Van KAMPENHOUT naar TIENEN – Derde etappe van de TOUR de Belgique

Een ontbijt om U tegen te zeggen, geserveerd door de supervriendelijke gastvrouw van B&B Hof Van Volmersele, en dat na een sublieme nachtrust….de basisvoorwaarden om de volgende etappe goed te kunnen aanvatten zijn vervuld!!

De zon is nog steeds van de partij als we ons paard van stal halen, en beginnen trappen richting Tienen. Onderweg passeren we Leuven, en we besluiten een bezoekje te brengen aan deze stad, ook al ligt hij niet precies op ons parcours. We hebben immers meer dan tijd genoeg!!

Waar we geen rekening mee hielden was dat het één september was, de dag dat de scholen weer opengingen….Wat was dat??? We probeerden met de fiets in de hand en het mondmasker over onze snuit in de richting van de Oude Markt te wandelen, in de hoop een terrasje te vinden waar we onze fietsen in het zicht konden stallen. In deze poging werden we behoorlijk gehinderd door een meute jong geweld, ook voorzien van mondkap, maar zonder enige vorm van social distancing. Was ook niet hun schuld hoor. Stel: je hebt een grote school met een grote poort die uitgeeft op de Oude Markt. Stel dat de school voor alle leerlingen (duizend? ) uitgaat op hetzelfde moment. Stel dat al die studenten zich door die grote maar toch nog steeds te nauwe uitgang moeten wringen (als bij de bevalling van een baby met een enorm hoofd….) Stel dat ze dan allemaal in een nauwe trechter terechtkomen die de wandelzone op de Oude Markt is… Het was hallucinant, ik zweer het je. We wisten niet hoe snel we ons konden laten neerzakken op één van de terrasjes waar het dan wel rustig was.

En toen was de grootste drukte al voorbij.

Leuven zelf is knap natuurlijk, wat een verandering sedert ik daar arriveerde in het station tientallen jaren geleden. Ik herken het niet meer. Ook nog op ons to do lijstje: een weekendje Leuven na Corona. Op één september echter wisten we niet hoe snel we hier weer moesten wegraken.

Na Leuven keerden we terug naar de rust in de natuur, op onze trip naar Tienen.

De fietspaden zijn niet overal zoals op de foto hierboven. Dat ondervond Bikerman aan den lijve, op een schattig paadje vol gravel, waar hij lelijk ten val kwam. Gelukkig zonder écht erg, maar toch pijnlijk. Een behoorlijk geschaafd been, waarvan ik jullie de aanblik zal besparen. Toch besteeg hij moedig zijn ros, zoals het een echte Flandrien betaamt, en reden we tot de eerste apotheek. Want in die kleine tasjes had ik natuurlijk geen ontsmetting en dergelijke mee kunnen nemen… Een mens moet keuzes maken niet?

De pijn verbijtend (bikerman) en stevig trappend (bikerman en ikzelf) raakten we in Tienen.

Daar hadden we het Alpha hotel Tienen geboekt. Dit hotel heeft ons blij verrast. Voor we er aan kwamen dachten we dat het een mindere keuze zou zijn, maar niets was minder waar. We arriveerden in een kraaknet hotel, met supervriendelijke mensen, en een bijzondere aandacht voor de veiligheid, wat ook kan tellen in deze tijden. Ik raad echt iedereen aan die in Tienen of omgeving moet zijn om hier een kamer te boeken. De prijs is ook heel redelijk trouwens.

Iets anders gesteld is het met Tienen. Als stad heeft dit ons niet kunnen bekoren. Misschien is het er nu anders dan anders door Corona, en door de werken die er volop bezig zijn. Misschien zal het er volgend jaar allemaal beter uitzien. We zijn niet direct geneigd om deze stad opnieuw te bezoeken, maar misschien moeten we haar toch een second chance geven? Wat jullie?

Eerst gingen we er aperitieven in het MARKTCAFE. Een echt volks café waar het aangenaam toeven is omdat je er zo lekker mensjes kan kijken 😉

Maar we wilden ook iets om de innerlijke mens te versterken in de vorm van vaste voeding, en dus gingen we op zoek rond de Grote Markt. We kwamen uit bij een Italiaans eethuisje, waar we werkelijk verrukkelijk hebben gegeten. CASA al PARMA Ik wijt het aan het aperitief maison (met limoncello en andere gevaarlijke toevoegingen) dat ik niet precies meer kan navertellen wat ik heb gegeten. Maar dat kan ook Bikerman niet, dus misschien had het meer te maken met de fles wijn die daarna nog op tafel kwam, of met de limoncello van het huis? Enfin, ik weet één ding, ik heb heerlijk gegeten én gedronken, het dessert was de beste sabayon ever. Maar het was er over 😉

Het was wel een goetje

Zeker als je de volgende dag fris en fruitig weer op je fiets wilt stappen. Zoals mijn moeder zegt: een kermis is een geseling waard. Precies!

