CORANTAINE CHRONICLES PART II

Wat een heerlijk Paasweekend is dit. De natte droom van elke horeca uitbater van Knokke tot Orval, van iedereen die paasvakantie heeft. Ware het niet dat de CORONA crisis roet in het eten heeft gegooid. Zo jammer… Maar goede brave burgers als we zijn, volgen we strikt de maatregelen en zien we noch familie, noch vrienden, tenzij online. Buiten mogen we gelukkig wel (nog), dus daar kunnen we dan wel optimaal gebruik van maken.

Zowel gisteren als vandaag planden we een fietstocht vertrekkende vanuit ons kot, en richting natuur. Gisteren reden we richting Wetteren, vandaag reden we richting De Pinte. Wat een weelde aan mooie rustige plekjes hebben we toch in de buurt van Gent. Echt iets om dankbaar voor te zijn.

Wat me opviel gisteren was dat iedereen, of toch bijna iedereen zich netjes aan de regels hield. Fietsen of wandelen per twee, flink aan de kant gaan als er iemand aankomt. De meeste mensen houden zich er absoluut wel aan. Het enige nadeel is natuurlijk dat het onmogelijk is om social distancing te realiseren als je met héél véél mensen op de weg bent. De eerste veertig kilometer gisteren was het helemaal niet druk, maar dat veranderde toen we een stukje van de SCHELDEDIJK moesten doen, samen met honderden andere fietsers en wandelaars. Zelfs met de beste bedoelingen kan je daar niet de nodige afstand bewaren. ONMOGELIJK. Hoe breed is de dijk? Of bij uitbreiding elk fietspad? NIiet breed genoeg om voldoende afstand te kunnen houden als je iemand wil voorbijgaan, zonder zelf in de coulissen te belanden. En al zeker niet als er honderden mensen fietsen wandelen en skeeleren op dat fietspad….

Vandaag had ik nog een mooie ervaring in dat kader. Ik fietste met mijn partner op een pad waarvan alleen een zéér smalle middenstrook geasfalteerd was, aan weerszijden daarvan een eveneens zeer smalle strook kassseien, in een sterke helling naar de boorden van het pad. Ik zag van rechts een loper aankomen, en ik hoopte dat hij mij zou laten voorgaan met mijn toch iets snellere e-bike. Maar neen, hij voegde in naast mij. Ik kon de kasseien op om meer afstand te creëren maar dan lag ik geheid tegen de vlakte. En toen sprak hij mij ook nog aan met de woorden: gelieve voldoende afstand te bewaren. Echt waar. Ik snap het niet, eerlijk niet.

Enfin, niet zeuren. We hadden twee prachtige fietstochten, met fantastisch weer, en we dronken een lekker kopje koffie met taart bij het thuiskomen. Ook plezant.

Dat het fijn was. Hopelijk blijft het mogelijk om te fietsen volgende weken…. Ben benieuwd

Lola

WEEK VAN DE DOCHTER

Ik zag op Facebook berichtjes en foto’s verschijnen in verband met de WEEK VAN DE DOCHTER. Nu heb ik nog nooit gehoord van zo’n week, maar elk moment is goed om dat fantastische kind in de bloemetjes te zetten. Wel vroeg ik me af of er dan ook een WEEK VAN DE ZOON is? Als die er nog niet is, roep ik die in het leven!! Ook dat prachtige kind verdient immers een lauwerkrans!! Komt nog. 😉

Dochterlief is de jongste, dit jaar wordt ze 24. Ik kan het niet vatten. Zij 24, dat betekent ik véél ouder, senior … nog net niet hoogbejaard of in de ogen van de jeugd misschien juist wel?

Jongste is een leeuw van sterrenbeeld en zo presenteert ze zich ook. Vurig, vol temperament, met een sterk gevoel voor wat juist en rechtvaardig is. Creatief, loyaal en héél erg gevoelig. Een knappe, warme, sterke jonge vrouw, waar ik trots op ben, en die ik verschrikkelijk mis. Niet alleen kan ik haar niet zien door de CORONA toestanden, maar bovendien zit ze in Ierland, dus dat is zelfs zonder CORONA niet vlak bij de deur.

THROWBACK in TIME this was. Ik mis mijn kiddoos verschrikkelijk. Knuffel van op verre afstand.

