

O ja, bijna vergeten. Gisteren haalden we een visschotel bij BonAp hier in de buurt, en straks eten we lasagne met kippengehakt, pompoen en savooikool. Ik ben benieuwd 🙂

Have a nice week, all of you 🙂

LOLA

WHERE WAS I?

Het voordeel van deze hele verdomde toestand is onder andere dat je tijd hebt om terug te blikken op voorbije fijne activiteiten waarover je niet eerder schreef omwille van tijdsgebrek.

Zo stelde ik vast, op zoek naar een geschikt blogonderwerp (CORONA, VACCIN en TRUMP worden hier niet behandeld) dat ik enkele weken geleden strandde in HOLSET, wat het verslag van onze fietsvakantie betreft.

Met mijn geheugen een blog schrijven over een dag in september is eigenlijk onbegonnen werk. Gelukkig zijn er foto’s gemaakt door guitarman (Mijn persoonlijke feun had de geest gegeven, remember?)

De zesde etappe bracht ons fietsend van Holset (Lemiers) naar RAEREN.

Raeren was de eerste stop op de VENNBAHN. Eindelijk:)

De Vennbahn (letterlijk: spoorweg van de Venen) was vroeger een spoorweg in de Oostkantons . Door het Verdrag van Versailles werd dit gebied aan België toegewezen, hoewel delen ervan door Duitsland liepen. De Vennbahn verbond de industriële centra van Aken (Rothe Erde) en Luxemburg op de kortst mogelijke manier. (Info uit Wikipedia)

Om op die BAHN te geraken moesten we langs AKEN. Ik kan niet zeggen dat ik daar supertoffe herinneringen aan heb. Aken is natuurlijk een stad, niet echt geschikt voor fietsers. Het beginpunt van de route ligt ter hoogte van het station van Aken. Er waren enkele pittige hellingen om er te geraken, jawadde datte.

Station van Aken, we zijn toch al hier geraakt…;

Na wat heen en weer gerij in de binnenstad en rond het station vonden we toch de aanduiding naar de Vennbahn.

Er was een AHA moment, maar dat was voorbarig. Ik raad niemand aan om de Vennbahn te starten bij het startpunt. Klinkt gek, maar ik meen het oprecht. Vanuit Aken duurt het nog een hele tijd voor je de buitenwijken achter je hebt gelaten, je moet constant gevaarlijke wegen kruisen. Zo was er vlak voor ons een koppel bij het oversteken van zo’n gevaarlijk kruispunt aangereden door een auto. De hulpdiensten waren al ter plaatse, maar het zag er heel slecht uit. De vrouw werd naar de ambulance gebracht, de andere persoon lag onder de auto. Ik ben er de hele weg niet goed van geweest. Ik weet niet of zij zijn overgestoken zonder te kijken of dat het de fout van de automobilist was maar in elk geval was voor deze mensen de vakantie voorbij. 😦 Dus neen, rij met je wagen tot ver voorbij Aken, en parkeer daar langs de Vennbahn, dat is mogelijk op heel veel plaatsen. En vertrek van daaruit.

Eens voorbij Aken werd het wel mooi en rustig hoor. Dat wel.

Die eerste Vennbahndag fietsten we tot in RAEREN waar we geboekt hadden bij ONKEL JONATHAN

Dat hotel was heel moeilijk te bereiken, want in heel het dorp waren grote wegenwerken bezig. Daardoor maakte alles een wat troosteloze indruk. Er was helemaal niets open, ten gevolge van corona.

Onkel Jonathan was een kraaknet hotelletje dat weliswaar betere tijden had gekend, maar waar de gekende Deutsche reinheit hoog in het vaandel werd gedragen. We konden er gelukkig ’s avonds ook dineren want anders zou het kinneke klop geworden zijn vrees ik. Ook het eten was echt Duits, ik weet natuurlijk niet meer wat, het zal ook niet onvergetelijk geweest zijn, maar smaakvol en veel 🙂

ONKEL JONATHAN himself had een bijzonder gevoel voor humor dat we wel konden waarderen. Al bij al best een aangename stop, maar niet één om te herhalen. ’s Avonds maakten we nog een flinke wandeling rond het dorp. Ik vermoed dat dit in niet coronatijden veel beter zou gescoord hebben, dus please, probeer het zelf uit als dit kwade virus de geest heeft gegeven…

Afbeelding uit fotogalerij van de accommodatie
Foto via booking.com

Een goeie nachtrust en op naar de volgende stop: MONSCHAU.

