GOE BEZIG!!!

18000 stappen zei de stappenteller gisteren, toen ik enigszins vermoeid in de auto neerplofte.

Dat gaat toch richting 13 km, en 13 km gaat richting 15 km en dan richting 20 km, wat mijn doel is dit jaar. Haal ik dat ooit? Dat weet ik niet, en ik lig er ook niet van wakker. Tenslotte is de reis belangrijker dan de bestemming. En die reis brengt ons nu en dan op bijzonder mooie plekken. Zoals vorig weekend. Toen reden we naar Sint Blasius Boekel, een dorpje in het hart van de Vlaamse Ardennen.

We parkeerden in de buurt van het kerkje. Als doorgewinterde wandelaar weet je dat kerkje ook kerkplein betekent en dat betekent dan weer in de meeste gevallen parkeerplaats. Ook hier was dit het geval. Wel goed dat we op tijd vertrokken, met name voor de middag, want bij terugkeer werd de parkeerplaats, net als de wijde omtrek, volledig ingepalmd door enthousiaste wandelaars. Wat moet een mens anders, niet?

Wandelen in deze buurt is wandelen in de Vlaamse Ardennen, over de getuigenheuvels (een min of meer geïsoleerde, erosiebestendige heuvel in een verder relatief vlak landschap: bron WIKIPEDIA). Het gaat dus behoorlijk op en neer.

Veel afwisseling tussen de landschappen, redelijk begaanbare paden, én we leefden kortstondig in de veronderstelling dat de modder verdwenen was tot herfst 2021. Hahahahaha, you wish.

Op een bepaald moment kwamen we in een soort SPEL ZONDER GRENZEN terecht. De oudere lezers van mijn blog zullen zich dit zeker nog herinneren. Bruine zeep was een geliefkoosd attribuut in dit spel. Wat heb ik gelachen met de capriolen van de deelnemers die manmoedig probeerden overeind te blijven op die glibberige substantie.

Boontje komt ooit om zijn loontje. Nu was het mijn beurt om me in allerlei bochten te wringen om toch maar overeind te blijven op het gladde modderspul. Dit had ik nog niet eerder meegemaakt. Op andere momenten zakten we weg tot onze enkels in de modder. Maar nu bleek dat wegzakken te verkiezen boven het glijden. Ik ben niet gevallen maar ik heb ook niets van de omgeving gezien. Alle aandacht was op het zo goed als onbegaanbare pad gericht. Onderweg kwamen we een aantal wandelaars tegen waarvan de man op sandalen rondhuppelde… Ik had graag gezien hoe hij dit parcours aflegde. 🙂

Enfin, we waren tamelijk uitgeteld toen we terug aan de auto kwamen. Op het laatste waren er ook wel vele wandelaars op hele smalle paadjes. Geen veilig gevoel. Blij dat we op tijd waren vertrokken.

Enkele fotootjes.

Allé het was al bij al een avontuurlijke wandeling. En het heeft deugd gedaan!!

Groetjes LOLA

LIEFDE AMOUR LOVE LIEBE AMORE

Ik doe ook deze week graag, héél graag zelfs, mee aan Satur9’s 30 weeks photochallenge.

Het thema deze week is liefde. Daar valt heel wat over te zeggen natuurlijk. Het weergeven van het begrip liefde in een beeld is niet simpel, maar een uitdaging is best fijn. Ik ga vlijtig op zoek naar foto’s die weergeven wat liefde voor mij inhoudt. En dan kan het niet anders of ik kom terecht bij mijn kinderen. Ik heb namelijk al heel wat nagedacht over het onderwerp liefde en ik ben tot de vaststelling gekomen (maar dat is persoonlijk dus voel je alsjeblieft vrij om het niet met me eens te zijn) dat de enige vorm van onvoorwaardelijke liefde die er bestaat de liefde is van een ouder voor zijn kind(eren).

Mijn kinderen. De baby’s die ik knuffelde en koesterde, zijn uitgegroeid tot twee volwassen prachtmensen. Mijn liefde voor hen is meegegroeid, zoals alleen liefde dat kan. Sleet komt daar niet op….Het is een geschenk om zoiets te mogen ervaren.

Later kwam daar nog een pleegkind bij, en ook dat is moederliefde.

Op wandel met de pleegzoon.
Koppelliefde

Er is nog veel meer liefde natuurlijk: voor mijn familie, mijn vrienden veraf en dichtbij, voor boeken, natuur, cultuur, allemaal vormen van liefde, maar mijn eerste gedachten gaan naar mijn kinderen.

Foto gevonden op vrt.be

Liefdevolle groeten

LOLA

Satur9’s 30 weeks photochallenge – regel van derden.