LOLA

Uit mijn kot (Efkens)

Na drie weken volledige opsluiting in mijn kot werd deze duif gisteren gelost.

Drie weken waarin de buitenlucht enkel kon ingeademd worden door mijn open raam of in het beste geval van op mijn terras. Beter dan niets natuurlijk. Maar ik keek toch erg uit naar een ritje op mijn fiets, op gepaste afstand van iedereen, en in de buurt van mijn kot.

Vol enthousiasme trapte ik mijn stalen ros op gang, hierbij geholpen door de batterij😉

De zon was van de partij, de vogels kwetterden, en de bloesems barstten uit hun knop. En ik jubelde. We fietsten op plekken waar ik tot mijn schande nooit eerder kwam, ook al liggen ze vlakbij onze deur: de Gentbrugse Meersen, zó mooi. Vele jaren geleden maakte ik er een kleine wandeling, maar er is zóveel meer te ontdekken.

Na een vijftal kilometer maakte mijn enthousiasme plaats voor verbazing. Mijn lijf protesteerde. Na vijf kilometer, hallo??? Voelde ik weer die verdammte kortademigheid opkomen? In plaats van 50 km werden het er dus een kleine twaalf, en was ik blij in mijn zetel te kunnen ploffen.

Enfin, alle her(begin) is moeilijk. Laat ons daar van uitgaan.

Op de terugweg stopten we aan het raam van mijn moeder. Zij is opgesloten opgenomen in een WZC, sedert een goed jaar, en net zoals iedere andere bejaarde die is opgenomen, mag zij totaal geen bezoek meer ontvangen. Zij heeft een kamer op het gelijkvloers, zodat we eens aan haar raam kunnen kloppen en haar, vanachter glas, kunnen zien.

Mijn hart breekt iedere keer weer. Dat dappere vrouwtje van 91 jaar dat nu, in de winter van haar leven, helemaal alleen deze verschrikkelijke periode moet doorstaan. Ja, ik weet het, er wordt goed voor haar gezorgd, en ja elke zorgverstrekker doet zijn uiterste best, en ja, we kunnen haar telefonisch bereiken en dat doen we ook. Maar het is niet zoals het hoort te zijn. Niemand kan er iets aan doen, maar het snijdt en piekt en doet godverdomme zeer.

En in plaats van er hier verder op door te gaan wijd ik er een andere blogpost aan, later. Want dat verdient ze.

Lola misses her.

Doorgaan met het lezen van “Uit mijn kot (Efkens)”

PHOTOGRAPHY

Ik ben dol op mooie foto’s. Maar écht hé. Ik vind dat een kunstvorm zoals schilderen, beeldhouwen, musiceren, zingen, dansen, enzoverder enzovoort.

Hoe iemand er in slaagt om door het oog van de camera dat perfecte beeld, die bepaalde emotie, dat unieke gevoel te vangen, het is me een raadsel. Net zoals het me een raadsel is hoe Monet of Van Gogh schilderden , hoe Rodin beeldhouwde, hoe Beethoven componeerde…. Een raadsel is het natuurlijk niet echt: zij hadden talent, bakken, tonnen, karrenvrachten vol talent. En dat heeft een écht goede fotograaf ook.

Voor alle duidelijkheid, ik reken mezelf niet tot de goede fotografen. Nu en dan komt er eens een picsken tevoorschijn dat ik echt goed vind, maar dat is dan meer toeval dan talent.

Zit ik niet mee hoor. Ik probeer te genieten van al het moois dat de getalenteerden me te bieden hebben. Zo ging ik een aantal maanden geleden, toen alles nog normaal was/leek, naar de fototentoonstelling van STEPHAN VAN FLETEREN in het Fotomuseum in Antwerpen. Ik was van plan er een blogje aan te wijden, maar het enige wat ik kan zeggen is …. dat je het zelf moet zien. De tentoonstelling loopt nog tot 17/04/2020, maar met de LOCKDOWN, zelfs al is die light, zal niemand daar nog geraken 😦 Héél jammer. Let wel: er is NU een virtuele rondleiding doorheen de tentoonstelling, mét een gids!!!

Hier toch een paar kleine fotootjes, van foto’s van de hand van de meester himself. Om in de sfeer te komen.

Ook de tentoonstelling van LIEVE BLANCQUAERT in de Gentse Sint-Pietersabdij was bijzonder de moeite waard. CIRCLE OF LIFE. De tentoonstelling is lang afgelopen, er is wel nog een prachtig fotoboek te verkrijgen.