Tot de volgende!!

LOLA

Van Buggenhout naar Kampenhout – tweede etappe van de Tour de Belgique.

Na een verrukkelijk ontbijt in Hotel Boskapelhoeve, geserveerd met een warme glimlach en in een hartelijke sfeer, klommen we ons stalen ros weer op en vervolgden we onze weg richting tweede stop: Kampenhout.

Onderweg stopten we hier en daar. Zo ook in de buurt van Londerzeel, om foto’s te maken van een vervallen kasteeltje. Het is te zeggen, ik stopte, Bikerman had niets in de gaten en reed rustig verder. Toen de nodige foto’s genomen waren, was hij in geen velden of wegen meer te bespeuren. En welke afslag moest ik nemen? Rechts, links of toch maar rechtdoor? De verkeerde natuurlijk… Gelukkig had ik KOMOOT geinstalleerd, waardoor ik snel terug op het juiste pad kwam, waar Bikerman nietsvermoedend stond uit te kijken naar mijn komst 🙂

Mechelen lag op de weg naar Kampenhout en daar wilden we toch even pauzeren. Wat een mooie stad is dit. Nu hebben we er enkel een hapje gegeten, en enkele foto’s gemaakt. Maar in de toekomst komen we zeker terug om de vele culturele schatten aan een nader onderzoek te onderwerpen.

Wat een stad, en dan hebben we alleen nog maar plaatjes geschoten van de plek waar we gestopt zijn om te eten… We’ll be back!!!

Mooi op tijd bereikten we onze tweede stop: HOF Van VOLMERSELE Luxury B&B. Alweer een pareltje om op onze lijst van beste adresjes toe te voegen. Een prachtige plek, voorzien van alle comfort en luxe. Wat te denken van een heerlijke plons in het zwembad gevolgd door wat wegdoezelen in de jacuzzi? Ook een saunabezoek behoort tot de mogelijkheden. In de uitgestrekte tuin werd hard gewerkt aan de installatie van een buitenkeuken.

De zoektocht naar een goed adresje om te eten was een ander paar mouwen. Koppig als we zijn zouden we dit varkentje wel eens zelf wassen, met de hulp van GOOGLE natuurlijk. Probleem was dat het één: dinsdag was, en twee, dat er in de nabije omgeving nauwelijks etablissementen zijn op geringe fietsafstand. Want als je een hele dag hebt gefietst, wil je ’s avonds vooral rustig je voeten onder tafel steken, en dat kan niet in een B&B . Volgens Google was er een aardig restaurantje op een zestal kilometer. Moest kunnen. Maar ja, in deze tijden moet je ook gereserveerd hebben, en dat hadden we niet… De weg er naar toe, en dan verder op zoek naar iets anders waar we terecht konden, behoort niet tot de betere herinneringen aan onze reis. We fietsten immers langs de immens drukke en compleet fietsonvriendelijke Leuvensesteenweg, akelig. Uiteindelijk belandden we bij de Mc Donalds …. en het smaakte nog ook.

We raakten ook nog veilig terug in de B&B en beloofden onszelf in de toekomst raad te vragen aan de uitbaters…

Heerlijk geslapen en op naar de derde etappe. See you!!!

LOLA

WHERE WAS I?

Foto door Pixabay op Pexels.com

Tja, wie zal het zeggen? In elk geval NIET waar ik had beloofd te zijn, met name op mijn blog…

Maar het was niet mijn fout deze keer. Echt niet.

Regendruppels strooiden roet in het eten. Tijdens de eerste week van onze fietstocht heeft het één dag geregend, een hele dag aan een stuk. Het tasje dat ik had gekocht om aan mijn stuur te bevestigen, en waarvan ik wist dat het niet waterdicht was, bleek zooooo waterdoorlatend te zijn dat alles wat erin zat kletsnat was. Het meeste kon drogen, maar mijn gsm bleek op zo’n manier gepositioneerd dat de druppels rechtstreeks in alle openingetjes waren doorgedrongen. Gevolg: GSM volledig om zeep… Snif snif. Ik had hem nog niet zo lang, en was er bijzonder aan gehecht. Een hele week zonder GSM, het was een nieuwe én rustgevende ervaring. Bloggen was onmogelijk.