Elke dag leer ik iets. En dat vind ik fijn, want ik leer graag nieuwe dingen. Het lezen bij andere bloggers heeft me zo al veel bijgebracht. Ook wat de regel van derden betreft. Daar had ik tot vorige week nog nooit over gehoord.

Ik ben dan ook geen professionele fotograaf. Wel ben ik dol op knappe foto’s. Maar zelf doe ik maar wat, niet gehinderd door enige kennis.

Waarschijnlijk zullen echte fotografen eens eyeballen als ze weer geconfronteerd worden met een foto van mijn hand waar bijvoorbeeld de horizon naar rechts neigt 😁😁. Maar het is wat het is.

Ik ben dan ook een beetje bevreesd om een foto te posten in het kader van de uitdaging deze week. Het klinkt zo ernstig en professioneel.

Ik post gewoon een foto en die regel van derden denken jullie er gewoon bij😉

Als ik met pensioen ben volg ik eens een opleiding natuurfotografie😊

In afwachting deze schietsels met mijn feuntje, in de buurt van Sint Blasius Boekel gemaakt

Gegroet lieve vrienden

Lola

PEEK AT MY WEEK Part who knows?

  • Ik startte opnieuw op mijn werkje, na twee weken uit te zijn geweest. Het minder goede gezondheidsnieuws betreffende guitarman, in combinatie met de aanslepende coronashit en de toch wel stressvolle momenten op het werk blokkeerden dit meisje. Een stapje terug was nodig en bracht de nodige tijd om alles min of meer op een rijtje te krijgen. Mission accomplished. De start was heftig maar deed ook deugd. Wat een schatten op mijn werk. Iedereen leeft zo mee, en er is veel begrip en warmte. Wat een wereld van verschil met alle vorige werkplekken die ik al had. Ik kan er niets aan doen maar soms denk ik: Hoe fijn zou het geweest zijn mocht ik als jonge vrouw in zo’n werkplek terecht gekomen zijn van bij de start? Achteruit kijken is geen optie, dus ik ben gewoon blij dat ik mijn laatste werkervaring op zo’n plek mag doorbrengen. Maar toch, waarom kan het niet overal zo zijn?
  • Er was ook positief gezondheidsnieuws: botscan en lymfeklieren zijn zo zuiver als het zieltje van een pasgeborene. Het beste nieuws in de gegeven omstandigheden. Oef. Er viel een betonblok van onze schouders. De behandeling zal niet om mee te lachen zijn, maar het kon ook veel slechter.
  • Ik kreeg EINDELIJK de uitnodiging voor de vaccinatie in mijn mailbox. En in mijn doccle bus. Naar het schijnt volgen er ook nog een brief én smsen. Hoe kan het dat er mensen zijn die hun uitnodiging niet ontvangen? Geen idee. Maar ik mag! Eindelijjk!!! Pfizer op 11/3 en op 30/3. Er is licht aan het einde van de tunnel. Vind ik dat iedereen zich moet laten vaccineren? Zeker weten! Vind ik dat het vaccin moet verplicht worden? ABSOLUUT. Poliovaccin is ook verplicht. Maakt iemand daar problemen van? Ik dacht het niet. De enige weg uit de crisis is de weg van de vaccinatie. Al dat gelul over persoonlijke vrijheid. Ik heb het er mee gehad. Persoonlijke vrijheid eindigt op het punt waar de vrijheid van anderen in het gedrang komt. Maar dat laatste stukje raakt vaak vergeten. Wordt het niet verplicht, en laat je je niet vaccineren? Nou, dan mag dat voor mij best wat consequenties hebben. Ik probeer beleefd te blijven en ga er dus niet verder op in hier.
Foto door Andre Furtado op Pexels.com
  • We aten de hele week dingen uit onze diepvries. ZALIG!! Geen enkele avond gekookt, en toch gezond gegeten. Restjes van een linzenstoofpotje, een aantal soorten pasta, en heerlijk ouderwetse hutsepot. Enkel op woensdag kookte ik voor de kids en guitarman zoals elke woensdag. Het werd witlof met balletjes gehakt en witte saus, met een patatje. Gewone dagdagelijkse kost dus. Lekkerrrrr.
  • Komende dagen schakelen we weer over naar Jeroen Meus. De boodschappen zijn al gedaan. Bakken en braden. MMMMMMM
  • Niet meteen te combineren met het voorgaande, maar ik startte deze ochtend voor de honderdduizendste keer met YAZIO. In de hoop de stijgende cijfers op de weegschaal naar beneden om te buigen. Moeilijk moeiljk moeilijk. Ik eet zo graag…
  • We wandelden in het weekend op een prachtige plek, de meetjeslandse kreken. Ik schreef er over in een vorige blog: PEACE AND QUIET.
  • De zon scheen en schijnt weer vandaag. Dat geeft een mens een boost. Ik begin aan het weekend met een big smile en geloof in de toekomst. We can do this.