Zo doen we ook regelmatig een fototentoonstellingetje in Antwerpen in galerij De Zwarte Panter, waar minder bekende maar zeker ook getalenteerde fotografen exposeren.

En dan is er INSTAGRAM. In deze tijden van BLIJFINUWKOT dé manier om te genieten van mooie foto’s zonder je te verplaatsen. Ik hou erg veel van mooie natuurfoto’s, en die zijn er in overvloed te vinden, bijvoorbeeld bij:

https://www.instagram.com/chrisburkard/

https://www.instagram.com/kahliaprilphoto/

https://www.instagram.com/leonardo.papera/

Ik geef geen voorbeelden omwille van auteursrechten en dergelijke, maar als je even tijd en zin hebt, zeker de moeite om deze fotografen te ontdekken.

Fotografie, het is eens iets anders dan corona.

Lola loves it.

JUST ONE LAST TIME : IRELAND

Nog één keer neem ik jullie mee op mijn rondreis door Ierland, met mijn twee schatten.

De vorige keer vertrokken we naar Dingle, en daar neem ik de draad terug op. Veel regen hebben we niet gehad, en als het al eens regende tijdens onze trip, dan tijdens de nacht, of terwijl we in de auto zaten. Prima geregeld dus 🙂 Zo ook tijdens onze rit van Killarney naar Dingle: het regende pijpenstelen, en hoe dichter we bij Dingle kwamen, hoe harder het ging regenen. Dankzij onze fantastische chauffeur kwamen we veilig aan in DINGLE HARBOUR LODGE B&B, waar we rennend naar binnen stormden om toch niet té nat te worden. Super vriendelijke mensen, zeer mooi gelegen in tijden van mooi weer, de kamer vond ik minder, vooral omdat we in dezelfde prijscategorie zaten van alle andere hotels die we bezochten. Het ontbijt de volgende ochtend maakte dan weer erg veel goed.

Oudste besliste wat uit te rusten van wat zonder twijfel een vermoeiende rit was. Jongste en ik vertrokken goed uitgedost tegen het toch wel gure weer om Dingle City te bezoeken.

Het zonnetje was snel weer van de partij, en toonde een aantrekkelijk stadje, dat zich nog helemaal aan het voorbereiden was op de komst van toeristen. Het was er een beetje doods, maar we genoten toch van de schilderachtige geveltjes, en van een lekker avondmaal in een verder helemaal lege pub.

De volgende ochtend vertrokken we voor de SLEA HEAD DRIVE, een weg die deel uitmaakt van de WILD ATLANTIC WAY. Wat een weg, wat een views… Ik was erg blij dat oudste kind reed, want zelf zou ik die smalle weggetjes niet zo fijn gevonden hebben.

Kijk met mij mee naar de prachtige zichten….

Die avond moesten we naar Tralee, dus na deze prachtige omzwerving namen we CONNOR PASS om van Dingle in Tralee te komen. Weer werden we getrakteerd op de meest sensationele zichten.

En dan is er Tralee, waar jongste een semester studeert. Daar logeerden we samen nog een nachtje in een fijn hotel: THE ASHE HOTEL

We bezochten het studentikoze Tralee, met zijn mooie park, vele fijne eet- en drinktentjes en winkeltjes. Je kan er ook heel mooi wandelen in de omgeving.

Maar over deze laatste dag hing al wat weemoed. Afscheid nemen van de jongste, en weten dat ik haar nog niet direct zal terugzien, afscheid nemen van het intense samen zijn gedurende een week, beseffen hoe ik dat had gemist, en weten dat het nog lang zal duren voor dit nog eens kan. Weemoed dus, maar ook vreugde om te zien dat jongste het erg goed stelt daar en géén heimwee heeft, om te zien dat jongste en oudste zo goed overeenkomen samen. Vreugde om de prachtige tijd die we samen hebben mogen doorbrengen, nog voor er werkelijk sprake was van CORONA.

Het was wondermooi, en ik geniet nog elke dag na.

