Walk the line.

Wandelen is altijd mijn lang leven geweest. Toen ik een tweetal jaren geleden door een hernia een half verlamde voet moest meeslepen, drong het nog meer dan anders tot mij door wat stappen voor mij betekent, en wat voor een impact het zou hebben mocht ik dat niet meer kunnen. Gelukkig brachten drie injecties, verspreid over enkele weken, soelaas, en kon ik verder vlot bewegen met mijn pootjes. Enige onderbrekingen door een astma opstoot daar gelaten 🙂

Het slechte nieuws dat guitarman vorige week ontving aangaande zijn gezondheid, zette ons leven op losse schroeven. Dit is geen blog over gezondheidsperikelen, dus echt diep zal ik er niet op ingaan. Maar niets zeggen lukt me ook niet. Ons hoofd leeg maken is nu extra nodig, door de bitch genaamd kanker, en gelukkig is er dan de wandelmogelijkheid. Want al het andere is zo goed als weggevallen door die andere bitch genaamd CORONA.

Het nieuws was slecht, maar van alle slechte nieuwsberichten die je kan ontvangen, toch nog één van de betere. Daar houden we ons aan vast. Aan dat én aan het wandelen.

Zo trokken we vrijdag de wijde natuur in, bij ongelofelijk koude temperaturen. Gewapend met thermisch ondergoed, muts en dikke dikke wanten, snowboots… Iemand die in het Noorden woont lacht zich een breuk met onze ongelofelijk koude temperaturen, maar voor ons is min acht toch echt berekoud.

De tocht leidde ons naar het kasteelpark van Berlare, waar de wandeling begon. En na 16000 stappen ook weer eindigde. Ook een stukje van de Kalkense Meersen hoorde bij deze route. Een heerlijke wandeling met prachtige zichten, extra mooi door de sneeuw die nog overal terug te vinden was. Hier en daar stapten we door bebouwd gebied, en dat is nooit onze favoriet. Ook nu niet. Maar de natuur buiten de bebouwde kom was zo indrukwekkend mooi dat we de korte stukjes tussen de huizen er graag bijnamen.

Zoals steeds laat ik de foto’s spreken. Geniet er van. Dat hebben wij ook gedaan.

En geniet van elke dag!!

LOLA

RAEREN – MONSCHAU: zevende etappe in de Tour de Belgique.

Buiten was het akelig grijs en nat, toen ik deze blogpost schreef. Januari op zijn slechtst. Elk jaar opnieuw probeer ik de donkere maanden door te komen zonder al te diepe dalen, maar januari en soms ook februari zijn moeilijk te verslaan. Zeker op een duistere dag. Buiten gaan is van fundamenteel belang, maar ik kan het niet opbrengen om in de gietende regen een ommetje te maken.

Ik nestel me dus achter mijn laptop (over het aantal uren dat ik hier doorbreng per dag durf ik niet na te denken…..) en denk terug aan betere tijden. September 2020. Corona leek min of meer bedwongen, wisten we veel.

Onze coronaveilige vakantie bracht ons op de zevende dag van RAEREN (waar ik hier over spreek) naar MONSCHAU. Monschau. Ik had er hoge verwachtingen van, en deze werden ondanks corona ingelost. Pittoresk, charmant, gezellig, fotogeniek. (Maar ook véél te druk).

De weg er naar toe was easypeasy, wegens dalen dalen dalen. De schrik sloeg me wel om het hart bij de idee dat ik dezelfde weg de volgende dag in omgekeerde richting moest doen. Maar goed, we pakken het probleem aan als het zich voordoet, dus we daalden met vreugde naar Monschau af. We hadden een fijn hotel (Horchem Hotel-Restaurant-Café-Bar) geboekt op één van de mooiste plekjes in het centrum. Romantiek troef. Daar konden we meteen ook ons avondmaal gebruiken. Gelukkig, want voor de rest scheen elk restaurant gesloten na 17u.

Zicht op het hotel waar we verbleven.

We verkenden het dorp een beetje en kwamen tot de vaststelling dat het echt de moeite waard zou zijn om er terug te keren buiten corona, om in de buurt lange wandelingen te maken.

Hier een greep uit onze foto’s.

Ik word overweldigd door melancholie en pink een traantje weg.

Hou moed my friends, en stay safe!!

