Indian summer in Nederlands – Limburg

Paardechance hebben we met het weer.  Een drietal dagen Nederlands Limburg geboekt zonder te weten wat de weergoden voor ons in petto hadden, en wat is dat goed uitgevallen!!

Er is er eentje jarig,  tijd om een paar dagen te doen wat we het liefste doen: fietsen,  wandelen,  lekker eten met een goed glaasje erbij. Zo vertrokken we gisterenmiddag richting Vaals, waar we rond twee uur arriveerden in hotel Kasteel Bloemendal, een hotel van de Vandervalk keten. Mijn favoriete hotels mag ik zeggen. (Ik vermeld er terloops bij dat deze post NIET gesponsord is😊)

Een lyrische recensie volgt in een verdere blog. Vandaag wil ik jullie vertellen over de sublieme wandeling die we na aankomst maakten. Voor wie eraan denkt ook dit parcours af te leggen. Het gaat om Vaalsbroekroute 2 V12 Vaals

6.5 km, dat is een kleintje om mee te starten. Alleen rekende ik de afstand van en naar het hotel niet mee, zodat we toch aan 10 km zaten. Maar het was in elk opzicht de moeite waard.

Een overheerlijk etentje en een lekker bed sloten deze eerste verrukkelijke dag af. Geniet van jullie donderdag!

Myriam

PATEEKEN

Soms hebben we goesting om een toerke te doen naar en in Gent, en daar iets te drinken. Een terrasken te doen zeg maar. En nu, met dit prachtige herfstweer, is de goesting nog groter dan anders. Ah ja.

Gisteren besloten we van ons huis naar het centrum van Gent te stappen. Een wandeling van een half uur is dat, meteen ook goed voor de fysiek. 😉

Ik had mijn gedachten gezet op een pateeken (gebakje voor de niet- of anders – dialectsprekenden onder ons) van AU MERVEILLEUX DE FRED, in de Mageleinstraat.

Fred is een ondernemer die zijn eerste merveilleux-kens bakte en verkocht in 1982. Zijn volledige naam is Frédéric Vaucamps, geboren en getogen in het noorden van Frankrijk. In de jaren ’80 verfijnde hij het recept van de Merveilleux door er een vleugje luchtigheid aan toe te voegen. In 1997 noemde hij zijn winkel in Rijsel naar zijn favoriete gebak: “Aux Merveilleux de Fred”.  Ondertussen is deze patisserie niet alleen op verschillende plaatsen in Frankrijk maar in vele belangrijke steden over de hele wereld aanwezig. Alles wordt vers gebakken in de winkel onder het oog van de klanten. De winkels zelf zijn ingericht in een barokke verfijnde sfeer waar het gezellig toeven is. Zo dus ook in Gent!

Niet alleen de Merveilleux is hier verrukkelijk, in alle versies, maar ook het à la minute gemaakte suikerbrood of kramiek en de gevulde wafeltjes. Het water loopt me in de mond als ik er aan terugdenk. Gisteren gingen we voor de formule GOURMAND. Een kopje koffie met drie mini merveilleux-kens in diverse smaken, voor 8€90.

Het heeft ons goed gesmaakt!!

Fijne woensdag!

Myriam

 

LET’S HAVE A LAUGH

Ik lach zo graag. Jij ook? Zo hard lachen dat de tranen over je wangen lopen? Niet meer kunnen stoppen, en het zowat in je broek doen. Deugd dat zoiets doet. Ongelofelijk.

Klopt het dat we terwijl we verouderen, minder de slappe lach krijgen? Hoe komt dat dan vraag ik me af? Zijn we dan zo “wijs” geworden, dat we onszelf niet meer met een korreltje humor kunnen bekijken? Hebben we zo veel ergs meegemaakt dat het lachen ons is vergaan? Geen idee. Misschien heeft één of andere student hier al een thesis aan gewijd? Zelf probeer ik bewust de humor te zoeken in allerlei situaties, en mezelf niet te ernstig te nemen. En dat lukt me met momenten vrij aardig. Hierin word ik goed bijgestaan door guitarman. Onze conversaties zijn vaak hilarisch, zij het niet voor publicatie geschikt 🙂 Dat is deugddoend.