Lola

CORANTAINE CHRONICLES

Foto door cottonbro op Pexels.com

Dit is dag 13 van mijn quarantaine, en ik wil effe ventileren, zagen, ambetant zijn… ook al mag ik eigenlijk niet klagen. Neen, ik weet het, ik mag het niet, er zijn ontzettend veel mensen die het vele malen slechter hebben, maar mag ik even? Want ik ben deze opsluiting zo ontzettend beu. Je hebt er geen idee van, of misschien wel, misschien ben jij ook opgesloten?

Maandag 16 maart vertoonde ik symptomen van een infectie aan de luchtwegen, de huisarts besliste langs de telefoon dat ik best thuis bleef. Waar ik me eerst nog niet écht ziek voelde, veranderde dat geleidelijk in behoorlijk mottig tot ellendig. Zonder koorts, wel kortademig, hoesten, de hele reutemeteut. De verergering van symptomen zorgde voor een real time bezoek aan onze huisarts, die zich voor de gelegenheid had uitgedost in het vereiste maanpak. Er werden geen testen afgenomen, wegens een tekort op dat moment, maar de symptomen wezen allemaal in de richting van het C beest, en dus kwamen er bij die eerste week thuis nog twee extra weken bovenop. Veel protesteren heb ik niet gedaan want op dat moment was ik vooral blij dat ik terug naar bed kon. Slapen, veel veel slapen, dat was wat ik nodig had. En dat deed ik. Maar eens de kortademigheid na een week voorbij , kwam de realiteit van de quarantaine. Als je je ziek voelt heb je geen behoefte om te gaan wandelen of fietsen, boodschappen te gaan doen, of weet ik wat nog meer. Op dit moment moet ik nog verder genezen, maar ik zou best eens een toertje in de natuur willen maken, even in beweging zijn buiten, alleen kan dat helemaal niet, ik mag nog steeds geen stap buiten de deur zetten. Behalve dan op mijn terras. Thank God voor dit terras.

Ik mis mijn collega’s, de dagelijkse fietstocht naar en van het werk. Ik mis de dinsdagse, donderdagse en zondagse bezoekjes aan mijn hoogbejaarde moeder in het woonzorgcentrum. Nu hoor ik haar enkel nog via de telefoon. Ik mis de wekelijkse etentjes op woensdagavond met mijn zoon en nu en dan met mijn pleegzoon. Ik mis lange wandelingen en fietstochten in de natuur, een glas op café of een spaghetti in een brasserie. Ik mis zoveel, net zoals jullie zonder twijfel allemaal veel missen.

En ik merk dat al die dingen waar ik zogezegd nooit tijd voor had, niet gebeurden omdat ik géén tijd had. Want nu heb ik wel tijd, en gebeurt het nog niet. Ik spreek niet over de grote schoonmaak of het volgen van een intensief fitnessprogramma want dat kan ik nu helemaal niet, zo in optima forma ben ik nou ook weer niet.

Ik heb het over schrijven: dat boek dat ik zo graag wil realiseren. Daar heb ik nu de tijd voor, maar buiten een blog nu en dan komt er geen letter op papier hier… Heb ik daar nu een excuus voor? Neen. Tijd zat… Misschien het moment om onder ogen te zien dat dit een droom is die nooit zal gerealiseerd worden? Geen talent genoeg, geen inspiratie genoeg, geen…. Weet ik veel?

Bon, genoeg gezaagd.

Ik probeer verder deze periode dag per dag door te komen, en te genieten van kleine mooie dingetjes, zoals de nabijheid van mijn lief, de zon op mijn terras, zelf koken, een videogesprek met mijn broers en schoonzussen, appen met dochter en zoon…

Sorry dus voor dit ventilatiemoment.

Lola belooft dat het verder niet meer zal gebeuren 🙂

Keep it safe iedereen.

Down the Irish road part IV

ROSS Castle near Killarney

Het ging van goed naar beter en best op onze Ierlandreis. Wat we spotten aan natuurschoon op onze tocht in de buurt van Killarney tartte elke verbeelding.

