LITTLE TREASURES.

Gelukkig zijn ze er nog in deze droeve duistere tijden… de little treasures.

De wandelingetjes in de natuur die ons hoofd leegmaken en ons doen beseffen dat er nog leven is, ook tijdens corona.

In tegenstelling tot de eerste lockdown mogen we nu wel verder weg om de benen te strekken en dat doen we graag. Altijd dezelfde buurt is niet zo stimulerend.

Mijn favoriete site om wandelingen te zoeken is deze van routen. We hebben al heel veel mooie trajecten ontdekt met deze app. De kaarten kunnen gedownload worden als gpx bestand en zo rechtstreeks in je wandel app, bij mij is dat KOMOOT, worden opgeladen. Nice!!

Deze keer kozen we voor de Kravaalboswandelroute, een kleine acht kilometer door een grote verscheidenheid aan landschapsschoon.

We parkeerden in Meldert, langs de kant van de weg, rechttegenover café BIJ STINE, zoals alles ook gesloten natuurlijk😔

Geniet mee met de foto’s die ik onderweg nam.

En een heel specialleken, gekiekt op het kerkhof. Zo’n beelden roepen bij mij direct allerlei vragen op…

Een nog vers boeket in een vuilnisbak ter hoogte van de kerk… een fout gelopen huwelijk? Een niet geapprecieerde laatste groet?…

Het heeft zo’n deugd gedaan mensen.

Ik kan het iedereen aanbevelen!!

Gaan met die banaan!!

Keep things safe, people

Lola

VAN TONGEREN NAAR HOLSET (LEMIERS) – 5e etappe in de Tour de Belgique.

Begin september dit jaar, het lijkt een eeuwigheid geleden. Zeker met mijn minder ontwikkelde geheugen 😉 Ik graaf en graaf en probeer aan de hand van de foto’s een mooi beeld te schetsen van onze vijfde etappe.

De dag begon in elk geval grijs en nat, maar dat kon ons niet deren. Het was al eerder zo geweest, en meer dan een spatje hadden we niet gehad. Jammer genoeg besloten de weergoden daar op dat eigenste moment dat het genoeg was geweest, en dat een dagje regen goed zou zijn voor ons. Slik.

Regenbroek, regenjas, alles goed ingepakt. We konden er tegen, dachten we. Heb je al eens een hele dag gefietst in de gietende nattigheid? Een soort constante douche maar dan koud, en zonder zicht op beterschap binnen de eerste uren.. Een plons in de Maas zou ons niet natter hebben kunnen maken. Bovendien waren de heuveltjes niet gewoon heuveltjes, maar werden ze flink uit de kluiten gewassen bergen (nou ja 🙂 ). Mijn stoere elektrische fiets die ik ooit kocht om woon-werkverkeer te vergemakkelijken, werd nu in de strijd gegooid om heuvels te bedwingen. Hij deed wat ie kon. Maar het was zwaar, zowel voor de fiets als voor mezelf. Ik geef toe dat ik het op bepaalde momenten moest opgeven, en te voet verder moest. (Ooit al met een elektrische fiets, loodzwaar, zelfs met stapondersteuning, een helling opgewandeld? ) Ik ben mezelf verschillende keren tegen gekomen. (Noot aan zelf: de volgende elektrische fiets is er één die geschikt is om trektochten in de heuvels mee te maken ;))

Onderweg kwamen we één terrasje tegen, waar we even droog konden zitten. Wat is droog als je kledij kliedernat is? Bovendien bleek tijdens deze stop dat mijn gsm nat was geworden. Daar was ie danig boos over, en hij besloot dan ook ter plekke om niets meer te doen. Niets, nada niente. Gedaan er mee. Dat was meer dan dikke pech want ik had hem nog geen jaar, en hij had me behoorlijk wat centjes gekost. Gierigheid bedriegt steeds de wijsheid, en dat was in dit geval duidelijk van toepassing. Ik kocht namelijk voor deze fietsvakantie een tasje om aan mijn stuur te hangen, van een gerenommeerd merk, maar ik wou er niet teveel geld aan uitgeven, en dus werd het geen waterdicht tasje. Het stond er in koeien van letters op dus ik wist het wel. Maar dat het in dat tasje even nat zou worden als erbuiten, dat had ik niet ingecalculeerd. Op één of andere manier waren druppels terecht gekomen in de gevoelige openingetjes van mijn feun, met alle gevolgen van dien. Alle foto’s van de rest van onze vakantie zijn dan ook afkomstig van het toestel van Guitar man.