Enfin, om een lang verhaal heel wat korter te maken en onder het motto lachen is gezond, ga ik hier wekelijks een blogje de wereld insturen met een filmpje dat me aan het lachen maakte, of een geslaagde cartoon. Hopelijk kunnen jullie dit smaken 😉

In elk geval heb ik plezier beleefd aan wat ik hier zal posten.

Deze is niet geschikt voor gevoelige kijkers of hartpatïenten. Wie toch wil kijken begin vanaf 1min25sec

Begin bij het begin 🙂

En dan nog een lekkere boomer cartoon, tenminste volgens mijn kids is dat zo, om te eindigen.

Mark Parisi

Ik wens jullie een dag met niet één maar vele lachbuien.

Fijne dinsdag

Myriam

STUIFDUINWANDELROUTE – 11 km.

Dat we niet ver moeten lopen om heerlijk te wandelen heb ik al tot vervelens toe herhaald op deze blog vrees ik. Bij deze nog een keer: op 16 kilometer van het deurtje van huisje Weltevree startte de wandeling die we gisteren aflegden: de Stuifduinwandelroute. Vlakbij toch?

De wandeling ontdekten we in een ROUTEN boekje, met dank voor de steeds fantastische wandeltips, team ROUTEN!!

Parkeren kan je thv het Provinciaal Domein Den Blakken in de Wegvoeringstraat 308 in Wetteren. Van daaruit voerde een lus ons via grote stukken jaagpad langs de Schelde, maar ook door de Kalkense Meersen en de Warandeduinen, en zo terug naar de parking. Onderweg is er ruimte om de inwendige mens te versterken onder andere bij CAFE DEN AARD: zeer gekend bij fietsers en wandelaars, want een heerlijke plek, met lekkere drankjes in een ruim assortiment, heerlijke taartjes van de eigen bakkerij, zelf gedraaid roomijs… En een groot terras waar het ook gisteren heerlijk zitten was, met uitzicht over de Schelde en het Veer. O ja, dat Veer, da’s ook een trekpleister op deze wandeling. Je moet namelijk van de ene naar de andere kant van de Schelde met een veer. Dat is altijd een bijzondere belevenis.

Ik genoot van deze prachtige toer in vrijwel zomerse omstandigheden, samen met guitarman, en herinner me vooral de unieke bomen die we tijdens onze wandeling tegenkwamen: oud, groot, sterk, energie-uitstralend. Verder veel paddenstoelen, licht dat reflecteert op het water van de snelstromende Schelde, bladeren in alle kleuren en tinten geel, bruin, rood, de aardse geur van de herfst, het ritselen van de afgevallen bladeren onder onze voeten, de steeds wisselende wolkenformaties….

Laat me je meenemen aan de hand van enkele foto’s die ik maakte met de feun:

Geniet van jullie zondag!!!

Myriam

TZEITJE.

Dochterlief werkt in Nieuwpoort stad. Niet bij de deur, maar wel de job die ze graag doet, dus daar heeft een mens iets voor over. Iets vind ik in haar geval véél: 25 uren per week onderweg met het openbaar vervoer om 25 uren te werken. Meer uren kon ze op het moment van aanwerving niet krijgen, en met het loon van 25 uren is een appartementje huren in Nieuwpoort niet echt een optie. (Iemand die een kamer of studio verhuurt in Nieuwpoort aan een redelijke prijs? 😉 ) Een beetje een vicieuze cirkel is het: meer uren kan niet wegens te lang onderweg, minder lang onderweg kan niet wegens niet meer uren. Maar zelf is ze vooral blij met de kans om de job te doen die ze supergraag doet, bij hele toffe collega’s, waar ze ook veel ervaring opdoet.

Ik wou toch eens een dagje of twee naar tzeitje (zeetje voor de niet-Westvlamingen onder ons) om haar werkplek te bekijken, en wat qualitytime door te brengen samen.

Enkele weekends geleden was het zover. Ik had een hotel geboekt in Oostende, en vertrok met de trein (10.90€ heen en terug door hotelaanbieding ism NMBS = HAPPYTRIP), zodat ik daar rond drie uur aankwam. Alle tijd om in te checken, even naar het strand te wandelen en een tram te nemen naar Nieuwpoort.

Na een pannenkoek (vrijwel koud) en een warme chocomelk (bijna koud) op een terrasje met zicht op die prachtige Noordzee, nam ik de tram naar Nieuwpoort Stad en wandelde ik door de vrijwel uitgestorven stadskern naar het centrum voor ambulante revalidatie waar dochter werkt.