LOLA

Satur9’s world 30 weeks photochallenge PART 3.

Hier is ie dan, de derde uitdaging alweer. Ik ben normaal niet zo van de uitdagingen maar aan deze heb ik al veel plezier beleefd. 🙂 En we zijn nog maar begonnen…

Bij deze opdracht wordt ons gevraagd een foto van onszelf, of in verband met onszelf, te delen.

Ik moest meteen aan deze foto denken.

De plek waar ik het gelukkigste ben, in een bos met iemand die ik graag zie.

Meer moet dat niet zijn.

Op naar de volgende en een fijne sneeuwerige zondag.

Keep it safe!!

LOLA

A WALK DOWN MEMORY LANE

Voor de derde keer sedert het begin van de pandemie werd er in mijn neus gekoterd met een staafje, zo diep dat mijn hersenvliezen zich angstig terugtrokken 😉 Het onaangename gevoel is vele mensen ondertussen bekend, maar alles voor het grotere goed, nietwaar?

Donderdagnamiddag ontwikkelde ik een aantal van de symptomen die ik dagelijks honderden keren bevraag bij onze patiënten (telefonisch als het goed gaat) : hoofdpijn, keelpijn, grieperig gevoel, druk op de borst. Ik probeerde mezelf voor te houden dat het niets is, en dat zal ook zo zijn. Maar ik kan met dergelijke symptomen niet naar het werk gaan om daar anderen aan te steken. Dus bellen naar de huisarts, test laten doen, en nu braaf thuis tot de uitslag bekend is. Met lede ogen zie ik aan hoe het buiten is: droog met een touch of sunshine. We hadden aan de wandel kunnen zijn, maar nu zitten we thuis.

Vind ik niet zo erg hoor, ik voel me vandaag al een stuk beter en ben bijna zeker dat het virus mij niet te pakken heeft.

Waar heb ik me zoal mee beziggehouden op deze binnendag?

Eerst en vooral heb ik een taart gebakken. Jawel, o volkeren aller landen verbaast u, ik ben niet meer te stoppen wat het taartbakken betreft. Het grappige is dat ik helemaal niet zo’n taarteter ben, én dat ik onlangs weer gestart ben met Yazio, in de hoop wat extra kilootjes kwijt te geraken. Met die taart er bij gaat dat niet lukken, natuurlijk. Mocht mijn test negatief zijn dan zet ik een berichtje in de familie app dat wie zin heeft een stukje kan komen afhalen.

De taart is een biscuit. De allereerste biscuit die ik ooit bakte. Natuurlijk heb ik iets fout gedaan waardoor de biscuit wat plattekes uitgevallen is, maar alle eerste keren zijn moeilijk niet? De bloem met maizena moest geleidelijk aan gezeefd worden bij het opgeklopte eisuikermengsel. Maar natuurlijk zeefde ik er alles in één keer bij en ik denk dat het daar is misgelopen. Plat maar luchtig en lekker, raar maar waar. Eens gebakken doormidden snijden, doordrenken met koffiesuikerwater, slagroom tussen de beide helften, crème au beurre er bovenop én op de randen, en afwerken met chocoladeschilfers.

Het resultaat ziet er niet uit zoals bij de patissier, maar het is wel lekker. Machtig lekker 🙂

Als ik meer biscuits wil bakken in de toekomst zal ik eens een paletmes aanschaffen om de crème professioneler aan te brengen. Wie graag zelf aan de slag wil kan het recept terugvinden op LIBELLE LEKKER. Succes en smakelijk!!

Verder heb ik me ook geamuseerd met het bekijken van foto’s, het archiveren van sommige ervan, het verwijderen van weer andere, en het verlangend bekijken van onze uitstappen en reizen uit het verleden.

Een greep uit die laatste categorie:

Ik word er een beetje melancholisch van, maar tegelijkertijd ben ik ook dankbaar dat ik dit allemaal heb mogen zien en beleven. Ik leef in de hoop dat dat terugkomt. Cheers to that.

Ciao tutti

LOLA

SECOND CHANCES

Wie niet waagt blijft altijd maagd, schreef een volger als reactie op mijn vorige blog. En zo is dat natuurlijk, op allerlei fronten 🙂 Zo ben ik er altijd als de kippen bij om nieuwe dingetjes uit te proberen op vlak van apps, computertoestanden en dies meer. Ik hou daar van, het proberen, het testen.. dat valt soms mee en dat valt soms tegen.

Zo probeerde ik in mijn vorige blog (waarin het ging over de photochallenge van Anne van ZONDERDANK.be) het nieuwste snufje uit van WordPress (enkel beschikbaar op dit moment voor betalende abonnementen) Er is nu de mogelijkheid om een STORY te maken, zo een beetje als bij Instagram. Die story kan je dan nestelen in je blog, en dat wordt dan een … jawel een story, of eigenlijk een soort PowerPoint presentatie zoals iemand opmerkte. Niet alle lezers waren er van gecharmeerd, en eerlijk, zelf vind ik het ook niet echt een toegevoegde waarde. WordPress is Instagram niet en hoeft dat ook niet te worden, wat mij betreft. Enfin, misschien gebruik ik het nog wel ooit, als ik de mogelijkheden eens grondig heb bestudeerd.

Door dit probeersel kwamen mijn foto’s niet bij iedereen goed terecht, en dat vond ik jammer. Want waar ik eerst dacht dat de opdracht niets voor mij was, bleek na enige aansporing van Anne, dat ik best veel kader in kader foto’s had gemaakt in de loop der jaren, en dat er best wel wat goeie tussen zaten. Allé toch voor een amateur fotograaf zoals ik bedoel ik hé.

Ik doe vandaag een herkansing , op de gewone vertrouwde manier. Ga trouwens ook eens een kijkje nemen bij Anne, de challenge is erg leuk, en ze heeft gewoon een hele fijne blog.

Let’s do this. Als je de foto’s al hebt bekeken en één keer voldoende vond, sla deze blog dan gerust over 🙂

Salut, mes amis, keep it safe!!

LOLA

SATUR9’S FOTOCHALLENGE

Zoetjes, ik heb iets nieuws geprobeerd. Maar…. eerst en vooral een woord van dank aan Anne van Satur9’s blog, voor de leuke foto challenge. Dit is mijn tweede deelname en ook al leek het eerst te moeilijk, ik vond toch wat foto’s😁😁

Het nieuwtje is het gebruik van een nieuwe mogelijkheid in WordPress, namelijk het maken van een verhaal. Hieronder mijn exploten… Hopelijk vinden jullie het leuk.

Gewoon op de eerste foto klikken en de foto’s verschijnen één na één…

Liefs van Lola

SURVIVAL

Toen we ontwaakten halverwege de ochtend (shame on us…) stond de zon vrolijk te wezen aan de hemel. Wat een verschil met gisteren, toen het water de hele lamlendige dag lang met bakken tegelijk over ons heen werd gekapt. Wandelen zou kunnen vandaag, in de best mogelijke condities.

In een razend tempo (nou ja) werd er ontbeten, gedoucht en aangekleed zodat we rond half twaalf al in de auto zaten. Prestatie voor ons 😉

Jammer genoeg was de zon ondertussen wat vermoeid geraakt, en had ze besloten dat een middagdutje absoluut aan de orde was. Maar goed, we waren nu al zo ver, en regenen deed het niet.

We reden richting Flobecq, Vloesberg pour les Flamands, want volgens ROUTEN konden we hier flirten met de taalgrens, en en passant wat bos meepikken.

De auto werd geparkeerd aan herberg Ancien Belgique ofte Oud België, in betere tijden waarschijnlijk een druk gefrequenteerd etablissement, maar nu doods en treurig stil. Je zou denken dat we het ondertussen al gewoon zijn, maar het doet me toch iets. We vermanden ons, en begonnen aan de WEERWOLFWANDELING.

Een weerwolf hebben we niet gespot, tenzij weerwolven zich vermommen in modder? In dat geval hebben we er veel gezien. Dat hadden we natuurlijk kunnen weten na de regenval van gisteren hoor ik jullie zeggen. True that. Maar eerder hebben we ons nog nooit laten tegenhouden door wat modder, zelfs niet nadat we de kans kregen om na een glij/valpartij de bodem aan een nauwkeurig onderzoek te onderwerpen. Vandaag hebben we echter onze limiet bereikt. Trop c’est trop en teveel is teveel. Er was enkel modder, en water. Mijn schoenen zijn waterdicht, maar het water liep er langs de bovenkant in, zo diep zakten we weg. Hier en daar moesten we ons vasthouden aan afsluitingen (gelukkig zonder elektriciteit op) wat tot hilarische taferelen moet geleid hebben.

Ik vergeet nog iets. Toen we de eerste modder achter de rug hadden, moesten we ook nog klimmen over een omgevallen boom, met verborgen tussen de takken…. prikkeldraad… Geef toe, survival was niet ver weg 🙂

Toch een uitdaging.

Nadat we voor een soort meer kwamen te staan (lees overstroomd pad) besloten we terug te keren, en zéér tegen onze natuur in, langs de grote baan naar de auto te stappen. Ik was oprecht in shock door wat er zoal langs die Ronsensestraat (N48) terug te vinden is in de grachten. Blikjes, flesjes, pampers, verpakkkingen allerhande, een tablet zelfs… Degoutant, echt waar. Wie doet zoiets??? Hoe moeilijk kan het zijn om eigen afval mee te nemen tot je aan een vuilnisbak, desnoods je eigen vuilnisbak thuis, komt?

Vlak voor we aan de auto terug waren, begon het te regenen. Goed getimed dus.

Modder hebben we nu genoeg gehad, de volgende wandeling zal over verharde paden gaan.

Vergis je niet, we hebben genoten. Er was heel wat moois te zien, als we even konden opkijken van het pad tenminste 😉

14000 stappen op de teller, we zijn tevreden. Het heeft deugd gedaan. En we gaan terug als het water in de bodem is gesijpeld, waar het thuishoort 🙂

Keep it safe

A peek at my week

Jullie hebben al door dat mijn blogplanning een puinhoop is,  of nog beter dat ie volledig onbestaande is. 😁

Mijn hoofd tolt regelmatig van nieuwe topics die mij boeiend lijken. Nu en dan floep ik zo’n idee op de blog,  om er vervolgens weken,  maanden niet meer naar om te kijken. 

Zo zagen jullie al passeren:

  • Cooking tales
  • Little Treasures
  • Corantaine chronicles
  • En nog wel wat andere invallen

Van sommige onderwerpen verschenen er meerdere,  van andere eentje en dan niets meer…

Ach ja,  niemand die er van wakker ligt,  ik zelf allerminst.

Ik probeer vandaag weer aan te sluiten bij PEEK AT MY WEEK.

Probleem is dat mijn weken super hard op elkaar lijken.  Waarschijnlijk herkenbaar in corona + winter tijd?

Ik pijnig mijn beperkte hoeveelheid little grey cells op zoek naar informatie die mogelijks het delen waard is.

1. Moeder was jarig, 92 werd ze.  In deze tijden gaat dat niet gepaard met grote festiviteiten,  al zeker niet als je in een WZC woont… Toch deden we er alles aan om haar een feestelijk gevoel te geven: er werden bloemen bezorgd,  een paar nieuwe pantoffels,  pralines,  en een arm waar haar telefoon op rust zodat ze er overal moeiteloos aan kan.  Mijn cadeau werd besteld bij een nog niet nader genoemd bedrijf, en al ging het geld van mijn rekening,  een bevestigingsmail of nog beter,  een levering,  kwam er niet.  Wordt hier zeker nog vervolgd…. verder waren er vele raambezoeken,  telefoons en kaartjes.  Er werd zelfs eten geleverd,  met liefde gemaakt door één van de Cooking kleindochters!!!

2. Ik herinner me één prachtige zonnige dag,  waarop we heerlijk gewandeld hebben in de buurt.  Daarover verder niets want ik blogde er al over.  Trop c’est trop  en teveel is teveel…

3.Verder herinner ik me veel en lekker koken en bakken.

Denk aan tongschar à l’Ostendaise, uientaartjes met geitenkaas en filet d’Anvers,  gevulde aubergines,  een stoofpotje van kip en pasta, en een verrukkelijke appeltaart met crumble en slagroom.

Verder was er naast het werk veel gelees en gekijk. Véél verdriet, frustratie en angst om wat er omgaat in de wereld. En ontzettend veel verlangen naar normale contacten én naar enorme hoeveelheden zon.

See you later alligators

Lola

SOCIAL MEDIA AND ME

De mensen die me al langer volgen weten dat ik een dubbele relatie heb met social media. Vooral Facebook is, of liever was, een moeilijke.

Haat/ liefde

Was, want weer helemaal verwijderd na de zoveelste post van mensen over corona, de maatregelen, het vaccin en de zin of onzin ervan. Ik kan er niet meer tegen. Woorden als burgerzin, verantwoordelijkheidsgevoel, respect voor anderen zijn prachtig maar het is duidelijk dat een deel van de bevolking daar geen boodschap aan heeft. Individuele vrijheid staat voorop, maar mensen vergeten dat de eigen vrijheid begrensd wordt of zou moeten begrensd worden tot het punt waarop eigen vrijheid schade toebrengt aan anderen. Enfin, ik heb het nu toch gezegd, maar het is duidelijk dat het geen zin heeft om daarover in discussie te gaan. Het brengt me alleen een hoge bloeddruk, hartkloppingen en een dreigend infarct. Dus ik verwijderde Facebook, gebruik het enkel om mijn nieuwe blog te posten en dan snel weer weg zonder rond te kijken.

Only love…

Andere social media kanalen zijn WordPress waar ik behoorlijk wat tijd doorbreng, en….tadaaa, al lang gekend maar pas nu helemaal aan verslingerd…. INSTAGRAM.

More love….

Geen gezeik over… “Ik ben niet akkoord met dit” of “Ik wil liever dat”, alleen prachtige en sublieme foto’s, van natuur, cultuur of gastronomie, afhankelijk van wie je volgt. Meer en meer bloggers vinden hun weg hiernaar toe. Ik ben helemaal fan.

Wie me volgt op dat platform (please do so😊), weet dat ik serieus aan het uitproberen ben. Met StoryArt kan je prachtige stories maken, en ook je feed kan je pimpen. Ik vind dat super leuk om te doen en om mee te spelen, net een kind met een nieuw speeltje.

Maar dat maakt mijn account een beetje een rommeltje op dit moment. Maar who cares, ik heb plezier😊

Ik hoop dat jullie je ook amuseren ondertussen.

Lieve groet,

Lola

A WALK A DAY….

Het kriebelde weer vandaag, van bij het niet zo vroege ontwaken. De zon piepte naar binnen, en nodigde uit tot een wandelingetje. Eén waarvan het startpunt niet te ver van de voordeur lag, gezien de auto geconfisqueerd werd door dochter vandaag.

We hebben het ongelofelijke geluk vlak bij een natuurgebied te wonen, met name de Gentbrugse Meersen. Tot voor corona was ik er nauwelijks geweest, ook al ligt het echt op een steenworp afstand. Maar één van de voordelen van deze periode is dat we het natuurschoon van de buurt leren (her) waarderen. We zijn er al geweest maar ook nu weer ontdekten we een pad dat we nog niet eerder liepen, en dat zeer de moeite waard was. Het werd een heerlijke uitstap onder een stralende zon, temidden indrukwekkende wolkenpartijen. Ik wist niet wat eerst vastgelegd met mijn feun.

De mooiste paadjes zijn niet altijd de meest begaanbare. Ook hier was er voldoende modder om heel Gent te laten genieten van een modderbad. Deze keer moest ik er aan geloven. Met mijn feun in de ene hand gleed ik bijzonder elegant uit en belandde op handen en knieën in de blubber, feun op de grond. Noch de gsm noch ikzelf schijnen blijvende schade te hebben opgelopen. Alleen mijn trots kreeg een flinke deuk. Enkele weken geleden was guitarman de ongelukkige. Ik vrees dat ik veel ongepaster reageerde op zijn val toen, dan hij op de mijne. Ik begon namelijk onbedaarlijk te lachen (nadat ik had geverifieerd of hij zich niet had bezeerd weliswaar) Dat is een zeer vervelende eigenschap van mezelf. Hij is niet beginnen lachen vandaag, waarvoor mijn dank 🙂

Geen foto’s van de valpartij, al zou ik het nu wel grappig gevonden hebben.

Wel heel wat andere foto’s om jullie te laten meegenieten van het natuurschoon.

Eerst even dit:

Niet slecht 16000 stappen, maar nog een keer zoveel als ik 20 km wil halen.

Soundtrack bij het schrijven van dit blog: Spinvis soundtrack VELE HEMELS BOVEN DE ZEVENDE… Zalig.

Keep it safe en een fijn weekend

LOLA