Geniet van jullie weekend!!

Liefs LOLA

PEACE AND QUIET

Zondag 28 februari 2021. Als we ’s ochtends de gordijnen opentrekken staat de zon blij te stralen aan een blauwe hemel. Het ziet er warm uit vanachter ons superisolerend glas, maar schijn bedriegt. Dat ervaren we van zodra we buiten komen en de kleine afstand van ons stekje naar onze auto overbruggen. Geen zin meer om terug te keren en een muts of sjaal te halen. Het zal wel los lopen.

We rijden richting Boerekreek in Sint Jan in Eremo. Een deel van deze grote kreek is een natuurreservaat beheerd door Natuurpunt, een ander deel is een provinciaal domein waar in niet coronatijden waarschijnlijk van alles te beleven valt. Nu interesseert ons enkel de parking aan het centrum waar we de wagen kwijt kunnen en de mindulwandeling kunnen starten. Mocht je dat willen kan je op de website van de provincie Oost-Vlaanderen een twintigtal geluidsfragmenten downloaden die je op diverse plekken tijdens de wandeling kan beluisteren, kwestie van echt mindful bezig te zijn. Maar mindful zijn wij ook zonder geluidsfragmenten, dus die laten we voor wat ze zijn.

Komoot echter hebben we altijd bij de hand. Guitarman neemt dat stuk van de activiteit voor zijn rekening, zodat we zeker niet verloren lopen. Op mij kan je niet echt rekenen daarvoor 🙂

De wandeling is subliem, echt waar. Je hoeft niet over speciaal schoeisel te beschikken want alles is goed begaanbaar. Met een buggy zou ik het echter niet uitproberen;)

We wandelen langs het Leopoldkanaal en gaan eventjes van het pad af, een vlonder op die een heel eind uitsteekt in een prachtige kreek de Oostpolderkreek. Even heb je het gevoel weg van de wereld te zijn. Heerlijk.

Een beetje verder zetten we onszelf over met een handveer, hop naar de andere kant van het kanaal. Vandaar wandelen we verder in de totale rust. Enkele wandelaars kruisen ons, maar we kunnen ze op één hand tellen. Ik zie een reiger wegschieten uit het riet, de zon schittert in duizenden glinsters op het wateroppervlak dat overal te bekennen is. We wandelen door een stukje bos, langs andere kreken, in het dorpje Bentille en langs de Sint Jansdijk, er is echt voor elk wat wils.

Na een kleine 15000 stappen zijn we terug aan onze auto, waar het ondertussen ongelofelijk druk is geworden.

Een goede raad, vertrek in de ochtend, of zoals wij, op het middaguur, dan ben je de grote drukte voor. En alhoewel er voldoende plaats is om afstand te houden zelfs in aanwezigheid van véle wandelaars, toch is het fijner om de stilte in alle rust te ervaren. Zo denken wij daar toch over.

Zoals steeds laat ik de rest van het verhaal over aan de beelden. Enjoy

Bentillekreek

Het heeft alweer deugd gedaan. Nog een fijne zondag verder.

Groetjes LOLA

SATUR9’s 30 WEEKS PHOTOCHALLENGE PART 6.

Deel zes alweer van deze superleuke photochallenge!! Huisdier/knuffelbeest.

Een huisdier in de normale betekenis van het woord heb ik niet (meer) Allergisch, appartement, … Heel erg jammer want ik ben dol op katten én honden. Ooit had ik in mijn vorige leven een prachtige hond. Een BEAUCERON ofte Franse herdershond. Vanda was haar naam en het was de mooiste en liefste hond die een mens zich kon wensen. Ik zie nog steeds haar prachtige snuit voor mij. 😦 Ik heb één niet zo’n kwaliteitsvolle foto teruggevonden. Er staan direct twee knuffelbeestjes op: zoon en hond. 🙂

Zoon en hond, heel lang geleden alweer.

Ondertussen hebben mijn kinderen elk een prachtige Beauceron: Lily en Valon. Broer en zus, schattige knappe beesten, waar ik wel wat foto’s van kan posten. Ik kan ze niet zo vaak knuffelen als ik zou willen, en dat geldt zowel voor de honden als voor hun baasjes 🙂

Een fijn weekend nog.

Keep it safe, en tot de volgende.

LOLA

PEEK AT MY WEEK(S)

CHAOS. Dat is het eerste wat in mij opkomt als ik terugkijk op de voorbije we(e)k(en)

Chaos in mijn hoofd. Ik moest gas terugnemen, even op de rem gaan staan, zaken laten bezinken, moed bijeen rapen. Dat is dan ook wat ik de voorbije tijd heb gedaan.