Ik mocht getuige zijn, van een afstand natuurlijk, van de manier waarop ze met de ouders van één van de aan haar zorgen toevertrouwde kindjes praatte, en ik kan zeggen: Wat ben ik trots op haar. Ze is helemaal op haar plek, merk ik wel. Dat is fijn om te zien.

Terug de tram op en naar hotel Prado op de Leopold II laan in Oostende. Goed gelegen, zij het niet met zicht op zee, maar wel vlakbij het restaurant waar ik boekte voor die avond. Het hotel is netjes, de mensen zijn er vriendelijk en het ontbijt is prima. Meer hebben we niet nodig.

Van Bistro Mathilda, gelegen op een boogscheut daar vandaan verwachtte ik meer, en dat kreeg ik ook. Verrukkelijke kalfszwezeriken als voorgerecht en verse garnalen als hoofdgerecht. Man dat was smullen. Voor een dessert was er geen plaats meer. Zeker eens proberen als je in Oostende bent. Een absolute aanrader voor de lekkerbek.

Na een fijne nachtrust (voor mij) en een minder fijne nachtrust (voor het kind) was het tijd voor een frisse neus. De regen van die nacht en ochtend was gestopt, en de temperatuur was aangenaam. We zetten koers naar de VENETIAANSE GAANDERIJEN, waar altijd wel een fototentoonstelling wordt gehouden. Zoals je weet ben ik dol op knappe foto’s, dus zo een kans laat ik niet passeren. Ook nu waren er enkele goeie foto’s te bewonderen, al was de tentoonstelling IN de gaanderijen op dat moment gesloten wegens middagpauze.

Natuurlijk wilden we nog even tot aan het water, waar ik met mijn feun nog enkele fotootjes maakte. La mer….

Langs de pier en het kunstwerk van ARNE QUINZE: ROCK STRANGERS (sorry, ik kan dit absoluut niet smaken, maar dat is mijn persoonlijke mening) gingen we richting centrum, voor een warme pannenkoek en een chai latte bij Cappucino. Daar hebben ze trouwens ook een rooftopbar, maar daar zijn we niet geraakt. Jammer achteraf bekeken.

Nog wat sightseeing (de kerk was gesloten) en geshopt in de veel te drukke centrumstraten van Oostende, en tegen de avond met het treintje terug richting Gent. Dat het gezellig was.

Have a great saturday!

Myriam

THE LOUNGE.

Foto door Jane Doan op Pexels.com

Jaren geleden diende ik een scan onder narcose te ondergaan in het Universitair Ziekenhuis van Gent. Fluitje van een cent dacht ik, zo’n scan, daar draai ik mijn hand niet voor om. En dat klopte ook. Alleen had ik geen weet van wat mij vóór die scan te wachten stond….

Er is namelijk een systeem dat er voor zorgt dat de operatiekamers op geen enkel moment leeg staan. Begrijpelijk, want time is money, en money is er niet genoeg in de gezondheidszorg. Verder meer hierover…

Ruim voor het afgesproken uur (7u30) checkte ik in aan de balie, en begaf ik mij naar de afdeling waar het onderzoek zou doorgaan. De deuren van de afdeling waren nog gesloten toen ik arriveerde, maar lang duurde het niet vooraleer we het heiligdom mochten betreden. Ik was niet de enige patiënt die daar aankwam op dat uur. Pas later bleek dat een ruim deel van de aanwezigen door dezelfde chirurg zouden gezien worden en dat ze allemaal hetzelfde uur doorkregen om zich te presenteren… Maar dat besef kwam pas later…

Ik werd mee genomen door een vriendelijke verpleegkundige naar de lockerruimte, waar ik mijn spullen in een kastje kon achterlaten. Daarna mocht ik mijn dagelijkse outfit verwisselen voor een kamerjas (jawel, zoals in de sauna) en een paar schattige sokjes met nopjes aan de onderkant. Die zouden wiebelig op de benen staande patiënten behoeden voor het maken van een uitschuiver op de geboende vloer. Ook de kledij mocht in de locker, en ik werd begeleid naar de LOUNGE. Yep, een echte lounge met comfy fauteuils (nou ja), televisie aan de muur, muziek uit de luidsprekers… Alleen de drank ontbrak. Daar zat ik dan, in mijn nakie met mijn lounge kamerjas, en mijn sokjes, in het gezelschap van enkele dames in dezelfde outfit.