Vanuit Killarney togen we eerst richting Ross Castle.  Dit kasteel werd waarschijnlijk eind 15e eeuw gebouwd door één van de O’Donoghue Ross-stamhoofden. Vanuit de verte ligt het als een ruwe edelsteen te pronken in de sublieme zetting die de natuur biedt. Een overrompelende schoonheid die niet te vatten is in een foto, al heb ik het wel geprobeerd. Het gebouw lag er verlaten bij, er werd gewerkt, dus we dachten even dat we een bezoekje konden vergeten. Maar gelukkig voor ons nam één van de werkmannen ons mee naar de entree waar we te horen kregen dat het kasteel nog maar net weer open was én dat er een geleid bezoek zou starten binnen de vijf minuten. Met ons als enige gasten 🙂 Dat is het voordeel van zo vroeg op het jaar op reis te gaan: in de zomer kan je hier op de koppen lopen zo klinkt het. Geleidelijk aan kwamen er nog een paar mensen bij, maar een geleid bezoek in zo’n kleine groep is mega interessant. We leerden dan ook erg veel bij over de bouw van het kasteel en de mensen die er geleefd hadden.

Zeker Ross castle aandoen als je hier in de buurt bent!!

Geniet even mee van de pracht:

Veel mooier kon het niet meer worden dachten we, en we vervolgden onze weg richting Muckross House and Gardens en het bezoekerscentrum van het Killarney National Park.

Het uitgestrekte en wilde bergland in dit nationale park wordt gevormd door McGillycuddy’s Reeks, de hoogste bergketen in Ierland (meer dan 1000 meter). Aan de voet van deze bergen liggen de wereldberoemde meren van Killarney, waarvan je in de foto’s hierboven al een glimp hebt op kunnen vangen.

Het bezoekerscentrum kan je via verschillende paden bereiken. We parkeerden de auto op een kleine parking en gingen te voet op weg. Het pad leidde ons langs Muckross abbey, een bijzonder fotogenieke en stemmige ruine van een Franciscaner klooster.

Na dit wonder van oude bouwkunst te hebben bezocht stapten we verder richting bezoekerscentrum, waar we een deugddoend middagmaaltje gebruikten. De boerderijen die je tijdens het seizoen ook kan bezoeken lagen er nog verlaten bij, ook Muckross house was nog niet toegankelijk voor bezoekers.

We reden verder naar Torc Waterfall die daar in de buurt prachtig ligt te zijn. Ook de wandeling er naar toe is heerlijk.

En tenslotte moesten we verder naar onze volgende pleisterplaats, Dingle.

Volgens ons kon het niet mooier worden dan dit 🙂

Lola looks back on this beautiful journey in gratitude.

Then there was BLARNEY CASTLE. Ireland Part III

Na Cork was Blarney Castle als een visioen van de hemel. Mooi, woorden schieten te kort om dit bouwwerk, maar vooral de omgeving waarin het genesteld ligt, te beschrijven…

Tijdens de wandeling van de parking naar het bezoekerscentrum krijg je een fantastisch zicht op deze eeuwenoude constructie.

Het bezoek geeft je de kans om het kasteel grondig te verkennen. Eén goede raad: doe dit niet als je hoogtevrees hebt, of niet goed te been bent!! De trappen zijn zo glad en uitgesleten dat het een hele onderneming wordt, maar wel één die de moeite waard loont. Ondanks het feit dat ik goed uitkeek, ben ik (natuurlijk) toch weggegleden en niet echt elegant een paar treden lager beland. Gelukkig zonder schade, ik kwam er met de schrik vanaf. Pffff. Eén van de hoogtepunten van dit bezoek is het kussen van de Blarney Stone. De legende wil dat je, als je de nodige inspanningen levert om deze steen te kussen, je de gave van welsprekendheid zou krijgen. Dat kussen verloopt niet zonder moeite. De steen is zo ingemetseld in de borstwering, dat je op je rug liggend met je hoofd naar beneden moet gaan liggen, om te kunnen kussen…. Jongste kind moest dit natuurlijk uitproberen, maar de foto’s zijn mislukt… en dus niet beschikbaar voor het nageslacht. Voorlopig kan er trouwens niet meer gekust worden wegens de corona maatregelen 😦

Het weer was absoluut heerlijk, voor de tijd van het jaar. Geen spatje regen, niet warm maar ook niet koud. Een lentegevoel maakte zich nu en dan van ons meester.

Bij zo’n weertje was het ook zalig om de tuinen te bezoeken!! Prachtige bomen en nooit eerder geziene planten…. ogen tekort om alles in ons op te nemen, al deden we toch een poging.

Er is zelfs een tweede Blarney Castle, dat nog bewoond wordt en enkel in de zomermaanden te bezoeken valt. Ziet er absoluut ook de moeite uit!!

We hebben van elke seconde genoten!! Zeker een bezoek meer dan waard!!!

Vanuit Blarney Castle zetten we onze weg verder naar Killarney, de volgende pleisterplaats. Daar logeerden we in The Fairview Boutique Hotel, waar we een gratis upgrade kregen naar een grotere kamer mét bubbelbad 🙂 Toeristen zijn nog erg dun gezaaid begin maart. ..

Een heel classy hotel, een beetje stijf aandoend, en het minst warme welkom van alle plekken waar we verbleven in Ierland. Maar helemaal tip top in orde, dat wel.

Lees binnenkort verder over onze rondreis in Ierland.

Lola loved it!!

Ireland part II – Cork

We kwamen in Cork aan op dinsdag 3 maart. Nu zijn we vrijdag 20 maart. Iets meer dan twee weken geleden was ik in Ierland met mijn twee schatten. En nu zit ik in quarantaine op mijn appartement met mijn andere schat. Onwezenlijk. Het lijkt een ander leven, en ik kan er zo naar terug verlangen dat het fysiek pijn doet. Buiten kunnen stappen in de frisse lucht, de wind over mijn gezicht voelen blazen, kilometers en kilometers stappen in een overweldigende natuur, gaan en staan waar ik wil zonder meer. Ik weet het, er zijn ergere dingen. Véél ergere dingen, ik zie het elke dag op tv. Maar ik wou het toch even kwijt. Sorry daarvoor.

Twee en een halve week geleden trokken we dus van Dublin naar Cork. Om dat te kunnen doen had ik een auto gehuurd bij Avis. Eerst eens rondgekeken naar de prijzen en bij Avis vond ik een aantrekkelijk aanbod: 99€ voor vijf dagen, verzekering inbegrepen. Nu ben ik een naieve ziel, ik weet het. Bovendien had ik nog nooit eerder een auto gehuurd in het buitenland. Ik geloofde oprecht dat ik er met 99€ vanaf zou zijn, plus benzinekosten natuurlijk. Niets was echter minder waar. Toen we terug aankwamen op de luchthaven na ons bezoek aan Dublin, werden we bij het Avis verhuurcentrum warm verwelkomd. Alles was in orde met de reservatie, maar… en nu komt het: Wou ik soms een bijkomende verzekering afsluiten? Want ja, de verzekering die was inbegrepen omvatte een franchise van 1500€… Dat is nogal veel, zeker als je niet gewoon bent om links te rijden. Dus ik vroeg vertwijfeld wat dat dan wel kostte zo een bijkomende verzekering? Dat zou op 36€ komen vertelde de enthousiaste man, met een blik alsof het een koopje was. 36€ voor de hele periode probeerde ik nog? Neen, dat niet. 36€ per dag was het. Da’s nog eens 180€ er bij. Plus een waarborg natuurlijk voor de benzine, wat heel begrijpelijk is. Ik besloot de bijkomende verzekering te nemen. Je weet maar nooit wat er kan gebeuren. Ook al had ik de beste chauffeur die een mens zich kan dromen, met name mijn oudste kind 🙂 Hij stapte in die auto en reed alsof ie al zijn hele leven rondreed in Ierland. Prachtig!!

Heel wat meer centjes armer dan ik had ingecalculeerd, vertrokken we richting Cork. Ik stelde me er heel wat van voor, maar was teleurgesteld. Aan ons hotel lag het niet: Maldron hotel South Mall Cork City is gelegen in het hart van Cork, en is voorzien van alles wat een goed hotel nodig heeft. Heerlijke bedden, ruime badkamer, lekker ontbijt. De parking lag op wandelafstand en was betaalbaar. Maar was het nu omdat het te vroeg op het jaar was en er weinig ambiance was? Ik weet het niet… Mij vielen vooral armoede en verwaarlozing op. Maar toch zagen we er ook mooie dingen. Kijk mee naar de foto’s.

Terwijl ik zo bezig ben met wat opzoekingswerk over Cork om deze blog goed te kunnen schrijven, lijkt het mij dat er toch nog heel wat plekjes zijn die een bezoek waard zijn, maar misschien niet open waren omdat het te vroeg op het jaar was. Ik wil Cork dus zeker nog een tweede kans geven, mocht ik het geluk hebben ooit nog eens tot in Ierland te geraken.

Vriendelijk zijn de mensen er in elk geval. Terwijl we op de kaart stonden te kijken, kwam een man bij ons om ons te helpen en de mooiste plekjes te wijzen. Tof!!

Lola loves kind people 🙂 and you all 🙂

DUBLIN, in a time when everything seemed normal.

Nog niet zo lang geleden, om precies te zijn op maandag 2 maart, namen oudste kind en ikzelf het comfortabele 😉 vliegtuig naar Dublin. Daar zouden we eindelijk, na een kleine twee maanden, het jongste kind terug in onze armen kunnen sluiten. Jaja, toen kon dat nog zonder schroom.

Het ophalen van onze bagage verliep vlekkeloos, we kwamen aan de bagageband toen mijn koffer net voorbij kwam drijven, dus easypeasy. Een eindje verder stond zij die zo werd gemist ons op te wachten. Wat een blij weerzien was dat!!!

Vele knuffels later vertrokken we richting de shuttle bus die ons naar Dublin centrum zou brengen. 6 € pp per rit, dus dat tikt aardig aan. Ik bedenk me nu pas dat een taxirit voor ons drieën misschien wel goedkoper was geweest. Voor de rest is deze manier om vanuit de luchthaven naar het centrum te komen héél interessant. De shuttle stopte ook zogoed als voor ons hotel, dus dat is wel zo handig.

Een korte zijsprong: doordat we volledig buiten het seizoen in Ierland waren, heb ik hotels kunnen boeken die anders niet binnen mijn bereik vallen. Da’s het voordeel van begin maart naar Ierland te trekken.

Het hotel waar we in Dublin verbleven was The Academy Plaza hotel, gelegen vlakbij O’Connell street. Prachtig hotel, alles er op en er aan, zeker een goede plek om te verblijven als je in hartje Dublin wil logeren. Bovendien, als je boekt via de officiële website van het hotel, is een zalig ontbijt inbegrepen.

Eens de bagage in de kamer gedeponeerd, vertrokken we voor een korte kennismaking met de stad. Jongste kind had er net een paar dagen doorgebracht met haar vriendin, dus we kozen voor een aantal highlights die zij nog niet had gezien.

We passeerden pittoreske straatjes, typische pubs en gezellige eethuisjes om halt te houden bij Elephant and Castle voor een heerljke lunch. Eén ding moet je de Ieren meegeven: ze willen er zeker van zijn dat niemand met honger van tafel gaat. Zo at ik er de Gesneden Kip, Spek, Tomaat en Curry Mayonaise Club Sandwich op Toast. De porties zijn éééééénorm. Echt ééééénorm. En iedereen is even vriendelijk en behulpzaam. Opvallend, echt waar. En hartverwarmend. Lovely 😉

Gesneden Kip, Spek, Tomaat en Curry Mayonaise Club Sandwich op Toast. ENORM!!n En lekker!!!!

Na onze lunch konden we eigenlijk geen pap meer zeggen, maar Dublin moest bekeken worden, voor die ene keer dat we er waren. We stopten bij Christ Church cathedral , een prachtige kathedraal in het centrum. Van oorsprong is dit een Vikingkerk die werd gesticht rond 1028 en daarmee het oudste religieuze gebouw is in Dublin.  Een juweeltje voor wie houdt van Middeleeuwse bouwwerken. Jammer genoeg was de crypte gesloten… Net zoals vele andere zaken tijdens onze trip, omdat het nog té vroeg op het jaar was.

Vlak bij de kathedraal ligt Dublinia, een soort Bokrijk in Dublin, mooi opgezet zodat je je effectief even in het Middeleeuwse Dublin waant.

Nog uitgeput van het vroege opstaan (vier uur in de ochtend jawel, omdat Ryanair een mail had gestuurd dat er een staking was van de grenswachters, NOT) strompelden we terug naar het hotel, waar we genoten van een erg overvloedige maaltijd. Eén minpuntje: als je een aperitief bestelt, krijg je gewoon meteen ook je maaltijd… een beetje vreemd voor ons, maar nu weet ik tenminste ook hoe een pina colada smaakt bij een pasta gerecht 🙂

Ik wou dolgraag nog Trinity college zien, en een bezoek brengen aan de enige echte Temple Bar, maar dat is voor een volgende keer , want de volgende ochtend zouden we onze huurauto ophalen en naar Cork rijden.

Lees er meer over in mijn volgende blog!!!

Lola loves travelling with her kiddoos.