It’ s all coming back to me, which means I’m not demented 🙂

Raeren: Alle toeristische informatie uit de gemeente - Oostkantons
Afbeelding van OST-BELGIEN.EU BURG RAEREN hebben we enkel aan de buitenkant gezien, maar geen foto’s van gemaakt 😦

Greetings my friends

LOLA

JUST A PERFECT DAY

Vanmorgen was ik wonder boven wonder wakker en op om half negen. Dat gebeurt nooit, tenzij op werkdagen. Anne van ZONDER DANK.be brengt regelmatig de mooiste beelden van zonsopgangen en blauwe uren, ze gaat dan ook op een ontiegelijk uur de deur uit volgens mij :). Enfin, misschien heb ik me onbewust laten inspireren en zat ik daardoor wat vroeger dan normaal aan de ontbijttafel. Daar werd me een prachtig beeld voorgeschoteld, weliswaar nog vanachter glas.

Zicht vanaf de ontbijttafel

De zon scheen stralend en bracht ons op wandelgedachten. Daar hebben wij niet veel voor nodig natuurlijk.

We pikten een wandeling van een zestal kilometer uit het ROUTEN aanbod. Een wandeling door het Drongengoedbos, ondertussen overal welbekend door de grote drommen mensen die er in de herfst naar toe trokken waardoor wegen moesten afgezet worden en zo. Maar ik dacht, het is winter, het is nog (relatief) vroeg, dus dat zal wel meevallen.

Geleid door Waze kwamen we rond elf uur aan parking POL. Daar stond al aardig wat volk geparkeerd, en bovendien was het van daar nog een viertal kilometer naar het beginpunt van de geplande tocht. Ter plekke improviseren dan maar en een wandeling kiezen die aan parking POL begint. Best wat keuze. We kozen voor de wandeling met het rode driehoekje, ongeveer acht kilometer. Dat zou ons zeker lukken, ah ja!!

Na deze wandeling begrijp ik waarom Drongengoedbos zoveel succes heeft!!! Dit was één van de mooiste wandelingen ooit. En het wordt nog beter: er was geen kat te zien tijdens onze tocht, enfin, hier en daar eens een eenzame of tweezame wandelaar of fietser, maar echt NIET druk. Waar al dat geparkeerde volk dan wel naar toe trekt is me een raadsel, maar in elk geval volgden ze niet het pad dat wij kozen. Wij blij!!!

Het aller allermooiste moment, ik kreeg er echt tranen van in mijn ogen, was dat waarop een hele roedel herten het bospad overstak. Ik was zo onder de indruk, en wou ook niets missen van het moment, dus ik heb geen foto’s. Maar het was indrukwekkend mooi.

De paden lagen er bevroren bij, hier en daar was het spekglad. Maar vooral héél erg modderig. Onze stevige stappers hebben weer hun nut bewezen.

Deze paden waren wat minder leuk, alhoewel ik het kind in mij voel bovenkomen als ik zo mag zompen in de modder. Goede schoenen en dan kan dat hé.

Laat voor de rest van mijn verhaal de foto’s voor zich spreken.

Ik ben een boomknuffelaar. Echt. Zalig gevoel, gewoon eens doen!!!

Dit was heerlijk. Hoop dat jullie ook hebben kunnen genieten in alle veiligheid van deze mooie zondag

Groetjes LOLA

LA MER.

Enkele keren per jaar kriebelt het. De zee. Ik wil ze zien en ruiken, en eventueel bij goed weer ook voelen.

Eigenlijk ben ik meer een bos of bergmens. Maar de zilte lokroep van het grote golvende diep krijgt ook mij soms te pakken.

Dat was vorige zondag ook het geval. Het weer zag er belabberd uit, maar in ons kot blijven was niet de goede optie. Aan zee was de kans op opklaringen reëel. Onze normale Ollandse zee- pleisterplaatsen waren niet aan de orde wegens dringende vraag om NIET naar het buitenland te trekken. (Ja, wij houden ons aan de regels…) Het werd dus noodgedwongen de Belgische kust…. bekend om zijn gruwelijke skyline, zijn absolute afkeer van het behoud van natuurschoon. Het zicht dat je hebt als je naar de zee kijkt, kunnen ze gelukkig niet kapot maken…

We reden naar Oostende, vonden vlot parkeerplaats, en stapten richting water. Samen met duizenden andere mensen. Mondmasker op, natuurlijk. Maar! Dat mondmasker moest overal gedragen worden tijdens de kerstvakantie (die nog niet voorbij was 😦 )

Ik had ontzettend veel zin om onmiddellijk terug te draaien, maar we waren er nu. Dus we stapten een aantal kilometertjes. Heerlijk hoor, mét mondmasker, en aandampende bril. Echt de gezonde zeelucht opsnuiven door een mondmasker is onmogelijk.