Iedereen heeft zijn eigen manier om met zijn problemen om te gaan. Ik persoonlijk word het liefst met rust gelaten. Ik hoef niet zo nodig te horen welke gruwelverhalen mevrouw X of mijnheer Y meegemaakt heeft. Ik leefde op dat moment met de schrik dat mijn eigen gruwelverhaal zou beginnen. Maar de dames die bij mij zaten in de lounge behoorden tot de categorie die zijn ellende graag wou delen met wie dan ook. Jeeuuuuj!!

Nog groter werd mijn ellende toen de ene na de andere patiënt werd opgehaald voor de ingreep, terwijl ik met een steeds hoger wordende bloeddruk zat te wachten op mijn beurt. Ik was toch eerst aangekomen?

Speelt geen rol zo bleek. De arts stelt zijn operatierooster op, en wie er het eerste op staat komt het eerste aan de beurt. Alleen weet je dat niet als patiënt en wordt iedereen gewoon op hetzelfde uur verwacht. Je weet immers maar nooit dat er een patiënt niet komt opdagen, en dat er niemand in de wachtzaal zit om het vrijgekomen plaatsje in te nemen. Hoeveel inkomsten zouden er dan niet verloren gaan? Hoe de patiënt zich daarbij voelt? Erg slecht… ik toch. Vóór deze opname had ik al eens een opname in een dagziekenhuis gehad, maar toen werd ik opgenomen in een kamer, en lag ik daar te wachten tot het mijn beurt was. Dat duurde ook lang, maar ik lag neer. Nu voelde ik me met elk kwartier dat verstreek ellendiger worden. Je gaat immers niet op onderzoek als je je prima voelt toch?

Na een uur of drie wachten, waarbij ik ook de groep patiënten die om tien uur werd verwacht kon ontmoeten, (opnieuw gejuich) was het aan mij. Mijn bloeddruk stond torenhoog, wat gek….

De narcose en het onderzoek zelf verliepen vlot, het resultaat was al bij al geruststellend. Dan ben je de ellende snel vergeten.

Enige tijd geleden werd dit alles nog eens opgerakeld bij een nieuwe opname in een dagziekenhuis, nu in AZ Sint-Lucas. Daar geen lounge, maar meteen een bed, weliswaar in kleine hokjes maar bon. Ik wil niet teveel zeuren. De wachttijden waren niet beter. Integendeel. Maar ik lag wel neer. Opgelucht!

Zoals de verpleegkundige daar zei: iedereen moet op hetzelfde uur komen, want de operatiezaal mag nooit leeg staan. als er een patiënt niet komt opdagen, moet er iemand anders kunnen doorschuiven. Ik begrijp het wel hoor. Maar waarom kan dat niet duidelijk gecommuniceerd worden vóór het onderzoek? Dan zijn je verwachtingen ook anders..

Vaak geef ik hier op de blog een recensie van een leuk restaurant of café, nu is het eens iets anders. Een recensie van een dagziekenhuis… Ik hoop dat ik voor langere tijd géén dagziekenhuizen of andere ziekenhuizen meer hoef te bezoeken. Schrijf liever recensies over lekker eten. 😉

Fijne donderdag,

Myriam

TREASURES IN GENT PART II

Eerder dit jaar ontdekte ik een lang vergeten parel die recent van onder lagen stof en puin werd gehaald. Binnenkort zal dit prachtige gebouw bekend zijn tot ver buiten Gent en zelfs buiten Europa, want het werd uitgekozen tot decor voor de VRT verslaggeving van het WK VOETBAL in QATAR.

Kanttekening: ik vind het schandelijk dat dit WK sowieso kan doorgaan in een land als Qatar. Degoutant. Blijkbaar zit koning voetbal er niet mee. Als er maar kan gesjot worden, en het nodige geld kan versluisd worden van de ene grote pocket in de andere…

Daar kan het Wintercircus in Gent niets aan doen. Dat is en blijft gewoon wat het is en altijd is geweest: een architecturale parel, nu in al zijn glorie hersteld en omgevormd tot wat een zonder twijfel heerlijke plek zal worden voor de Gentenaars en voor al wie zijn weg er naar toe vindt.

Een beetje geschiedenis?