Uiteindelijk belandden we dan toch op de plaats van bestemming. BRUISEND WIJNHUIS DOMEIN HOLSET in jawel, Holset, vlak over de grens in Nederland. Het paradijs, zo leek het wel. Als je weet dat ze hier uitsluitend bruisende wijnen produceren, begrijp je wel waarom. Lola loves champagne en aanverwante dingen natuurlijk 😉

Domein Holset produceert ongeveer 25.000 flessen mousserende wijnen, en dit volgens de traditionele methode. Deze wijnen krijgen een tweede gisting op de fles en daarna rijpen ze nog tussen de 12 en 30 maanden ‘sur lie’. De druivenrassen die gebruikt worden zijn de Cabernet Blanc, Souvignier Gris, Johanniter en Chardonnay en er zijn ook plannen met Pinot Noir.

Foto afkomstig van de website van het domein.

Naast het produceren van overheerlijke mousserende wijnen heeft Domein Holset ook een B&B, waar wij heerlijk hebben overnacht. Verder is er een proeflokaal, waar je een tasting kan doen of gewoon kan genieten, indien gewenst met deskundige uitleg erbij.

De B&B is zalig. Nooit eerder had ik zo een douche, ik had er met graagte de hele nacht onder gestaan, maar dat zou niet goed zijn geweest voor het milieu.

De kamer, Oranje Boven genaamd, was klein, maar heel netjes. De badkamer was ook klein hoor, maar die douche…mmmmmm

Foto afkomstig van de website van het domein.

Natuurlijk hadden we een wijnproeverij verdiend, en dat we ervan genoten hebben. Wat een heerlijkheid. Niet gemaakt in de Champagne dus mag geen champagne genoemd worden, maar een goede méthode traditionel kan in vele gevallen moeiteloos wedijveren met sommige champagnes.

’s Avonds konden we eten in de buurt. Bij restaurant OUD HOLSET reserveerden we telefonisch. En kregen de vreemde vraag of we wel buiten mochten? Op dat moment mochten Antwerpenaars immers niet reizen, en mijn guitarman is van Antwerpen. 🙂 Het accent zal hem verraden hebben, maar goed we kwamen niet van Antwerpen.

Het eten was lekker en alles verliep coronaproof. Holset zelf is een piepklein dorpje, heel charmant en waarschijnlijk kan je hier prachtige wandelingen maken. We gaan nog eens terug, na corona en bij beter weer 😉

Oja, het ontbijt de volgende dag was zalig. Helemaal coronaproof, maar wat een verschil met de treurige bedoening de vorige ochtend in hotel Eburon in Tongeren.

Ontbijt om u tegen te zeggen….

Zeker de moeite waard om hier eens een weekendje te boeken, of je nu houdt van bubbels zoals ik of helemaal niet!

Wijlie weg, tot gauw,

Lola

CHAMPAGNE what else?

Klinkt decadent als titel van het simpele blogje dat lolaloveschampagne.com is, niet?

Maar dat is het niet echt hoor. Zie me niet als een in champagne badende femme fatale, want dan zit je er wel heel ver naast…

Zie me eerder als iemand die kan genieten van de mooie dingen van het leven, niet gulzig en zwelgend, maar met mondjesmaat en mindful bewust. Zoals ik kan genieten van een prachtig schilderij of een kunstzinnige foto, van een schitterend landschap of een bijzonder stukje muziek, een uitzonderlijke brok poëzie, een fabuleus neergepend verhaal… Zo geniet ik van champagne, als een vorm van kunst. Dat is het voor mij ook oprecht. KUNST met een hoofdletter zelfs.