Als een gekwetst dier in een holletje kruipen, afgeschermd van de buitenwereld.

Dan stilletjes zoeken naar manieren om weer op te krabbelen. De natuur in, daar vind ik altijd rust. Mediteren, niets moeten, praten met guitarman en knuffelcontact, bakken…. De warmte ervaren van het medeleven van mensen die me nabij zijn, ook dat. Zeker dat.

En dan nu vooruit met de geit. Het gewone leven weer in. Dat gaat immers door, welk nieuws je ook te horen kreeg. Nie pleuje, maar gaan.

En hopen op het beste.

We can do this!!

LOLA

Satur9’s 30 weeks photochallenge – part 5.

Gestreept, potverdorie, dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan. Een zelfgemaakte foto van iets gestreept.

Ik dacht dat ik het had gevonden toen ik me onze reis door Frankrijk in de zomer van 2018 herinnerde. Heerlijke coronavrije reis trouwens…

Carcassonne is sowieso prachtig. Toen wij er waren was er een extraatje te zien, iets met strepen, of zijn het lijnen? Ik weet het niet precies, maar omdat ik niet direct iets anders kon bedenken…

Het gaat om een kunstwerk dat werd aangebracht op de eeuwenoude muren van de cité, ter ere van het feit dat 20 jaar geleden Carcassonne op de werelderfgoedlijst van de UNESCO kwam te staan. De artiest in kwestie is Felice Varini, en het werk heette CERCLES CONCENTRIQUES EXCENTRIQUES. Er was heel wat opschudding rond. Weinig inwoners vonden het kunst, en eerlijk, eerst was ik ook niet enthousiast. Nu ik er naar terugkijk vind ik het toch iets hebben…

Deze installatie was tijdelijk, en verdween in september 2018, tot opluchting van de lokale bevolking, en van sommige toeristen.

Streepjes dus, of lijntjes, laat de verkleinwoorden gerust weg😊

Nog streepjes gevonden…

Ziezo, klaar is Lola. Op naar de volgende.

Hold on, keep safe

Lola

WALK WITH ME

Zondag ll werd de laatste ijskoude dag voorspeld. Bovendien zou het ook droog zijn, en deze ingrediënten bij elkaar stonden garant voor een flinke portie wandelplezier, dachten we. De keuze viel op een wandeling in de buurt: Bachte Maria Leerne als vertrekpunt.

Waar wij geen rekening mee hielden bij het kiezen van onze tocht, was dat in de buurt van Bachte Maria Leerne veel overstroomde weides waren, én dat er dus véél schaatsers zouden zijn. Héél véél!!!

We kwamen, we zagen en we keerden om. In deze massa gingen we ons niet mengen. Wel nog wat mooie foto’s kunnen maken van ijs op water, struiken en bomen.

Heel mooi. En dan terug naar huis, en rustig genieten van een goed boek.

De wandeling werd uitgesteld maar niet afgesteld. Vandaag trokken we er weer op uit, om alsnog de acht kilometer rond te maken. Dezelfde wandeling met als vertrekpunt de Blauwe Poort in Bachte Maria Leerne. Daar is een groot parkeerterrein waar je moeiteloos je auto kwijt kan. Je stapt over verharde wegen, het hele traject lang, wat ik zelf niet altijd even aangenaam vind. Verharde wegen betekenen meestal ook meer verkeer, maar dit viel best mee. Er kan stevig doorgestapt worden op zo’n traject, da’s dan wel weer fijn. We wandelden langs dreven afgeboord met statige bomen, voorbij het kasteel van Ooidonk, dat absoluut magnifiek is. Een aanrader is een bezoek aan de tuinen, al hebben we dat nu niet gedaan . Verder leidde de weg ons langs de meanderende Leie, wat idyllische taferelen opleverde.

Een deugddoende wandeling in elk geval.

De lucht was strak grijs, geen prachtige wolkenpartijen, geen piepend zonnetje, enkel grijs. Pas onderweg terug naar huis, zagen we de zon even van achter de sluier heen piepen. We kijken reikhalzend uit naar de lente die morgen wordt voorspeld!!! Jullie ook?

Fijne avond.

LOLA

Satur9’s 30 weeks photochallenge – CLOUDS

Wolken, ik hou er van. Om naar te kijken. Het voortdurend veranderende spel van kleuren en vormen, dat raak ik nooit moe. Wat er uit die wolken valt of dreigt te vallen, daar ben ik minder enthousiast over. Maar zo is het nu eenmaal, geen prachtige wolkenpartijen zonder (de verwachting van) nattigheid in één of andere vorm…

Zoals het leven zelf.

Ik heb een paar foto’s bij elkaar gesprokkeld rond dit thema.

Hier komen ze.

Tot gauw

Lola