Het oorspronkelijke gebouw werd opgericht in 1894 in opdracht van de Cercle Equestre Gantois, de plannen waren van architect Emile De Weerdt. Het wintercircus kwam op het terrein van de vroegere katoenfabriek van den Kerckhove, die in 1878 was afgebrand.

In 1920 werd het gebouw verwoest door, alweer, een brand waarbij enkel de voorgevel bewaard bleef.

In 1923 werd het naar het ontwerp van architect Jules Pascal Ledoux opnieuw opgebouwd Het bood nu plaats aan 3.400 personen!!! Het wintercircus werd niet alleen gebruikt als circus maar ook voor allerlei revues, variétéprogramma’s en filmvoorstellingen. Er is nog steeds een olifantenhelling trouwens, bewaard bij de restauratie.

Na een laatste circusvoorstelling in 1944 sloot de Nouveau Cirque zoals de naam toen luidde definitief zijn deuren.

Vanaf 1947 werd de ruimte gebruikt als garage door de familie Mahy. De nog bestaande voorgevel aan de Lammerstraat dateert van 1958, met op het gelijkvloers de toenmalige ingang tot de autoshowroom en daarboven een woongelegenheid.

In 1978 werd de garage gesloten, en gebruikte de familie Mahy het circus nog tot kort voor 2000 als parkeergarage voor haar ruime collectie oldtimers, waar ze in België bekend voor was. Een deel van de collectie werd later overgebracht naar Autoworld in Brussel, een ander deel naar het museum Mahymobiles in Leuze-en-Hainaut .

In Vlaanderen werd de zaal bekend tijdens het programma Man Bijt Hond. Binnen het circus deed Woestijnvis opnamen waarbij een enorme stoelendans werd georganiseerd. In 2009 werd de locatie gebruikt voor de fototentoonstelling van Stephan Vanfleteren.

Het circus heeft een nieuwe bestemming gekregen binnen het gebied van De Waalse Krook, waar nu reeds de nieuwe bibliotheek de Krook werd gerealiseerd. Rond het middenplein komt een hub voor technologiebedrijven, start-ups en dergelijke. Eronder een rockzaal voor 500 muziekliefhebbers. De vroegere scène wordt omgevormd tot auditorium en in de voormalige paardenstallen zal er vergaderd kunnen worden. De terrasbar biedt een mooi uitzicht op de Gentse skyline. Ook evenementen, café, restaurant en foyer zijn voorzien. Een groep van 15 Gentse ondernemers uit de technologiesector  hebben zich verenigd om via een erfpacht van 75 jaar (verlengbaar tot 99 jaar) de uitbating van het Wintercircus te verzekeren.

Bij de renovatie werd het historisch karakter in belangrijke mate behouden. Zo werden in de oude paardenstallen de gietijzeren kolommen bewaard, en ook de oude, stenen drinkbakken. De oude olifantenhelling werd eveneens behouden. Daarnaast werden de hellingen bewaard die Mahy toevoegde in het gebouw om met wagens vanaf de middenpiste tot op de 4e verdieping te kunnen rijden. Ook zal er bij inrichting van het toekomstige café gebruik gemaakt worden van de historische rijplaten die in de smeerputten van de garage aanwezig waren.

Een huzarenstuk was ook de opfrissing en versteviging van de bestaande koepel.

BRON WIKIPEDIA

Tijdens de Gentse Feesten dit jaar ontdekte ik dat het Wintercircus werd opengesteld voor het publiek, en zo gingen we de 21e juli op ontdekkingstocht. Er is een ingang naar het Wintercircus naast Bibliotheek De Krook, een ingang aan de Lammerstraat maar pas toen we die allebei hadden geprobeerd werd het duidelijk dat enkel de ingang aan de Sint-Pietersnieuwstraat in gebruik was. Meteen bij binnenkomst overviel mij een WAAW gevoel, en dat is me het hele bezoek bij gebleven. Ook al bleef het bezoek beperkt tot het gelijkvloers, en kon ik slechts watertandend naar de verdiepingen staren, het bleef AMAAI DAS KNAP!!!

En veel uitleg kan ik daar niet bij geven, dat moeten jullie zelf aan den lijve ondervinden:

De gratis expo is toegankelijk vanuit de Sint-Pietersnieuwstraat en is te bezoeken op vrijdag, zaterdag en zondag telkens van 10 tot 17 uur. Je kan tijdens de openingsuren van de expo ook het gebouw bezoeken met gids. Alle informatie over de rondleidingen vind je terug op sogent.be/expowintercircus.