Vendange in de streek van Vertus

Champagne is een artisanaal product, dat met heel veel liefde voor het product en vakmanschap wordt bereid door de champagneboer. Hier en daar zijn er grotere samenwerkingsverbanden, maar uiteindelijk moet de druif geoogst worden met de hand, wat in deze tijden van snel snel snel en meer meer meer apart is.

In mijn blog wil ik nu en dan een champagneboer in de kijker plaatsen, die het volledige proces van het prille begin van de wijnstok tot het verpakken van de godendrank in de fles, helemaal zelf doorloopt. Niet de grotere huizen, die ook sublieme zaken produceren natuurlijk, maar waar dat ZELF wat minder centraal staat.

In een vorig coronavrij leven ging ik jaarlijks een weekend naar de champagnestreek. Mooie tijden, toen we nog onbezorgd samen op reis konden, samen konden uit eten gaan, samen op een terras konden zitten…. Wat lijkt dat lang geleden, en wat verlang ik er toch naar.

Maar kunnen we er niet naar toe, we kunnen er wel over bloggen. In afwachting van ….

Dus zelfs al hou je niet van bubbels en ben je anti alcohol, lees verder… Het verhaal van druiven die veranderen in godendrank.

Eerst en vooral zal ik het hebben over VEUVE FOURNY, mijn all time favourite.

Champagne Brut Nature
Foto afkomstig van de website van VEUVE FOURNY.

Ondertussen is de vijfde generatie wijnbouwers aan het werk in de prachtige wijngaarden van dit heerlijke Champagnehuis. Genesteld in het charmante dorpje Vertus strekken de wijngaarden zich uit over veertig plekken in de terroir van Vertus, geclassificeerd als premier cru. Heel bijzonder is ook de clos: dit is één enkel ommuurd stukje grond, om het oneerbiedig te zeggen, waarvan de oogst van de Chardonnay wijnstokken gebruikt wordt voor een exceptionele champagne: de CLOS NOTRE DAME. Niets anders dan de druiven van deze wijngaard. Bijzonder. Snik, een krop in de keel als ik er aan terugdenk.

De vijfde generatie zoals eerder vermeld zijn twee toffe broers, die samen met hun moeder, de veuve Fourny, dit prachtig staaltje van ambachtelijk vakmanschap produceren.

Ik had het genoegen om ze, in een eerder leven, enkele keren te mogen ontmoeten. Zeer vriendelijke, gedreven mensen die met graagte de resultaten van hun harde werken laten proeven.

Une Famille - Champagne Veuve Fourny & Fils
Het huis van de familie Fourny in Vertus, foto afkomstig van de website van VEUVE FOURNY.

Vertus zelf is een klein schattig dorpje, dat je best NIET op een zondag bezoekt, wegens volledig dood op zondag. Beter eens op een zaterdag bezoeken of om het even welke andere dag in de week, tenzij je van dood houdt natuurlijk. Ga dan vooral wel op zondag, maar dan kan je geen bezoek brengen aan de Veuve. Sowieso best een afspraak maken om langs te gaan, zeker in september als de vendange bezig is.

Une Famille
Foto van de website van Veuve Fourny, moeder met zonen op stap in hun prachtige terroir.

Ik blog later eens over het dorpje VERTUS en wat je er kan doen, naast het proeven van champagne.

Maar deze wil ik jullie niet onthouden: VERTUS in al zijn glorie…

Pittoresk niet?

Met zelfgemaakte foto’s dan en met ideeën voor overnachtingen en lekker eten in de buurt. Als het weer kan.

Stay safe!

LOLA

Van TIENEN naar TONGEREN – vierde etappe in de TOUR de BELGIQUE.

Het is alweer een hele tijd geleden sinds ik mijn laatste blogje schreef over onze fietsomzwervingen in september. Nu lijkt de tijd rijp om deze reeks verder te zetten. Wil je nog even nagenieten van onze eerste drie dagetappes? Dat kan hier, hier en ook hier. Reizen kan je toch niet, dus kan je even goed hier wat meelezen… 😉

Het weer was bij de start van deze vierde etappe anders dan de vorige dagen, frisser, regenachtiger ook. Om te fietsen is dit niet echt een probleem. We waren op alles voorbereid: sweaters, verschillende regenjassen, extra schoenen. Eens je begint te trappen zijn die extra laagjes zelfs niet nodig, en die dag konden we gewoon tussen de enkele druppels doorfietsen.

Onze tocht bracht ons onder andere langs Sint Truiden, wat voor mij een bijzondere ontdekking was. Alweer iets om toe te voegen aan het lijstje van te bezoeken steden in Belgie, in een postcorona leven weliswaar. Ook de wegen die ons eerst tot in Sint Truiden en later tot in Tongeren brachten waren bijzonder. Mooie omgeving, pittige heuveltjes, aangename afdalingen.

Eén van de mooiste momenten vond ik het naderen van de stad Tongeren. We kwamen van een klein weggetje door de natuur en zagen in de verte Tongeren liggen en steeds dichterbij komen. Een aparte en mooie ervaring met de fiets.

En Tongeren zelf natuurlijk: een stad waar je makkelijk een aantal dagen kan doorbrengen, zeker als je van geschiedenis houdt. We’ll be back!!

In Tongeren logeerden we in het EBURON hotel, what else? Ik was er in een vorig leven, maar eerlijk… deze keer was ik minder onder de indruk. Is het ten gevolge van corona dat het allemaal wat tegenviel? Dat kan natuurlijk. Het onthaal was net niet hartelijk genoeg, de kamer was net niet OK genoeg, het ontbijt viel ronduit tegen. Prijs kwaliteit niet overtuigd. Ik wil zeker terug naar Tongeren, maar het zal in een ander hotel of een andere B&B zijn, zeker weten.

Noot aan zelf: bij een volgende reis OF meteen een blog schrijven er over, OF nota’s maken, zodat je nog precies weet hoe en waar 🙂

Enjoy the trip and dream on… Better days will come.

Keep it safe,

LOLA

CORONA-COCON

Niet onverwacht, de nieuwe coronamaatregelen. Verstandige beslissing ook van onze regering, vind ik. Niemand wil half januari met een derde golf geconfronteerd worden.

Maar man, wat komt dit aan. Ergens had ik toch gehoopt op iets meer sociaal contact. Als in ALLE kinderen (inclusief pleegkind en kind van partner) thuis kunnen ontvangen. Niet dus.

Er is een volgens de letter van de corona-wet toegestane oplossing bedacht, maar het doet me toch wat.

Ik ben al niet de meest sociale mens op deze planeet.

Zo heb ik de meest hartstochtelijke hekel aan telefoneren. Het is bijna een fobie, vrees ik.

telefoonangst

Ik telefoneer dat het een lieve lust is op het werk, kan niet anders.

Maar in mijn privé leven lijkt het telefoontoestel een vreemdsoortig buitenaards wezen, dat liefst zo ver mogelijk van mij weg moet blijven. Eens ik toch aan de lijn ben, loopt het allemaal wel los, maar man, wat een gedoe om dat toestel op te nemen. Zoiets moet gepland worden, op het juiste moment, in alle rust. Niet normaal eigenlijk.

En een groot nadeel tijdens deze pandemie. Nu telefoneren één van de weinige manieren is om nog contact te houden met mensen die NIET je knuffelcontact zijn, zit ik met een probleem. Vroeger stapte ik op de fiets of in de auto en reed ik desnoods dertig kilometer om iemand te zien die ik wou zien. Om er mee te praten. Kan nu niet.

Enkel nog contact met partner, kinderen (op afstand), moeder (telefonisch, jawel, dat doe ik dan weer zeer minutieus) collega’s en patienten (op afstand). Let wel, ik ben eeuwig dankbaar voor deze contacten. Vooral dan voor die met partner, kinderen en moeder 😉 Die warmte doet me zoveel deugd!!

Maar het is ook een valkuil, of eerder een cocon. Ik nestel me er in. In de veilige liefdevolle warmte van ons appartement, in het wandelen en fietsen samen, in de contacten met de kinderen. In het lezen, series kijken, kokerellen. Allemaal zalige dingen, en zo blij dat ik ze heb en met iemand kan delen.

Maar zal ik die cocon nog kunnen openbreken NA corona? (Er komt een postcorona tijdperk toch?) Komt het oude normaal nog terug?

Ik weet het niet, niemand waarschijnlijk?

Dag per dag, zo gaan we verder. Dankbaar om het vele wat er wel nog is, dat wel.

Courage, het moest er eens uit.

LOLA

DIRTY LITTLE TREASURES

Jaja, ze was er weer vandaag. De zon!!! Wat minder warm dan gisteren maar toch nog steeds behoorlijk warmer dan je zou verwachten op de twintigste november. Ik was dan ook lichtelijk overdressed voor het aangename wandelingske dat we in gedachten hadden. Een kleintje alweer, wegens te laat vertrekken zoals steeds. En wegens nog boodschappen moeten doen én vroeg donker. Deze keer kozen we voor een wandeling die we vonden op ROUTEN. Dé inspiratiebron bij uitstek voor mooie wandelingen, maar met de huidige wandelexplosie omwille van corona niet altijd voor rustige wandelingen. Dat laatste viel echter best mee vandaag.

Tussen het grote aanbod wandelingen op ROUTEN vonden we er een aantal langs loslopende dieren. En daaruit kozen we dan weer de piepkleine wandeling die van start ging in Ename.

Ik was er nog nooit geweest, in Ename. Wat een charmant dorpje. Een héle oude mooi onderhouden kerk, daterend uit de jaren 1000. Ooit moet er ook een abdij hebben gestaan, en op die site is nu het PROVINCIAAL ARCHEOLOGISCH MUSEUM. Dat was met de huidige maatregelen natuurlijk niet te bezoeken, maar in elk geval wil ik daar zeker nog eens naar toe.

Het enige wat me bijzonder stoorde in dit voor de rest vredige dorpje, is de grote baan die er doorheen loopt, en waar men in plaats van de ideale dertig kilometer per uur behoorlijk sneller gaat. Op de kasseien daar geeft dat een vreselijk lawaai. Ocharme de mensen die wonen aan deze weg.

We konden makkelijk parkeren in de buurt van kerk en startpunt. Heel grappig beeld in de auto waarvoor we parkeerden, dat wil ik jullie niet onthouden:

Een welgemeende fuck you 🙂

Ook al was het een korte wandeling van een zes kilometer, ze was toch behoorlijk pittig. Het ging met momenten goed omhoog, maar vooral de staat van het pad was abominabel. Het leek meer een modderpoel dan een pad. Je moest héél goed uitkijken om geen schuiver te maken. Dat hindert de mens die de omgeving volledig op zich wil laten inwerken.

Voor de rest: prachtig dat Ename bos. Van loslopende dieren echter hebben we enkel de excreties gespot hier en daar. De enige dieren die we er ontmoeten waren een aantal huis-, tuin- en keukenkoeien in een omheinde wei, maar geen los wandelende runderen of paarden. Zo jammer 😦

De enige dieren die we gespot hebben 😉

Hier een proevertje voor het geval jullie van op afstand willen meegenieten:

Ook weer een mooie bed and breakfast ontdekt in hartje Ename, goed om te onthouden voor na de crisis…

Vergeet je laarzen niet als je deze wandeling zou maken! Onmisbaar attribuut.

Keep it safe!!

Lola

NIET VOOR MIJ.

Foto door cottonbro op Pexels.com

Nadat ik dagen heb zitten dubben over de tweede opdracht voor de blogboostnajaarschallenge besloot ik dat deze challenge niet mijn ding was. Jammer maar helaas. Als ik uren moet turen naar een scherm in de hoop iets zinnigs te schrijven (nou ja 🙂 )dan is er van een blogboost geen sprake. En dus werp ik de handdoek in de ring en ga ik lekker iets schrijven dat me inspireert. Neemt niet weg dat ik het een fantastisch initiatief vind!!

Terwijl de regen over het raam naar beneden gutst (langs mijn pas gepoetste ramen 😦 ) denk ik terug aan donderdag ll en het fijne wandelingetje dat we toen maakten in de omgeving van Kluisbergen. Om de grote meute voor te zijn, vertrokken we op het middaguur. Bovendien, zo dachten we, was het een doordeweekse donderdag, dus druk zou het niet zijn. (Vergeten, de herfstvakantie is met een week verlengd.) Maar het was inderdaad niet echt druk druk. De parking had nog voldoende vrije plekjes. De zon die even verdween tijdens de rit naar het startpunt, begon snel weer te schijnen. Nu en dan afgewisseld met een buitje. Het eerste klimmetje was wel drukbevolkt. Dames met onaangepast schoeisel baanden zich een weg door modder en hopen bladeren. Een verwend jongetje mocht zijn afstandsgestuurd terreinwagentje mee nemen het bos in, waar hij een gevaar vormde voor de nietsvermoedende wandelaar. Die trouwens behoorlijk geïrriteerd raakte door het gegier van de machine. Gaan we het bos niet in voor de rust en de stilte? Tja niet dus.

Na een kilometertje verdwenen deze wandelaars en konden we onze tocht nagenoeg alleen verder zetten én gulzig genieten van rust en stilte, prachtige bostaferelen en uitzichten om u tegen te zeggen.

Ik was nog nooit in Kluisbergen city geweest. Jammer eigenlijk. Dat moet een zalige plek zijn in normale omstandigheden. Ik bedoel maar : wat een aanbod aan restaurantjes en overnachtingsmogelijkheden!! Voornemen is gemaakt om daar zeker een weekendje door te brengen van zodra de f*cking coronabitch is komen te gaan.

Klein fijn wandelingetje: 6,5 km, een beetje stijgen en een beetje dalen, magnifiek!!!

LOLA

BLOGBOOST NAJAARSCHALLENGE PART II

challenge

Wat zorgt ervoor dat ik positief in het leven sta?

Foto door Pixabay op Pexels.com

Awel dat dat nu eens een moeilijke vraag is voor iemand die van nature uit NIET positief ingesteld is. Ik ben een beetje van een zwartkijker, het glas is eerder halfleeg dan halfvol, achter de wolken schijnt niet altijd de zon, enzoverder enzovoort. Ik heb altijd neiging tot melancholie en zwartgalligheid gehad, en dat heeft mijn leven niet echt gemakkelijker gemaakt. Maar…. er is een maar. Ik ben me daar ongelooflijk van bewust, én ik probeer daar ook echt iets aan te doen. Al vele vele jaren, met wisselend succes, maar toch. Zelfkennis is het begin van alle wijsheid niet?

Eerst en vooral is er MINDFULNESS. Ik herinner me nog levendig mijn eerste kennismaking. Ik zat in de wachtzaal van de huisarts, zeker twintig jaar geleden, en ik las in een tijdschrift een artikel over een nieuwe methode die werd gebruikt om te verhinderen dat mensen (opnieuw) in een depressie zouden belanden. MINDFULNESS. Ik las de uitleg en voelde onmiddellijk dat dit wel eens iets voor mij zou kunnen zijn. Op zich zijn het allemaal geen nieuwe inzichten, de methode van meditatie is zelfs duizenden jaren oud, maar in een nieuw kleedje en gecombineerd met wetenschappelijke inzichten, spreekt het ook de modale mens aan die niet gepassioneerd met Boeddhisme en zen toestanden bezig is.

Ik vatte de koe bij de (Tibetaanse) hoorns en schreef me in voor de achtweken training gegeven door DAVID DEWULF himself. Voor mij was deze cursus een openbaring. Ik vond een rustig plekje diep in mezelf waar ik altijd naar toe kon, als het tegenzat of als de rush van de dag me dreigde te overspoelen. Misschien vertel ik er in een latere blog eens meer over. Vele jaren heb ik quasi dagelijks gemediteerd. En dat was iedere keer deugddoend. Maar op den duur begonnen de meditatiecd’s wat afgezaagd te worden, want ik ben geen échte hé. Zonder begeleiding kan ik niet goed mediteren… Ik ging zoeken op Youtube en alweer ging een nieuwe wereld voor me open: de wereld van de chakra’s en chakra healing. Ook daar heb ik vele uren mee gemediteerd. En nog steeds ben ik geïntrigeerd door de kracht die hier van uitgaat en de mogelijkheden die dit schept. Wie weet kom ik ook hier nog eens op terug.

De Sedonamethode is ook een techniek die me enorm helpt. Poepsimpel en toch magisch sterk. Loslaten… bewust zijn van je emoties en die loslaten, wat een energie komt er dan vrij. Ook hier kom ik misschien…..:)

En tenslotte heb ik me onlangs opnieuw ingeschreven voor een cursus mindfulness, online weliswaar en in gezelschap van mijn dochter. Die wil het een kans geven, maar is niet meteen overtuigd. Ik hoop nochtans dat het haar even veel goed zal doen als het mij heeft gedaan.

Dit zijn de belangrijkste hulpmiddelen waarmee ik een zekere graad van positivisme probeer te bereiken in mijn leven. Niet simpel maar het lukt wel (regelmatig).

Door dit alles regelmatig te beoefenen ben ik me enorm bewust van alles waar ik dankbaar voor mag zijn, al die kleine en grote dingen. Dat draagt ook bij tot positief denken.

En de natuur hé, niet te vergeten, altijd de natuur. Zo belangrijk.

Nog een fijne donderdag en tot de volgende.

LOLA

*Ik refereer naar I AM omdat dit de instelling is waar ik de mindfulnesscursussen volg/heb gevolgd. Maar er zijn er vele andere…

LITTLE TREASURES

Op een onverwacht moment kom je ze tegen, die little treasures. De kleine motherfuckers verbergen zich goed, je moet er per accident tegenop botsen als het ware. Dat overkwam ons afgelopen weekend.

In onze zoektocht naar een mooie wandeling in de prachtige natuur, waar de rust niet zou verstoord worden door duizenden quarantaine wandelaars, ontdekten we zo’n parel. Ik aarzel om er over te schrijven, maar goed, zo vaak wordt mijn blog nu niet gelezen dat het schrijven over een welbepaalde plek tot een volksverhuizing zou leiden 🙂

Ik waarschuw, het is een piepklein wandelingetje, slechts 6 km, maar het is een treasure. ECHTIG en TECHTIG!!

Om zeker rustig te kunnen wandelen kozen we ervoor om rond de middag te vertrekken. Dat bleek een schot in de roos. De parkeerplaatsen achter de kerk van Nokere waren nog niet voor een kwart gevuld. De zon scheen alsof het juli was in plaats van november, een échte indian summer. Wat een delight.

Nokere is een piepklein dorpje in de buurt van Kruishoutem. De E17 is vlakbij maar daar heb je op geen enkel moment tijdens deze wandeling last van.

Woorden schieten te kort om de pracht van deze streek te beschrijven, dus laat ik mijn camera spreken.

Prachtig niet?

Voor deze wandeling heb je geen speciale conditie nodig, ze is dan ook maar zes kilometer lang. Maar het heuvelt wel hier en daar, dus een klimmetje moet je wel aankunnen. Een kleintje weliswaar. Verder heb je een paar stevige wandelschoenen nodig want hier en daar moet je door het weiland of langs aardewegeltjes die wat zompig zijn op dit moment van het jaar. Maar geen kat hier!!! GEEN KAT. Terwijl het Muziekbos, waar we vorige week wandelden, afgesloten was wegens te druk, kwamen we in Nokere zo goed als niemand tegen. ZALIG!!!

Bye bye ende zwaai zwaai

LOLA

BLOGBOOSTNAJAARSCHALLENGE

challenge
Afbeelding gekopieerd van de blog betreffende de challenge 🙂

Beter laat dan nooit zullen we maar zeggen zeker? Deze challenge kwam ik toevallig op het spoor tijdens het zoeken naar interessante blogs om te volgen. Niet dat ik veel tijd heb om dat te doen, maar goeie voornemens heb ik voortdurend dus…

Een blogboost kan ik sowieso wel gebruiken. Mijn vroegere dagelijkse blogposts (met mijn vorige blog bubbliciouslyme.com) lijken tot een ver verleden te behoren. Aan challenges deed ik vroeger ook wel eens mee, dat was best wel fijn. En de uitnodiging voor deze challenge sprak me erg aan. So here I am. 🙂

Begin ik bij het begin? Of spring ik er middenin, bij de uitdaging die voor deze periode op ons wordt afgevuurd?

Bij het begin dan maar, dat past het best bij de ordelijke geest die ik ben 🙂

POSITIVITEIT EN ENERGIE, dat is waar het eerste thema om draait.

Wat geeft mij energie?

Toch wel een aantal dingen, héhé. Zo krijg ik ontzettend veel energie van een prachtige natuurwandeling of dito fietstocht. Liefst met het lief, of met de dochter (zoon is geen wandelaar, wel een fietser, maar koersen is dan weer niet mijn ding 😦 ), maar even goed alleen. Ik ben namelijk dol op de stilte in de natuur, en als je met een vriendin op pad gaat, is het meer de bedoeling om te tetteren. Dat doe ik dan weer liever op een terras of in de zetel, tenminste in gewone tijden. Ook dat geeft me energie, zeker weten. Alleen nu niet, gezien corona.

Zoals ik enige tijd geleden noteerde op instagram: GEEF ME MIJN WANDELSCHOENEN EN EEN BOS EN IK BEN DE GELUKKIGSTE MENS OP DEZE PLANEET.

De mensen die ik liefheb geven me (meestal) energie. Zo ben ik helemaal blij als ik mijn kindertjes zie, my precioussssses 😉

Een zonnige dag en ik hoef niet te gaan werken: instant energie boost. Een dag waarop niets moet en alles mag (duuuuuh, niet dus in deze tijden, of toch, juist nu moet niets, want we kunnen nergens naartoe. Ik moet toegeven dat ik dat vaak bevrijdend en rustgevend vind, en er energie van krijg. Daar zullen veel mensen anders over denken vermoed ik.

Lekker eten in goed gezelschap: ENERGIEBOOST. Heerlijk om uit eten te gaan, daar verlang ik hard naar. Al hebben wij ondertussen het genot (her)ontdekt van de a casa bereide gerechten. Wat kozen we vroeger snel voor een dagschotel in de buurt, of voor een deliveroo aan huis. Terwijl het vaak lekkerder smaakt als je het zelf klaar maakt… Niet? Zeker weten dat we terug de horeca zullen steunen eens de maatregelen weer versoepelen. Dat wel!!

Reizen, dat geeft me ook energie. Ook weer iets dat niet kan voorlopig, maar dat ik minder mis dan ik had gedacht. Zolang we maar mogen fietsen en wandelen waar we willen ben ik al heel blij.

Iets dat wel kan en energie geeft is LEZEN. Wat hou ik van een goed boek. Ik verslind ze niet meer aan het tempo van in mijn jeugd: vijf boeken op twee weken. Dat lukt me niet. Maar ik lees alle dagen minstens één hoofdstuk, in minstens één boek. Er zijn altijd twee boeken in de running: één waarin ik nu en dan eens een hoofdstukje lees, meestal non fictie dan, en één fictieboek waarin ik steeds verder lees.

NOG EEN BELANGRIJKE: Mediteren. Dat geeft me bergen energie. Mindfulness, chakrahealing…. thuis komen bij mezelf is het.

Koffie, geeft me ook energie. Een warme douche als ik ’s morgens vroeg opsta, een heerlijke ononderbroken nachtrust, een mooie film, een goed glas wijn, het huis netjes gepoetst en dan de voldoening daarvan…..

Best veel toch als ik het zo bekijk.

Ziezo, tot hier het eerste deel van de blogboostnajaarschallenge.

See you (soon?) for more

LOLA