Toch heeft het deugd gedaan. Even in de frisse zeebries, de beentjes strekken, en genieten van het eindeloos aan en afrollen van de golven. De wolken waren ook de moeite waard. En en passant nog een mooie fototentoonstelling (van stadsfotograaf Jan Van der Borght) meegenomen in de Venetiaanse of Koninklijke Gaanderijen. Al bij al een positief gevoel. Al zullen ze mij tijdens de coronaperiode niet snel meer terugzien.

Enjoy de foto’s.

En fuck Corona!!!

Lola.

COOKING TALES

Kan ik jullie een geheim vertellen?

Er zijn twee Jeroenen in mijn leven 😉

De eerste en belangrijkste is mijn zoon, van wie ik geen foto publiceer, want dat vind hij niet tof 🙂 Het volstaat te zeggen dat hij de liefste, knapste en gevoeligste man is op deze aardbol. (Op de voet gevolgd door guitar man 😉 )

De tweede is Jeroen Meus. De televisiekok die op zijn ontwapenende jongensachtige manier heel Vlaanderen achter de kookpotten kreeg, inclusief ondergetekende.

De bronafbeelding bekijken

Nu heb ik altijd graag gekookt, met wisselend succes weliswaar, en NIET voor grote gezelschappen wegens te veel stress. Maar sedert we Jeroen Meus hebben ontdekt in Dagelijkse Kost, tijdens de eerste lockdown, is onze eetervaring naar een hoger level getild.

In het precoronatijdperk gingen we vaak uit eten. Een spaghetti, of een dagschotel in De Roos, en in het weekend mocht het al eens iets meer zijn. Maar de lockdown leerde ons intiem contact te maken met onze kookpotten, en ik mag zeggen dat we eten als koningen.

Foto door Andrea Piacquadio op Pexels.com

Elke week wordt een menu samengesteld, vaak met receptjes van den Jeroen, of uit Libelle Lekker weekmenu. Ook PINTEREST is een bron van inspiratie voor mij.

Er wordt een boodschappenlijstje opgesteld en de boodschappen worden besteld via COLLECT and GO van Colruyt. ZALIG!!!

Hebben we tussendoor nog iets nodig dan hebben we op een paar honderd meter afstand de LIDL en BONAP, waar we meestal vinden wat we tekort hebben.

Guitarman is een meester in het afstemmen van de bereidingstijd van de verschillende producten, en in het bakken en braden van vlees en vis. Dat is minder mijn ding 🙂 Laat ons zeggen dat we elkaar goed aanvullen 🙂

Benieuwd?

Vorige week maakten we onder andere een pasta met gerookte zalm en witlof, een hertenstoofpotje en een gevulde courgetten met feta en zongedroogde tomaatjes. Het was dus een LIBELLE LEKKER week.

Ik bakte ook een verrukkelijke cake met veenbessen.

De bronafbeelding bekijken
Foto NJAM

Volgende week staat Jeroen op de voorgrond. Ik heb zijn scheurkalender gekocht en bij elk blaadje dat ik afscheur, komt het water me meer in de mond. Dat belooft een interessante week te worden in de keuken.

Nog een voordeel van deze ontdekking: onze portemonnee is bijzonder tevreden. Al gaan we zeker opnieuw de horeca steunen van zodra die weer open mag. Absoluut!!!

Smakelijk!!!

Lola

Deze post is niet gesponsord.

A VERY HAPPY ONE!

Foto door Pixabay op Pexels.com

Het is een dag als alle andere, natuurlijk. Maar toch… de eerste dag van een nieuw jaar heeft ook iets magisch.

De mogelijkheden knerpen in mijn hoofd zoals onbetreden sneeuw doet onder je voeten.

Stappen van het voorbije jaar raken bedolven onder de sneeuw van de tijd,  en scheppen een illusie van  maagdelijke onbeschreven bladzijden,  te vullen met allerlei moois.

Een fata morgana,  maar wel een hele fijne.

Mijn wensen voor jou,  lieve bloglezer, voeg ik hier graag bij…

Ik wens jou

een jaar

vol omhelzingen en knuffels

een jaar

van nabij zijn

een jaar van

babbelen en feestvieren

met heel veel mensen

dicht bij elkaar….

een jaar

zonder angst

zonder afstand

zonder vertwijfeling

zonder virus…

Een jaar waarin elke dag

uitnodigend is

als een onbeschreven blad,

klaar om gevuld te worden

met wat jou diep gelukkig maakt.

In afwachting daarvan,

een warme, virtuele knuffel.

Let’s dance in 2021!!!

STEP BY STEP

Goeie avond alweer! Hoe gaat het ermee? Hebben jullie fijne kerstdagen doorgebracht in jullie kleine bubbel? En viel dat wat mee?

Hier was het toppie 😉

Er werd een bijzondere constructie opgezet om zoveel mogelijk in orde te zijn met de coronamaatregelen. Dat betekende dat ik kerstmis vierde met mijn kinderen in hun huis (zij leven in één huis) en dat mijn guitarman kerstmis in ons appartementje vierde met zijn knuffelcontact, zijn zoon.

Foto door Karolina Grabowska op Pexels.com

Voor het eerst sinds mijn geboorte, als ik er zo eens bij stil sta, vierde ik kerst zonder mijn moeder en mijn broers. Kerst is immers altijd een groot familiegebeuren, sinds zo lang ik me kan herinneren. We vierden het lange tijd in het ouderlijke huis, maar nu dat is verkocht en mijn moeder in een woonzorgcentrum verblijft, feestten we de laatste jaren op verplaatsing, in een zaaltje, dat voor de gelegenheid kerstsfeerderig wordt aangekleed. Daar konden we dan samenkomen met de in totaal 30 mensen die onze familie telt.

Dit jaar is alles anders, dus ook dit. Oma mag haar WZC niet uit. En wij allen moeten in kleine bubbels vieren. Anders, maar we maken er het beste van.

Op het kerstmenu met de kids stond:

Dat het erg lekker was. Al werd het ene wat meer gesmaakt dan het andere. De open ravioli met krab werd minder geapprecieerd. Dat komt er van als je gerechtjes klaarmaakt, zonder ze eerst uit te proberen. Maar al bij al hebben we smakelijk gegeten. Het dessertje van de hand van dochterlief was verrukkelijk!!!

Cadeautjes uitpakken hoort er ook bij natuurlijk, en om af te sluiten een fijne film: Harry Potter II, die ik niet kon uitkijken omwille van de avondklok. 😉

Wat een vreemde tijden zijn dit toch.

Hopelijk hadden jullie ondanks alle beperkingen ook een fijne kerst.

O ja, nog dit: gisteren negen kilometer gewandeld, zonder noemenswaardige longklachten. Dat zit dus wel snor!! De wandeling op zich was niet buitengewoon dus ik wijd er geen aparte blogpost aan. Wel hebben wij het geografische middelpunt van Vlaanderen gevisiteerd (zie foto met vlaggenstok en guitarman 😉 ) Er was ook een niet onaantrekkelijk maar privé kasteel te bewonderen: Hof Te Melis. De wandeling zelf draagt de naam LIPPELOBOS WANDELING. Al is de naam bos wat overtrokken in dit geval. Leuk om te doen, maar niet uitnodigend tot herhaling.

Bye

Lola

BALEN ALS EEN STEKKER

Balen als een stekker
https://www.taaluilen.nl/ik-baal-als-een-stekker

Ik weet niet wat jullie hierover denken, maar ik vind dat een geniale uitdrukking: BALEN ALS EEN STEKKER. Het slaat nergens op (zoals je kan lezen wanneer je de link hierboven volgt naar http://www.taaluilen.nl) maar ik vind het geniaal. Het bekt ook zo geweldig, én het laat perfect zien hoe ik me voel eind 2020.

Ik schreef eerder dat ik me perfect kan vinden in de huidige situatie, al zal ook ik natuurlijk helemaal door het dolle heen zijn als we eindelijk weer onbezorgd kunnen knuffelen en feesten.

Maar de laatste weken is het gevoel van mij perfect kunnen vinden in wat ons momenteel overkomt wat verdwenen. Tot enkele weken geleden was ik namelijk in een vrij goede algemene gezondheid, een paar mindere dagjes daar gelaten. Ik kon wandelen en fietsen zoveel en zo ver als ik maar wou, en laat dat nu net mijn houvast zijn in deze droeve tijden. Zolang dat nog lukte, kon ik deze kutsituatie overleven.

Jammer genoeg heeft december wat extra gezondheidsklachten gebracht, niets ernstigs in vergelijking met wat ik soms lees bij bevriende bloggers, maar wel genoeg om mijn lichamelijke activiteit serieus in te perken. Ernstige astma opstoot, die moeilijk onder controle geraakt.

Bij de minste inspanning verander ik in een fluitende blaasbalg, of zo je wilt in een muis verwikkeld in een angstaanjagende doodsstrijd. Dat geluid op zich is nog het minste, ik geraak ook nauwelijks vooruit. Lola die anders gemakkelijk vijftien kilometer stapt, moet nu na één kilometer toegeven dat alsnog gaan wandelen geen goed idee was. Hijgend stop ik na elke honderd meter, en mijn hart bonkt alsof het elk moment uit mijn lijf kan springen. Ik puff en ik slik wat me werd voorgeschreven maar het helpt niet. Gelukkig kan ik dankzij mijn fantastische huisarts snel terecht bij de pneumoloog en krijg ik daar aangepaste medicatie die al na enkele uren verbetering brengt. Oef. Al zal het nog even duren voor ik kan verder werken aan mijn doel om uiteindelijk twintig kilometer per dag te kunnen stappen.

Het ziet er al wat minder donker uit nu ik weer kan ademen zonder de toonladder te reutelen. 🙂

De laatste wandeling die ik al hijgend aflegde, was een hele mooie. Ik heb er niet optimaal van genoten om begrijpelijke redenen, maar ik heb wel veel foto’s gemaakt. Dan kon ik immers even stil staan om op adem te komen. Die foto’s wil ik jullie niet onthouden, dan is er nog iets plezants aan dit blogje niet? Ook de link naar Komoot zet ik hier neer voor het geval jullie deze hele knappe wandeling willen doen.

Enjoy! Eens ik helemaal de oude ben, doe ik de wandeling nog eens om er met volle teugen, letterlijk dan, te kunnen van genieten!!

Stay safe, lieve mensen!!

Lola

LUNCHTIMEWALKS

Jullie weten ondertussen dat ik een beetje bezeten ben van wandelen. Mijn obsessie beperkt zich niet tot mijn vrije dagen, ik ga ook wandelen tijdens de werkweek! Dat zijn dan super korte maar toch deugddoende wandelingetjes in de buurt van het werk, tijdens mijn lunchpauze. Meestal dezelfde toertjes, ik heb er zo een paar die ik op een halfuurtje rond krijg.

Mijn werkplek situeert zich niet in een natuurgebied, maar wel in een volkse Gentse buitenwijk. Toch is er ook daar aandacht voor de natuur.

Gent is ook op dat vlak een heerlijke stad. Er is veel aandacht voor de creatie van natuurplekjes, en ook al zijn die niet zo groot, toch bieden ze de mogelijkheid om even tot rust te komen tijdens de gekte van de dag.

Onlangs deed ik één van mijn dagelijkse trajectjes en merkte ik op dat er nog andere opmerkelijke dingen zijn in de buurt. Ja, soms duurt het een hele tijd voor iets tot me doordringt, zo blijkt 😉 Zo wandelde ik al tig keer voorbij de raamtekeningen in de buurt. Om pas eergisteren de idee te krijgen om er een blogpost aan te wijden. Et voilà.

Tijdens de coronacrisis groeide bij Lesley Van Osselaer alias Lesley Saurus de idee om de burgers een hart onder de riem te steken door een poëtische, grappige of tot nadenken stemmende tekst op de ramen te tekenen. (For the record: oorspronkelijk kwam het idee van CURIEUS) Mensen konden een tekst indienen, en die werd dan professioneel aangebracht door Lesley herself. Dit is echt een fijn initiatief!!

Ook op het raam van mijn werkplek, werd een prachtig gedicht geschreven. Eéntje van de hand van een collega dan nog. Behoorlijk wat talent in huis, niet?

Thanks for the little daily blessings.

Keep safe, all of you 🙂

LOLA