Voor wie er niet (onmiddellijk :)) geraakt post ik hierbij nog een aantal foto’s, met veel enthousiasme maar weinig kennis gemaakt. 😉

Voor de échte fotograaf zonder twijfel een plek om duimen en vingers bij af te likken. Ik kijk ook al uit naar de dag dat het complex in zijn nieuwe hoedanigheid wordt opengesteld, met restaurantjes en winkeltjes enzoverder enzovoort. Wie hier dichtbij een plek zoekt om te logeren kan steeds nagaan of YALO geschikt is. Ik schreef er hier over.

Veel plezier en een goeie maandag,

Myriam

HET ZWANENMEER?

Foto door Javon Swaby op Pexels.com

Enkele weken geleden vroeg dochter me om mee te gaan naar een uitvoering van het Zwanenmeer, dacht ik. Achteraf bleek het niet om Het Zwanenmeer maar om Sleeping Beauty te gaan.

Verwarring alom. Maar ballet is ballet.

Ik hou van ballet dus lang hoefde ik daar niet over na te denken.  Donderdagavond parkeerde ik de wagen in de parking op het Sint Pietersplein in Gent, niet Rome,  en stapte ik naar het station Gent Sint Pieters om mijn meiske te ontmoeten.  Het zou allemaal nogal nipt worden maar het zou lukken.  Patatje kwam van haar werk en had nog niets gegeten dus snel de tram richting Capitole om daar nog een hapje te zoeken. 

De Capitole was donker toen de tram aankwam maar dat weten we aan het feit dat de voorstelling pas een uur later zou starten. Want na een check op het ticket bleek het toch echt wel om een voorstelling te gaan in de Capitole op die bepaalde datum en op dat bepaalde uur.

Een snelle stop bij FITCHEN leverde twee wraps HEALTHY WAVE op: wraps gevuld met gemarineerde kip, quinoa, mango, avocado, ijsbergsla, kerstomaten, edamame bonen en wat saus. Niet slecht maar veel te gezond om ook echt smakelijk te zijn naar mijn, volledig fout aangeleerde, bourgondische mening. Snel, gezond en genoeg waren de sleutelwoorden.

Daarna richting Capitole die ofwel in het midden van een zware elektriciteitspanne zat of…. niet open was. Er stond nog een koppel met kind een beetje wanhopig naar de deuren te staren. Voor de rest: NIEMAND. Een wit blad op de deur:

Shitterdeshitterdeshit…. U werd hiervan op de hoogte gebracht via mail. Waarschijnlijk wel dus, maar Patatje heeft een niet zo goede relatie met haar mailbox. Ze herinnerde zich niet een mail van deze strekking te hebben gezien. Achteraf bleek die na enig opzoekingswerk toch te zijn gearriveerd. De datum van aankomst van de mail ben ik niet te weten gekomen.

BAAAALEN!!!! De reden van annulatie: het balletgezelschap komt uit Odessa 😦 Oorlogsgebied. Ik hoop dat ze allen in goede gezondheid zijn.

Het geld kan gerecupereerd worden maar ons uitje was vervlogen.

We waagden nog een avondlijke wandeling tot aan de Kinepolis in de hoop dat er nog een goeie film zou spelen om half negen maar we waren te laat… Wachten tot de voorstelling van half elf was geen optie wegens werk voor het kindje de volgende dag. Naar het Sint-Pietersplein dan maar, en naar huis.

Dit was by far de kortste voorstelling ever.

Fijne zondag!!!

Myriam

YA (hal)LO en zo.

Ben je van Gent of omgeving, dan herken je zeker de uitdrukking: JA HALLO, al dan niet gevolgd door KROKET 🙂

Een uitdrukking van opperste verbazing, zoiets als JAWADDE DADDE, ook Gents meen ik, of MOVINTOCH in het West – Vlaams.

Een paar ferme zakenmensen bedachten deze naam voor een nieuw Urban Boutique hotel in Gent: YALO. Een verbazingwekkend knap hotelconcept, enfin zo ziet het er toch uit. Hope so voor de entrepreneurs. En voor de buurt waar het hotel is gelegen. De Brabantdam is een peperdure straat in Gent, met veel sjieke boetiekjes, maar om één of andere reden lukte niets dat eerder op deze plek werd aangevat. Eerder was hier een shoppingcenter, waar nooit een kat kwam. Het pand stond uiteindelijk acht jaar leeg, en werd gekraakt. Tot Managing Director Paul Suy en Sales Manager Sielke Zwertvaegher bedachten dat dit wel een mooie plek was voor een hotel. Vree wijs was dat, want inderdaad, met een goeie visie en dito neus voor wat leeft onder de klanten kan het niet anders of dit concept slaat aan.