Maar kijk, eens thuis werd een nieuwe GSM aangeschaft (vaarwel zorgvuldig opgesteld budget 😦 )

En hier heb ik natuurlijk ook mijn laptoppie.

Waar heb ik nu werkelijk de voorbije tien dagen gespendeerd? Dat komen jullie hier de komende dagen te weten.

Voor het eerst in mijn toch al redelijk lange leven heb ik een tiendaagse fietsvakantie gedaan. Ja, écht, ik zou het ook niet geloofd hebben mocht iemand het mij een jaar geleden verteld hebben 😉

Ik fiets heel graag, en sedert ik een elektrische fiets heb, nóg liever. Maar toch, een fietstocht van een paar honderden kilometers, weliswaar netjes verdeeld over tien dagen? Tja, we did it. Bikerman zelfs met een racefiets!!

De fiets:

Een STELLA e-bike, met voorwielaandrijving, en een vierduizend kilometer op de teller op het moment van vertrek. Hij werd anderhalf jaar geleden gekocht als stadsfiets en niet om mee te trekken. Dat hij de hellingen van het Geuldal, van Monschau en de Hoge Venen zou moeten bedwingen, had die arme fiets nooit kunnen denken. Mijn volgende fiets wordt weer een e-bike, maar dan wel één die ontworpen werd om gezwind hellingen te veroveren, want nu was het met momenten moeilijk om steilere paden op te raken. Hijg puf steun…

De uitrusting:

Lang getwijfeld, nieuwe fietstassen of niet? Zou ik alle bagage meekrijgen in die (in mijn ogen) minuscule tasjes waarmee ik ook naar het werk fiets? Ik had een mooie set besteld bij VAUDE, maar die pasten niet op mijn e-bike en moest ik dus terugsturen 😦

Maar o wonder: alles wat ik mee wou nemen kon effectief in die twee tassen van BASIL. Ik kocht een nieuwe rugzak van 18 liter, die ik ook achteraan op de bagagedrager bevestigde, én het fameuze tasje (ook van BASIL) om aan mijn stuur te bevestigen. En zo vervoerde ik alles wat ik nodig had, en nog wel wat meer.

Het traject:

We wilden, na reisverhalen van vrienden, de VENNBAHN rijden, maar dan wel met een extra touch. We zouden vertrekken van thuis en in kleinere etappes rijden, om dan op het einde van de VENNBAHN met de trein terug te keren.

En hierover wil ik jullie graag meer vertellen in de volgende dagen 🙂

Het was UITDAGEND, ZALIG, VERMOEIEND, BEVREDIGEND, én zeker VOOR HERHALING VATBAAR.

Lieve groet,

LOLA

CORONAPROOF REIZEN

Er is nog weinig vanzelfsprekend deze dagen. Waar we vroeger zonder nadenken in de auto stapten om naar hot of her te reizen, denken we nu wel twee keer na. We hebben altijd meer gevoeld voor rustige niet toeristische plekjes, en nu komt die voorkeur ons goed uit. Ons reisje naar het Zwarte Woud werd gepland toen de maatregelen versoepelden, en er van een tweede golf nog geen sprake was. Ook nu werd er even getwijfeld of we zouden gaan, maar de rust van de streek waar we naartoe wilden overtuigde ons om te vertrekken. En zo stapten we vorige week vrijdag in de wagen om de iets meer dan zeshonderd kilometer lange reis naar Neukirch, deelgemeente van Furtwangen, aan te vangen.

Vorig jaar waren we er een tweetal dagen geweest op onze terugreis uit de Provence, en we waren overweldigd door de rust en prachtige natuur daar. Het hotel waar we ook vorig jaar logeerden is gelegen in een super rustig dalletje in het Mittel Schwarzwald. Van uit onze kamer en vanop ons balkon kijken we uit over het dal: weiden en bossen, in de verte een afgelegen boerderij, koeien, een kabbelend beekje….

Voor ons de belichaming van het paradijs.

Het hotel THÄLERHÄUSLE Ochsen heeft veel minder klanten over de vloer dan vorig jaar volgens ons: dat is goed voor de weinige gasten die er wel zijn, de afstand kan zonder enig probleem gehandhaafd worden, voor de eigenaars van het hotel zal dit minder fijn zijn. Zelfs de op grote afstand van elkaar geplaatste tafeltjes zijn nauwelijks bezet.

In de onmiddellijke omgeving konden we wandelen tot we erbij neervielen, zonder ook maar een menselijke ziel tegen te komen. Heerlijk vonden wij dat. Elke dag stapten we tussen twaalf en vijftien kilometer, niet slecht. Wat doet het deugd om die supergezonde buitenlucht op te snuiven, de geur van hars, de zomerse warmte die de aroma’s van kruiden en bloemen extra tot zijn recht liet komen.

Toch minder goed nieuws ook uit het Schwarzwald: het is er zo warm de laatste zomers, dat de dennen en sparren ziek worden door één of andere kever die uit warmere oorden naar deze prachtige plek is gevlucht. Ontzettend veel bomen zijn aangetast en moeten worden gekapt, en dat zie je echt al heel goed in het landschap. Ook hier is de klimaatverandering niet zonder gevolgen 😦 Het was ook heel bijzonder om elke dag zon te hebben, terwijl de streek vroeger bekend stond als de “piespot van Duitsland”… Wel zo aangenaam om bij mooi weer te gaan wandelen natuurlijk, maar op langere termijn treurige vooruitzichten. Tenzij andere bomen die beter bestand zijn tegen droogte de zieke bomen zullen vervangen….

Eén keer reden we tot aan de TITISEE, maar uitstappen deden we er niet. Wat een mensenmassa.. Dan maar snel terug naar onze afzondering.

Enkele foto’s van op onze tochten:

Het heeft ongelofelijk veel deugd gedaan.

STAY SAFE

LOLA

Een sneetje of een schelleken?

Het enthousiasme over ons verblijf in het pittoreske Drenthe zindert na. Na twee fantastische fietstochten besloten we de laatste dag een uitstapje te doen naar een iets verder gelegen plek. De auto in dus, richting Giethoorn.

Echter niet zonder nog eens te genieten van het heerlijke ontbijtbuffet. Weliswaar in coronaveilige vorm, maar toch lekker. En met momenten zelfs hilarisch. Want ook al spreken we nagenoeg dezelfde taal, de Ollanders begrijpen mij niet altijd even goed 🙂

Koffie en andere dranken konden we zelf halen, broodjes en eieren werden door een vriendelijke medewerker voorzien aan het buffet. Kaas en hesp kon je aan tafel krijgen. Zo vroeg ik de jongedame van dienst of ik een sneetje jonge kaas kon krijgen. Ze bekeek me met een aan paniek grenzende blik. In mijn poging om dit degelijke Vlaamse woord te verduidelijken, zei ik nog: een schelletje jonge kaas. Haar ogen rolden bijna uit hun kassen. Euh, ik ben niet zeker dat we dat hebben hoor, piepte ze vriendelijk, we hebben enkel jonge kaas, oude kaas en komijn kaas…. Doe mij maar de jonge kaas dan zei ik. Waarna ik een onbedaarlijke lachstuip kreeg, pas nádat het meisje naar de keuken gevlucht was weliswaar. In Nederland is het natuurlijk een plakje kaas, en niet een sneetje. Misschien dacht het kind dat ik haar een onbehoorlijk voorstel deed…

Lachen is gezond dus iets gezonder dan voorheen stapten we in onze auto richting Giethoorn. Daar kwamen we aan, zagen we dat er zoveel mensen waren dat het leek op de Gentse Feesten tijdens een zonnige 21e juli dag, en besloten we NIET uit te stappen. Een mens moet verstandig zijn deze tijden. Jammer, ik had het graag gezien. Ooit, wie weet. We waren nu al zo ver, en lief wou graag het IJsselmeer nog eens zien. Mij zei het ook iets, ik was er nooit eerder. Niet dat ik me kan herinneren toch.

We reden dus verder naar Stavoren, een stadje in Friesland. Schattig stadje, veel water, en bruggetjes en havens. Overal rondom het IJsselmeer. Jammer genoeg veranderde het weer, en werd het zelfs koud. En dit meisje had geen jas mee. Maar goed, toch wat foto’s kunnen maken, en even kunnen genieten van de weidse golvende pracht van al dat water.

Bij terugkomst zat het weekend er zowat op….. het had deugd gedaan.

JUST ONE LAST TIME : IRELAND

Nog één keer neem ik jullie mee op mijn rondreis door Ierland, met mijn twee schatten.

De vorige keer vertrokken we naar Dingle, en daar neem ik de draad terug op. Veel regen hebben we niet gehad, en als het al eens regende tijdens onze trip, dan tijdens de nacht, of terwijl we in de auto zaten. Prima geregeld dus 🙂 Zo ook tijdens onze rit van Killarney naar Dingle: het regende pijpenstelen, en hoe dichter we bij Dingle kwamen, hoe harder het ging regenen. Dankzij onze fantastische chauffeur kwamen we veilig aan in DINGLE HARBOUR LODGE B&B, waar we rennend naar binnen stormden om toch niet té nat te worden. Super vriendelijke mensen, zeer mooi gelegen in tijden van mooi weer, de kamer vond ik minder, vooral omdat we in dezelfde prijscategorie zaten van alle andere hotels die we bezochten. Het ontbijt de volgende ochtend maakte dan weer erg veel goed.

Oudste besliste wat uit te rusten van wat zonder twijfel een vermoeiende rit was. Jongste en ik vertrokken goed uitgedost tegen het toch wel gure weer om Dingle City te bezoeken.

Het zonnetje was snel weer van de partij, en toonde een aantrekkelijk stadje, dat zich nog helemaal aan het voorbereiden was op de komst van toeristen. Het was er een beetje doods, maar we genoten toch van de schilderachtige geveltjes, en van een lekker avondmaal in een verder helemaal lege pub.

De volgende ochtend vertrokken we voor de SLEA HEAD DRIVE, een weg die deel uitmaakt van de WILD ATLANTIC WAY. Wat een weg, wat een views… Ik was erg blij dat oudste kind reed, want zelf zou ik die smalle weggetjes niet zo fijn gevonden hebben.

Kijk met mij mee naar de prachtige zichten….

Die avond moesten we naar Tralee, dus na deze prachtige omzwerving namen we CONNOR PASS om van Dingle in Tralee te komen. Weer werden we getrakteerd op de meest sensationele zichten.

En dan is er Tralee, waar jongste een semester studeert. Daar logeerden we samen nog een nachtje in een fijn hotel: THE ASHE HOTEL

We bezochten het studentikoze Tralee, met zijn mooie park, vele fijne eet- en drinktentjes en winkeltjes. Je kan er ook heel mooi wandelen in de omgeving.

Maar over deze laatste dag hing al wat weemoed. Afscheid nemen van de jongste, en weten dat ik haar nog niet direct zal terugzien, afscheid nemen van het intense samen zijn gedurende een week, beseffen hoe ik dat had gemist, en weten dat het nog lang zal duren voor dit nog eens kan. Weemoed dus, maar ook vreugde om te zien dat jongste het erg goed stelt daar en géén heimwee heeft, om te zien dat jongste en oudste zo goed overeenkomen samen. Vreugde om de prachtige tijd die we samen hebben mogen doorbrengen, nog voor er werkelijk sprake was van CORONA.

Het was wondermooi, en ik geniet nog elke dag na.

Lola

Down the Irish road part IV

ROSS Castle near Killarney

Het ging van goed naar beter en best op onze Ierlandreis. Wat we spotten aan natuurschoon op onze tocht in de buurt van Killarney tartte elke verbeelding.

Vanuit Killarney togen we eerst richting Ross Castle.  Dit kasteel werd waarschijnlijk eind 15e eeuw gebouwd door één van de O’Donoghue Ross-stamhoofden. Vanuit de verte ligt het als een ruwe edelsteen te pronken in de sublieme zetting die de natuur biedt. Een overrompelende schoonheid die niet te vatten is in een foto, al heb ik het wel geprobeerd. Het gebouw lag er verlaten bij, er werd gewerkt, dus we dachten even dat we een bezoekje konden vergeten. Maar gelukkig voor ons nam één van de werkmannen ons mee naar de entree waar we te horen kregen dat het kasteel nog maar net weer open was én dat er een geleid bezoek zou starten binnen de vijf minuten. Met ons als enige gasten 🙂 Dat is het voordeel van zo vroeg op het jaar op reis te gaan: in de zomer kan je hier op de koppen lopen zo klinkt het. Geleidelijk aan kwamen er nog een paar mensen bij, maar een geleid bezoek in zo’n kleine groep is mega interessant. We leerden dan ook erg veel bij over de bouw van het kasteel en de mensen die er geleefd hadden.

Zeker Ross castle aandoen als je hier in de buurt bent!!

Geniet even mee van de pracht:

Veel mooier kon het niet meer worden dachten we, en we vervolgden onze weg richting Muckross House and Gardens en het bezoekerscentrum van het Killarney National Park.

Het uitgestrekte en wilde bergland in dit nationale park wordt gevormd door McGillycuddy’s Reeks, de hoogste bergketen in Ierland (meer dan 1000 meter). Aan de voet van deze bergen liggen de wereldberoemde meren van Killarney, waarvan je in de foto’s hierboven al een glimp hebt op kunnen vangen.

Het bezoekerscentrum kan je via verschillende paden bereiken. We parkeerden de auto op een kleine parking en gingen te voet op weg. Het pad leidde ons langs Muckross abbey, een bijzonder fotogenieke en stemmige ruine van een Franciscaner klooster.

Na dit wonder van oude bouwkunst te hebben bezocht stapten we verder richting bezoekerscentrum, waar we een deugddoend middagmaaltje gebruikten. De boerderijen die je tijdens het seizoen ook kan bezoeken lagen er nog verlaten bij, ook Muckross house was nog niet toegankelijk voor bezoekers.

We reden verder naar Torc Waterfall die daar in de buurt prachtig ligt te zijn. Ook de wandeling er naar toe is heerlijk.

En tenslotte moesten we verder naar onze volgende pleisterplaats, Dingle.

Volgens ons kon het niet mooier worden dan dit 🙂

Lola looks back on this beautiful journey in gratitude.

Ireland part II – Cork

We kwamen in Cork aan op dinsdag 3 maart. Nu zijn we vrijdag 20 maart. Iets meer dan twee weken geleden was ik in Ierland met mijn twee schatten. En nu zit ik in quarantaine op mijn appartement met mijn andere schat. Onwezenlijk. Het lijkt een ander leven, en ik kan er zo naar terug verlangen dat het fysiek pijn doet. Buiten kunnen stappen in de frisse lucht, de wind over mijn gezicht voelen blazen, kilometers en kilometers stappen in een overweldigende natuur, gaan en staan waar ik wil zonder meer. Ik weet het, er zijn ergere dingen. Véél ergere dingen, ik zie het elke dag op tv. Maar ik wou het toch even kwijt. Sorry daarvoor.

Twee en een halve week geleden trokken we dus van Dublin naar Cork. Om dat te kunnen doen had ik een auto gehuurd bij Avis. Eerst eens rondgekeken naar de prijzen en bij Avis vond ik een aantrekkelijk aanbod: 99€ voor vijf dagen, verzekering inbegrepen. Nu ben ik een naieve ziel, ik weet het. Bovendien had ik nog nooit eerder een auto gehuurd in het buitenland. Ik geloofde oprecht dat ik er met 99€ vanaf zou zijn, plus benzinekosten natuurlijk. Niets was echter minder waar. Toen we terug aankwamen op de luchthaven na ons bezoek aan Dublin, werden we bij het Avis verhuurcentrum warm verwelkomd. Alles was in orde met de reservatie, maar… en nu komt het: Wou ik soms een bijkomende verzekering afsluiten? Want ja, de verzekering die was inbegrepen omvatte een franchise van 1500€… Dat is nogal veel, zeker als je niet gewoon bent om links te rijden. Dus ik vroeg vertwijfeld wat dat dan wel kostte zo een bijkomende verzekering? Dat zou op 36€ komen vertelde de enthousiaste man, met een blik alsof het een koopje was. 36€ voor de hele periode probeerde ik nog? Neen, dat niet. 36€ per dag was het. Da’s nog eens 180€ er bij. Plus een waarborg natuurlijk voor de benzine, wat heel begrijpelijk is. Ik besloot de bijkomende verzekering te nemen. Je weet maar nooit wat er kan gebeuren. Ook al had ik de beste chauffeur die een mens zich kan dromen, met name mijn oudste kind 🙂 Hij stapte in die auto en reed alsof ie al zijn hele leven rondreed in Ierland. Prachtig!!

Heel wat meer centjes armer dan ik had ingecalculeerd, vertrokken we richting Cork. Ik stelde me er heel wat van voor, maar was teleurgesteld. Aan ons hotel lag het niet: Maldron hotel South Mall Cork City is gelegen in het hart van Cork, en is voorzien van alles wat een goed hotel nodig heeft. Heerlijke bedden, ruime badkamer, lekker ontbijt. De parking lag op wandelafstand en was betaalbaar. Maar was het nu omdat het te vroeg op het jaar was en er weinig ambiance was? Ik weet het niet… Mij vielen vooral armoede en verwaarlozing op. Maar toch zagen we er ook mooie dingen. Kijk mee naar de foto’s.

Terwijl ik zo bezig ben met wat opzoekingswerk over Cork om deze blog goed te kunnen schrijven, lijkt het mij dat er toch nog heel wat plekjes zijn die een bezoek waard zijn, maar misschien niet open waren omdat het te vroeg op het jaar was. Ik wil Cork dus zeker nog een tweede kans geven, mocht ik het geluk hebben ooit nog eens tot in Ierland te geraken.

Vriendelijk zijn de mensen er in elk geval. Terwijl we op de kaart stonden te kijken, kwam een man bij ons om ons te helpen en de mooiste plekjes te wijzen. Tof!!

Lola loves kind people 🙂 and you all 🙂

DUBLIN, in a time when everything seemed normal.

Nog niet zo lang geleden, om precies te zijn op maandag 2 maart, namen oudste kind en ikzelf het comfortabele 😉 vliegtuig naar Dublin. Daar zouden we eindelijk, na een kleine twee maanden, het jongste kind terug in onze armen kunnen sluiten. Jaja, toen kon dat nog zonder schroom.

Het ophalen van onze bagage verliep vlekkeloos, we kwamen aan de bagageband toen mijn koffer net voorbij kwam drijven, dus easypeasy. Een eindje verder stond zij die zo werd gemist ons op te wachten. Wat een blij weerzien was dat!!!

Vele knuffels later vertrokken we richting de shuttle bus die ons naar Dublin centrum zou brengen. 6 € pp per rit, dus dat tikt aardig aan. Ik bedenk me nu pas dat een taxirit voor ons drieën misschien wel goedkoper was geweest. Voor de rest is deze manier om vanuit de luchthaven naar het centrum te komen héél interessant. De shuttle stopte ook zogoed als voor ons hotel, dus dat is wel zo handig.

Een korte zijsprong: doordat we volledig buiten het seizoen in Ierland waren, heb ik hotels kunnen boeken die anders niet binnen mijn bereik vallen. Da’s het voordeel van begin maart naar Ierland te trekken.

Het hotel waar we in Dublin verbleven was The Academy Plaza hotel, gelegen vlakbij O’Connell street. Prachtig hotel, alles er op en er aan, zeker een goede plek om te verblijven als je in hartje Dublin wil logeren. Bovendien, als je boekt via de officiële website van het hotel, is een zalig ontbijt inbegrepen.

Eens de bagage in de kamer gedeponeerd, vertrokken we voor een korte kennismaking met de stad. Jongste kind had er net een paar dagen doorgebracht met haar vriendin, dus we kozen voor een aantal highlights die zij nog niet had gezien.

We passeerden pittoreske straatjes, typische pubs en gezellige eethuisjes om halt te houden bij Elephant and Castle voor een heerljke lunch. Eén ding moet je de Ieren meegeven: ze willen er zeker van zijn dat niemand met honger van tafel gaat. Zo at ik er de Gesneden Kip, Spek, Tomaat en Curry Mayonaise Club Sandwich op Toast. De porties zijn éééééénorm. Echt ééééénorm. En iedereen is even vriendelijk en behulpzaam. Opvallend, echt waar. En hartverwarmend. Lovely 😉

Gesneden Kip, Spek, Tomaat en Curry Mayonaise Club Sandwich op Toast. ENORM!!n En lekker!!!!

Na onze lunch konden we eigenlijk geen pap meer zeggen, maar Dublin moest bekeken worden, voor die ene keer dat we er waren. We stopten bij Christ Church cathedral , een prachtige kathedraal in het centrum. Van oorsprong is dit een Vikingkerk die werd gesticht rond 1028 en daarmee het oudste religieuze gebouw is in Dublin.  Een juweeltje voor wie houdt van Middeleeuwse bouwwerken. Jammer genoeg was de crypte gesloten… Net zoals vele andere zaken tijdens onze trip, omdat het nog té vroeg op het jaar was.

Vlak bij de kathedraal ligt Dublinia, een soort Bokrijk in Dublin, mooi opgezet zodat je je effectief even in het Middeleeuwse Dublin waant.

Nog uitgeput van het vroege opstaan (vier uur in de ochtend jawel, omdat Ryanair een mail had gestuurd dat er een staking was van de grenswachters, NOT) strompelden we terug naar het hotel, waar we genoten van een erg overvloedige maaltijd. Eén minpuntje: als je een aperitief bestelt, krijg je gewoon meteen ook je maaltijd… een beetje vreemd voor ons, maar nu weet ik tenminste ook hoe een pina colada smaakt bij een pasta gerecht 🙂

Ik wou dolgraag nog Trinity college zien, en een bezoek brengen aan de enige echte Temple Bar, maar dat is voor een volgende keer , want de volgende ochtend zouden we onze huurauto ophalen en naar Cork rijden.

Lees er meer over in mijn volgende blog!!!

Lola loves travelling with her kiddoos.

WHY (NOT TO) FLY WITH RYANAIR?

Wish I had this steward on board of our plane 😉

Ja, waarom wel vliegen met Ryanair? Daar kan ik kort over zijn: omwille van zijn onvoorstelbare dumping prijzen, of toch, so it seems.

Maar waarom niet? Daar kan ik héél wat meer over schrijven.

  • Eerst en vooral omwille van de arrogante kl*tzak die de firma leidt, beter bekend onder de naam Michael O’ Leary. Alleen al omwille van de manier waarop de man omgaat met zijn personeel, zouden we niét in zijn vliegtuigen mogen stappen.
  • Verder denk ik aan de niet zo gebruiksvriendelijke app. Wat is dat zeg? Alles lijkt prima te functioneren, je klikt aan waar je naar toe wil, wanneer, en welke (hand)bagage je wil meenemen. Ook of je met prioriteit wil reizen of liever in de rij wil aanschuiven (duuuu) Maar dan begint het. Je hebt aangeduid wat je wil, je hebt betaald, ahja natuurlijk. En dan beginnen de mails te komen… Al heb je duidelijk aangegeven dat je een grote koffer wil meenemen, en één stuk handbagage, en heb je daarvoor betaald ook, toch blijven ze je bestoken met de vraag om nog een extra koffer in te checken, of toch nog bij te betalen voor prioriteit. Die mails komen zoooo frequent dat je op den duur begint te twijfelen of je nu wel of niet bagage hebt aangevinkt bij het aankoopproces. Als je op je boardingpass gaat kijken, moet je een vergrootglas bij de hand hebben om na veel zoeken eindelijk in piepkleine lettertjes te zien dat je inderdaad bagage hebt geboekt. Ik ben er zeker van dat een heleboel mensen extra koffers bijboeken omdat ze denken dat er iets mis is gelopen. Dat je op voorhand moet inchecken en dat dat online kan, wist ik enkel en alleen doordat mijn zoon een tijd geleden met Ryanair had gevlogen, en 50€ extra moest betalen omdat hij niet vooraf had ingecheckt. Dat kom je geen twee keer tegen natuurlijk. De prioriteit die we bijbetaald hadden bleek NIET toegevoegd te zijn. Ook al hadden we er voor betaald. Maar het bewijs daarvan kan je nergens meer terugvinden…..
  • Het vliegtuig vertoont grote gelijkenissen met een sardienenblik. Ik voelde me althans als een vis op het droge in dat metalen omhulsel. Dicht op elkaar, enkel de olie uit het hierboven vermelde conservenblik ontbrak om ons smoothly op onze plaats te laten glijden. Gelukkig hoefden wij niet meer dan anderhalf uur te vliegen.. Hopelijk gebeuren de langeafstandsvluchten met een iets comfortabeler toestel.

Maar goed, wat zeuren we. Voor geen geld vliegen naar waar je maar wil, wanneer je maar wil.. Normaal is dat toch allemaal niet. Het was dat mijn dochter in Ierland zat en dat ik haar absoluut wou gaan bezoeken, maar anders had ik het vliegtuig niet genomen. Niet omdat ik schrik heb, maar omdat ik het op vlak van milieu niet OK vind dat we allemaal maar over en weer vliegen, zonder te denken aan de impact daarvan op het milieu. Dus ik denk dat ik volgende keer maar gewoon de auto trein neem. Tenminste als CORONA verdwenen is..

Merk op dat ik nu pas voor de eerste keer het sleutelwoord van de laatste zes weken in de mond neem: CORONA.

Lola hates Corona.

How about YOU????