Ik geef toe, ik ben er (nog) niet gaan logeren. Ik woon in Gent en het lijkt me een overbodige uitgave om in eigen stad op hotel te gaan. Ik ben er wel eens gaan piepen, meer bepaald in de ROOFTOP BAR. En dat was echt de moeite. Het uitzicht over De Krook, de Vooruit, Sint-Pietersabdij, Boekentoren en Muinkschelde is een ware eyecatcher. Op het verwarmde terras met een lekker drankje uitkijken over Gent is een niet te versmaden item op je to do listje. Tenminste als je over een goed gevulde portemonnee beschikt… Die hebben wij niet dus hielden we het bij een bescheiden drankje, waarvan de prijs overeen kwam met die op andere plekken in Gent. Wil je echter een cocktail of een hapje dan dien je diep in de buidel te tasten. Ik geef een voorbeeld waar ik toch wat over heb gemonkeld samen met guitarman: twee gamba’s in een zonder twijfel bijzondere bereiding maar toch: 22 €. Tien anjsovisjes, weliswaar van topkwaliteit: 23€.

Maar bon, het uitzicht maakt een bezoekje hier zeer de moeite waard. Ik heb bij het naar buiten gaan een blik geworpen op de prachtige cocktailbar en het restaurant. Het ziet er bijzonder uit. Dus wil je eens een ander zicht over Gent, dan ben je op de rooftop bar aan het goeie adres. En heb je een bijzonder iets te vieren, dan zal je hier zonder twijfel iets naar je gading vinden. Voor ons zal het bij deze ene keer blijven vermoed ik 😉

BUBBLES OF HAPPINESS.

Foto door mali maeder op Pexels.com

In de wereld is veel zwart en duister. Ik moet mijn hielen in het zand planten om er niet in meegesleurd te worden. Oorlog, klimaat, energiecrisissen en uitbuiting om maar een paar gruwelen op te noemen. Maar ik wil niet enkel dat zien. Er is nog altijd meer en mooi.

Daarom wil ik een paar dingetjes opsommen die een lach op mijn gezicht brengen en die me helpen te geloven dat het goed komt.

Foto door Pixabay op Pexels.com
  • De zon schijnt, heerlijke indian summer. De blaren aan de bomen verkleuren in een vuurwerk van geel, rood en bruin. Het is mooi. Het is genieten: kijken, ruiken, voelen. Leven.
  • Gisteren stond er een prachtige maan aan de hemel toen ik van de bus naar huis stapte na het werk. Ik probeerde er een foto van te maken maar met mijn gsm lukte het niet. Snif. Jullie moeten me op mijn woord geloven 🙂
  • Guitarman had heerlijk gekookt toen ik thuiskwam van het werk gisterenavond. MMMMM. Bovendien had hij vandaag de ramen gezeemd in de woonkamer. DANK JE WEL!!!
  • Ik ben gisterenmorgen naar het werk gestapt en heb zo in totaal 12500 stappen gedaan gisteren. Daar was ik best trots op. Een prachtige route trouwens om te stappen naar het werk. Dwars door het centrum van Gent: heerlijk!! Zo blij dat ik kan en mag stappen!
  • Toen ik vanmorgen naar het werk fietste hing er nevel boven de Schelde, en dat is een héél mooi zicht moet ik zeggen.
  • KOFFIE bij het ontbijt. Instant smile op de snuit.
  • Mijn ieniemienie achternichtje zie ik niet elke week, maar als ik haar zie, zoals afgelopen zondag, tovert ze zo’n smile op mijn gezicht. Mijn mondhoeken scheuren er bijna van 😉

Voel je de positieve vibes? Ik hoop het.

Na het nieuwsbulletin zal ik ze nog eens teruglezen. Zal nodig zijn.

Fijne dinsdagavond, en tot later.

Myriam

PS Geen van de foto’s in dit blog is van mijn hand vandaag. Sorry daarvoor. 😉

%d bloggers liken dit: