CORONAPROOF REIZEN

Er is nog weinig vanzelfsprekend deze dagen. Waar we vroeger zonder nadenken in de auto stapten om naar hot of her te reizen, denken we nu wel twee keer na. We hebben altijd meer gevoeld voor rustige niet toeristische plekjes, en nu komt die voorkeur ons goed uit. Ons reisje naar het Zwarte Woud werd gepland toen de maatregelen versoepelden, en er van een tweede golf nog geen sprake was. Ook nu werd er even getwijfeld of we zouden gaan, maar de rust van de streek waar we naartoe wilden overtuigde ons om te vertrekken. En zo stapten we vorige week vrijdag in de wagen om de iets meer dan zeshonderd kilometer lange reis naar Neukirch, deelgemeente van Furtwangen, aan te vangen.

Vorig jaar waren we er een tweetal dagen geweest op onze terugreis uit de Provence, en we waren overweldigd door de rust en prachtige natuur daar. Het hotel waar we ook vorig jaar logeerden is gelegen in een super rustig dalletje in het Mittel Schwarzwald. Van uit onze kamer en vanop ons balkon kijken we uit over het dal: weiden en bossen, in de verte een afgelegen boerderij, koeien, een kabbelend beekje….

Voor ons de belichaming van het paradijs.

Het hotel THÄLERHÄUSLE Ochsen heeft veel minder klanten over de vloer dan vorig jaar volgens ons: dat is goed voor de weinige gasten die er wel zijn, de afstand kan zonder enig probleem gehandhaafd worden, voor de eigenaars van het hotel zal dit minder fijn zijn. Zelfs de op grote afstand van elkaar geplaatste tafeltjes zijn nauwelijks bezet.

In de onmiddellijke omgeving konden we wandelen tot we erbij neervielen, zonder ook maar een menselijke ziel tegen te komen. Heerlijk vonden wij dat. Elke dag stapten we tussen twaalf en vijftien kilometer, niet slecht. Wat doet het deugd om die supergezonde buitenlucht op te snuiven, de geur van hars, de zomerse warmte die de aroma’s van kruiden en bloemen extra tot zijn recht liet komen.

Toch minder goed nieuws ook uit het Schwarzwald: het is er zo warm de laatste zomers, dat de dennen en sparren ziek worden door één of andere kever die uit warmere oorden naar deze prachtige plek is gevlucht. Ontzettend veel bomen zijn aangetast en moeten worden gekapt, en dat zie je echt al heel goed in het landschap. Ook hier is de klimaatverandering niet zonder gevolgen 😦 Het was ook heel bijzonder om elke dag zon te hebben, terwijl de streek vroeger bekend stond als de “piespot van Duitsland”… Wel zo aangenaam om bij mooi weer te gaan wandelen natuurlijk, maar op langere termijn treurige vooruitzichten. Tenzij andere bomen die beter bestand zijn tegen droogte de zieke bomen zullen vervangen….

Eén keer reden we tot aan de TITISEE, maar uitstappen deden we er niet. Wat een mensenmassa.. Dan maar snel terug naar onze afzondering.

Enkele foto’s van op onze tochten:

Het heeft ongelofelijk veel deugd gedaan.

STAY SAFE

LOLA

Een sneetje of een schelleken?

Het enthousiasme over ons verblijf in het pittoreske Drenthe zindert na. Na twee fantastische fietstochten besloten we de laatste dag een uitstapje te doen naar een iets verder gelegen plek. De auto in dus, richting Giethoorn.

Echter niet zonder nog eens te genieten van het heerlijke ontbijtbuffet. Weliswaar in coronaveilige vorm, maar toch lekker. En met momenten zelfs hilarisch. Want ook al spreken we nagenoeg dezelfde taal, de Ollanders begrijpen mij niet altijd even goed 🙂

Koffie en andere dranken konden we zelf halen, broodjes en eieren werden door een vriendelijke medewerker voorzien aan het buffet. Kaas en hesp kon je aan tafel krijgen. Zo vroeg ik de jongedame van dienst of ik een sneetje jonge kaas kon krijgen. Ze bekeek me met een aan paniek grenzende blik. In mijn poging om dit degelijke Vlaamse woord te verduidelijken, zei ik nog: een schelletje jonge kaas. Haar ogen rolden bijna uit hun kassen. Euh, ik ben niet zeker dat we dat hebben hoor, piepte ze vriendelijk, we hebben enkel jonge kaas, oude kaas en komijn kaas…. Doe mij maar de jonge kaas dan zei ik. Waarna ik een onbedaarlijke lachstuip kreeg, pas nádat het meisje naar de keuken gevlucht was weliswaar. In Nederland is het natuurlijk een plakje kaas, en niet een sneetje. Misschien dacht het kind dat ik haar een onbehoorlijk voorstel deed…

Lachen is gezond dus iets gezonder dan voorheen stapten we in onze auto richting Giethoorn. Daar kwamen we aan, zagen we dat er zoveel mensen waren dat het leek op de Gentse Feesten tijdens een zonnige 21e juli dag, en besloten we NIET uit te stappen. Een mens moet verstandig zijn deze tijden. Jammer, ik had het graag gezien. Ooit, wie weet. We waren nu al zo ver, en lief wou graag het IJsselmeer nog eens zien. Mij zei het ook iets, ik was er nooit eerder. Niet dat ik me kan herinneren toch.

We reden dus verder naar Stavoren, een stadje in Friesland. Schattig stadje, veel water, en bruggetjes en havens. Overal rondom het IJsselmeer. Jammer genoeg veranderde het weer, en werd het zelfs koud. En dit meisje had geen jas mee. Maar goed, toch wat foto’s kunnen maken, en even kunnen genieten van de weidse golvende pracht van al dat water.

Bij terugkomst zat het weekend er zowat op….. het had deugd gedaan.

JUST ONE LAST TIME : IRELAND

Nog één keer neem ik jullie mee op mijn rondreis door Ierland, met mijn twee schatten.

De vorige keer vertrokken we naar Dingle, en daar neem ik de draad terug op. Veel regen hebben we niet gehad, en als het al eens regende tijdens onze trip, dan tijdens de nacht, of terwijl we in de auto zaten. Prima geregeld dus 🙂 Zo ook tijdens onze rit van Killarney naar Dingle: het regende pijpenstelen, en hoe dichter we bij Dingle kwamen, hoe harder het ging regenen. Dankzij onze fantastische chauffeur kwamen we veilig aan in DINGLE HARBOUR LODGE B&B, waar we rennend naar binnen stormden om toch niet té nat te worden. Super vriendelijke mensen, zeer mooi gelegen in tijden van mooi weer, de kamer vond ik minder, vooral omdat we in dezelfde prijscategorie zaten van alle andere hotels die we bezochten. Het ontbijt de volgende ochtend maakte dan weer erg veel goed.

Oudste besliste wat uit te rusten van wat zonder twijfel een vermoeiende rit was. Jongste en ik vertrokken goed uitgedost tegen het toch wel gure weer om Dingle City te bezoeken.

Het zonnetje was snel weer van de partij, en toonde een aantrekkelijk stadje, dat zich nog helemaal aan het voorbereiden was op de komst van toeristen. Het was er een beetje doods, maar we genoten toch van de schilderachtige geveltjes, en van een lekker avondmaal in een verder helemaal lege pub.

De volgende ochtend vertrokken we voor de SLEA HEAD DRIVE, een weg die deel uitmaakt van de WILD ATLANTIC WAY. Wat een weg, wat een views… Ik was erg blij dat oudste kind reed, want zelf zou ik die smalle weggetjes niet zo fijn gevonden hebben.

Kijk met mij mee naar de prachtige zichten….

Die avond moesten we naar Tralee, dus na deze prachtige omzwerving namen we CONNOR PASS om van Dingle in Tralee te komen. Weer werden we getrakteerd op de meest sensationele zichten.

En dan is er Tralee, waar jongste een semester studeert. Daar logeerden we samen nog een nachtje in een fijn hotel: THE ASHE HOTEL

We bezochten het studentikoze Tralee, met zijn mooie park, vele fijne eet- en drinktentjes en winkeltjes. Je kan er ook heel mooi wandelen in de omgeving.

Maar over deze laatste dag hing al wat weemoed. Afscheid nemen van de jongste, en weten dat ik haar nog niet direct zal terugzien, afscheid nemen van het intense samen zijn gedurende een week, beseffen hoe ik dat had gemist, en weten dat het nog lang zal duren voor dit nog eens kan. Weemoed dus, maar ook vreugde om te zien dat jongste het erg goed stelt daar en géén heimwee heeft, om te zien dat jongste en oudste zo goed overeenkomen samen. Vreugde om de prachtige tijd die we samen hebben mogen doorbrengen, nog voor er werkelijk sprake was van CORONA.

Het was wondermooi, en ik geniet nog elke dag na.

Lola

Down the Irish road part IV

ROSS Castle near Killarney

Het ging van goed naar beter en best op onze Ierlandreis. Wat we spotten aan natuurschoon op onze tocht in de buurt van Killarney tartte elke verbeelding.

Vanuit Killarney togen we eerst richting Ross Castle.  Dit kasteel werd waarschijnlijk eind 15e eeuw gebouwd door één van de O’Donoghue Ross-stamhoofden. Vanuit de verte ligt het als een ruwe edelsteen te pronken in de sublieme zetting die de natuur biedt. Een overrompelende schoonheid die niet te vatten is in een foto, al heb ik het wel geprobeerd. Het gebouw lag er verlaten bij, er werd gewerkt, dus we dachten even dat we een bezoekje konden vergeten. Maar gelukkig voor ons nam één van de werkmannen ons mee naar de entree waar we te horen kregen dat het kasteel nog maar net weer open was én dat er een geleid bezoek zou starten binnen de vijf minuten. Met ons als enige gasten 🙂 Dat is het voordeel van zo vroeg op het jaar op reis te gaan: in de zomer kan je hier op de koppen lopen zo klinkt het. Geleidelijk aan kwamen er nog een paar mensen bij, maar een geleid bezoek in zo’n kleine groep is mega interessant. We leerden dan ook erg veel bij over de bouw van het kasteel en de mensen die er geleefd hadden.

Zeker Ross castle aandoen als je hier in de buurt bent!!

Geniet even mee van de pracht:

Veel mooier kon het niet meer worden dachten we, en we vervolgden onze weg richting Muckross House and Gardens en het bezoekerscentrum van het Killarney National Park.

Het uitgestrekte en wilde bergland in dit nationale park wordt gevormd door McGillycuddy’s Reeks, de hoogste bergketen in Ierland (meer dan 1000 meter). Aan de voet van deze bergen liggen de wereldberoemde meren van Killarney, waarvan je in de foto’s hierboven al een glimp hebt op kunnen vangen.

Het bezoekerscentrum kan je via verschillende paden bereiken. We parkeerden de auto op een kleine parking en gingen te voet op weg. Het pad leidde ons langs Muckross abbey, een bijzonder fotogenieke en stemmige ruine van een Franciscaner klooster.

Na dit wonder van oude bouwkunst te hebben bezocht stapten we verder richting bezoekerscentrum, waar we een deugddoend middagmaaltje gebruikten. De boerderijen die je tijdens het seizoen ook kan bezoeken lagen er nog verlaten bij, ook Muckross house was nog niet toegankelijk voor bezoekers.

We reden verder naar Torc Waterfall die daar in de buurt prachtig ligt te zijn. Ook de wandeling er naar toe is heerlijk.

En tenslotte moesten we verder naar onze volgende pleisterplaats, Dingle.

Volgens ons kon het niet mooier worden dan dit 🙂

Lola looks back on this beautiful journey in gratitude.

Ireland part II – Cork

We kwamen in Cork aan op dinsdag 3 maart. Nu zijn we vrijdag 20 maart. Iets meer dan twee weken geleden was ik in Ierland met mijn twee schatten. En nu zit ik in quarantaine op mijn appartement met mijn andere schat. Onwezenlijk. Het lijkt een ander leven, en ik kan er zo naar terug verlangen dat het fysiek pijn doet. Buiten kunnen stappen in de frisse lucht, de wind over mijn gezicht voelen blazen, kilometers en kilometers stappen in een overweldigende natuur, gaan en staan waar ik wil zonder meer. Ik weet het, er zijn ergere dingen. Véél ergere dingen, ik zie het elke dag op tv. Maar ik wou het toch even kwijt. Sorry daarvoor.

Twee en een halve week geleden trokken we dus van Dublin naar Cork. Om dat te kunnen doen had ik een auto gehuurd bij Avis. Eerst eens rondgekeken naar de prijzen en bij Avis vond ik een aantrekkelijk aanbod: 99€ voor vijf dagen, verzekering inbegrepen. Nu ben ik een naieve ziel, ik weet het. Bovendien had ik nog nooit eerder een auto gehuurd in het buitenland. Ik geloofde oprecht dat ik er met 99€ vanaf zou zijn, plus benzinekosten natuurlijk. Niets was echter minder waar. Toen we terug aankwamen op de luchthaven na ons bezoek aan Dublin, werden we bij het Avis verhuurcentrum warm verwelkomd. Alles was in orde met de reservatie, maar… en nu komt het: Wou ik soms een bijkomende verzekering afsluiten? Want ja, de verzekering die was inbegrepen omvatte een franchise van 1500€… Dat is nogal veel, zeker als je niet gewoon bent om links te rijden. Dus ik vroeg vertwijfeld wat dat dan wel kostte zo een bijkomende verzekering? Dat zou op 36€ komen vertelde de enthousiaste man, met een blik alsof het een koopje was. 36€ voor de hele periode probeerde ik nog? Neen, dat niet. 36€ per dag was het. Da’s nog eens 180€ er bij. Plus een waarborg natuurlijk voor de benzine, wat heel begrijpelijk is. Ik besloot de bijkomende verzekering te nemen. Je weet maar nooit wat er kan gebeuren. Ook al had ik de beste chauffeur die een mens zich kan dromen, met name mijn oudste kind 🙂 Hij stapte in die auto en reed alsof ie al zijn hele leven rondreed in Ierland. Prachtig!!

Heel wat meer centjes armer dan ik had ingecalculeerd, vertrokken we richting Cork. Ik stelde me er heel wat van voor, maar was teleurgesteld. Aan ons hotel lag het niet: Maldron hotel South Mall Cork City is gelegen in het hart van Cork, en is voorzien van alles wat een goed hotel nodig heeft. Heerlijke bedden, ruime badkamer, lekker ontbijt. De parking lag op wandelafstand en was betaalbaar. Maar was het nu omdat het te vroeg op het jaar was en er weinig ambiance was? Ik weet het niet… Mij vielen vooral armoede en verwaarlozing op. Maar toch zagen we er ook mooie dingen. Kijk mee naar de foto’s.

Terwijl ik zo bezig ben met wat opzoekingswerk over Cork om deze blog goed te kunnen schrijven, lijkt het mij dat er toch nog heel wat plekjes zijn die een bezoek waard zijn, maar misschien niet open waren omdat het te vroeg op het jaar was. Ik wil Cork dus zeker nog een tweede kans geven, mocht ik het geluk hebben ooit nog eens tot in Ierland te geraken.

Vriendelijk zijn de mensen er in elk geval. Terwijl we op de kaart stonden te kijken, kwam een man bij ons om ons te helpen en de mooiste plekjes te wijzen. Tof!!

Lola loves kind people 🙂 and you all 🙂

DUBLIN, in a time when everything seemed normal.

Nog niet zo lang geleden, om precies te zijn op maandag 2 maart, namen oudste kind en ikzelf het comfortabele 😉 vliegtuig naar Dublin. Daar zouden we eindelijk, na een kleine twee maanden, het jongste kind terug in onze armen kunnen sluiten. Jaja, toen kon dat nog zonder schroom.

Het ophalen van onze bagage verliep vlekkeloos, we kwamen aan de bagageband toen mijn koffer net voorbij kwam drijven, dus easypeasy. Een eindje verder stond zij die zo werd gemist ons op te wachten. Wat een blij weerzien was dat!!!

Vele knuffels later vertrokken we richting de shuttle bus die ons naar Dublin centrum zou brengen. 6 € pp per rit, dus dat tikt aardig aan. Ik bedenk me nu pas dat een taxirit voor ons drieën misschien wel goedkoper was geweest. Voor de rest is deze manier om vanuit de luchthaven naar het centrum te komen héél interessant. De shuttle stopte ook zogoed als voor ons hotel, dus dat is wel zo handig.

Een korte zijsprong: doordat we volledig buiten het seizoen in Ierland waren, heb ik hotels kunnen boeken die anders niet binnen mijn bereik vallen. Da’s het voordeel van begin maart naar Ierland te trekken.

Het hotel waar we in Dublin verbleven was The Academy Plaza hotel, gelegen vlakbij O’Connell street. Prachtig hotel, alles er op en er aan, zeker een goede plek om te verblijven als je in hartje Dublin wil logeren. Bovendien, als je boekt via de officiële website van het hotel, is een zalig ontbijt inbegrepen.

Eens de bagage in de kamer gedeponeerd, vertrokken we voor een korte kennismaking met de stad. Jongste kind had er net een paar dagen doorgebracht met haar vriendin, dus we kozen voor een aantal highlights die zij nog niet had gezien.

We passeerden pittoreske straatjes, typische pubs en gezellige eethuisjes om halt te houden bij Elephant and Castle voor een heerljke lunch. Eén ding moet je de Ieren meegeven: ze willen er zeker van zijn dat niemand met honger van tafel gaat. Zo at ik er de Gesneden Kip, Spek, Tomaat en Curry Mayonaise Club Sandwich op Toast. De porties zijn éééééénorm. Echt ééééénorm. En iedereen is even vriendelijk en behulpzaam. Opvallend, echt waar. En hartverwarmend. Lovely 😉

Gesneden Kip, Spek, Tomaat en Curry Mayonaise Club Sandwich op Toast. ENORM!!n En lekker!!!!

Na onze lunch konden we eigenlijk geen pap meer zeggen, maar Dublin moest bekeken worden, voor die ene keer dat we er waren. We stopten bij Christ Church cathedral , een prachtige kathedraal in het centrum. Van oorsprong is dit een Vikingkerk die werd gesticht rond 1028 en daarmee het oudste religieuze gebouw is in Dublin.  Een juweeltje voor wie houdt van Middeleeuwse bouwwerken. Jammer genoeg was de crypte gesloten… Net zoals vele andere zaken tijdens onze trip, omdat het nog té vroeg op het jaar was.

Vlak bij de kathedraal ligt Dublinia, een soort Bokrijk in Dublin, mooi opgezet zodat je je effectief even in het Middeleeuwse Dublin waant.

Nog uitgeput van het vroege opstaan (vier uur in de ochtend jawel, omdat Ryanair een mail had gestuurd dat er een staking was van de grenswachters, NOT) strompelden we terug naar het hotel, waar we genoten van een erg overvloedige maaltijd. Eén minpuntje: als je een aperitief bestelt, krijg je gewoon meteen ook je maaltijd… een beetje vreemd voor ons, maar nu weet ik tenminste ook hoe een pina colada smaakt bij een pasta gerecht 🙂

Ik wou dolgraag nog Trinity college zien, en een bezoek brengen aan de enige echte Temple Bar, maar dat is voor een volgende keer , want de volgende ochtend zouden we onze huurauto ophalen en naar Cork rijden.

Lees er meer over in mijn volgende blog!!!

Lola loves travelling with her kiddoos.

WHY (NOT TO) FLY WITH RYANAIR?

Wish I had this steward on board of our plane 😉

Ja, waarom wel vliegen met Ryanair? Daar kan ik kort over zijn: omwille van zijn onvoorstelbare dumping prijzen, of toch, so it seems.

Maar waarom niet? Daar kan ik héél wat meer over schrijven.

  • Eerst en vooral omwille van de arrogante kl*tzak die de firma leidt, beter bekend onder de naam Michael O’ Leary. Alleen al omwille van de manier waarop de man omgaat met zijn personeel, zouden we niét in zijn vliegtuigen mogen stappen.
  • Verder denk ik aan de niet zo gebruiksvriendelijke app. Wat is dat zeg? Alles lijkt prima te functioneren, je klikt aan waar je naar toe wil, wanneer, en welke (hand)bagage je wil meenemen. Ook of je met prioriteit wil reizen of liever in de rij wil aanschuiven (duuuu) Maar dan begint het. Je hebt aangeduid wat je wil, je hebt betaald, ahja natuurlijk. En dan beginnen de mails te komen… Al heb je duidelijk aangegeven dat je een grote koffer wil meenemen, en één stuk handbagage, en heb je daarvoor betaald ook, toch blijven ze je bestoken met de vraag om nog een extra koffer in te checken, of toch nog bij te betalen voor prioriteit. Die mails komen zoooo frequent dat je op den duur begint te twijfelen of je nu wel of niet bagage hebt aangevinkt bij het aankoopproces. Als je op je boardingpass gaat kijken, moet je een vergrootglas bij de hand hebben om na veel zoeken eindelijk in piepkleine lettertjes te zien dat je inderdaad bagage hebt geboekt. Ik ben er zeker van dat een heleboel mensen extra koffers bijboeken omdat ze denken dat er iets mis is gelopen. Dat je op voorhand moet inchecken en dat dat online kan, wist ik enkel en alleen doordat mijn zoon een tijd geleden met Ryanair had gevlogen, en 50€ extra moest betalen omdat hij niet vooraf had ingecheckt. Dat kom je geen twee keer tegen natuurlijk. De prioriteit die we bijbetaald hadden bleek NIET toegevoegd te zijn. Ook al hadden we er voor betaald. Maar het bewijs daarvan kan je nergens meer terugvinden…..
  • Het vliegtuig vertoont grote gelijkenissen met een sardienenblik. Ik voelde me althans als een vis op het droge in dat metalen omhulsel. Dicht op elkaar, enkel de olie uit het hierboven vermelde conservenblik ontbrak om ons smoothly op onze plaats te laten glijden. Gelukkig hoefden wij niet meer dan anderhalf uur te vliegen.. Hopelijk gebeuren de langeafstandsvluchten met een iets comfortabeler toestel.

Maar goed, wat zeuren we. Voor geen geld vliegen naar waar je maar wil, wanneer je maar wil.. Normaal is dat toch allemaal niet. Het was dat mijn dochter in Ierland zat en dat ik haar absoluut wou gaan bezoeken, maar anders had ik het vliegtuig niet genomen. Niet omdat ik schrik heb, maar omdat ik het op vlak van milieu niet OK vind dat we allemaal maar over en weer vliegen, zonder te denken aan de impact daarvan op het milieu. Dus ik denk dat ik volgende keer maar gewoon de auto trein neem. Tenminste als CORONA verdwenen is..

Merk op dat ik nu pas voor de eerste keer het sleutelwoord van de laatste zes weken in de mond neem: CORONA.

Lola hates Corona.

How about YOU????

WALKING IN THE SNOW

Seefeld ligt alweer een dagje treinen achter ons. Een mooi moment om te vertellen over mijn wandelervaringen daar. Zonder skilatten, sneeuwschoenen of langlaufuitrusting.

Het enige wat je nodig hebt is een goede winterjas, een muts, handschoenen en een paar stevige, liefst waterdichte, stapschoenen met goed reliëf.

Vele kilometers wandelpaden worden immers liefdevol gesoigneerd, zodat ook de niet-skiende medemens de gezonde berglucht kan opsnuiven.

Een eerste voorzichtige wandeling leidde me rond de Wildsee. Vlak, niet volledig sneeuwvrij maar toch vrij goed begaanbaar. Veel was er niet te zien van het omliggende berglandschap omdat de bergen zich verstopten in een dikke laag mist, maar toch zeker de moeite waard. Oordeel zelf…

Een heel leuke app bij het wandelen is BERGFEX Toeren en GPS tracking

Ik gebruik de gratis versie op mijn feun, en voor mij is dat een onmisbare hulp. Met mijn onderontwikkelde richtingsgevoel loop ik al gauw een totaal verkeerde kant op, en vooral in de bergen kan dat kwalijke gevolgen hebben. Als Bebro bij mij is, komen we meestal goed terecht, maar alleen… dan is deze app de uitkomst!!

Je kan er zelf een route mee uitstippelen, of je kan een route zoeken en die volgen. Op elk moment zie je waar je bent op je wandelpad, én …. wijk je af dan geeft ie met een soort misthoornsignaal aan dat je de foute richting uitgaat. Wel een beetje genant als dat gebeurt terwijl je in een café op je bestelling wacht. 🙂 Als je dan weer het juiste pad gevonden hebt, geeft de app een tevreden geluidje waardoor je zelf ook weer helemaal blij wordt. Grappig en very helpfull.

De wandelingen die je gemaakt hebt kan je opslaan, zoals deze rondwandeling rondom de Wildsee.

Een paar dagen later maakten we samen een grote wandeling naar de Möserer zee. PRACHTIG!!!

Ik wou aan de lopende band foto’s maken, maar wat zooooo mooi is in het echt, ziet er toch allemaal een beetje hetzelfde uit op foto, ik ben Stefan Vanfleteren niet hé 🙂

Maar goed, ik heb mijn punt gemaakt. Ook de niet skiënde, niet langlaufende of niet snowboardende medemens kan perfect vakantie nemen tijdens de winter in Seefeld!!

Lola enjoyed it!!!

SEEFELD in TIROL, a fairytale.

Zoals jullie al konden vermoeden na het lezen van mijn vorige blog TRAINSPOTTING XXL bevind ik mij momenteel in het buitenland, samen met Beertje Brom. Meer bepaald in Seefeld in Tirol, een feeëriek dorpje in de Oostenrijkse Alpen, gelegen tussen Innsbruck en Garmisch Partenkirchen. Wat doet een vrouw die noch skiet, noch snowboard noch langlauft in het putje van de winter in een Oostenrijks dorp? Dat wil ik jullie graag vertellen, dus lees snel verder 😉

Beertje Brom is sinds zijn prilste jeugd een fervente skiër. De man leeft helemaal op bij het zien van een fiks pak sneeuw, een paar skilatten en de vermelding zwarte piste hier. Dus voor hem is Oostenrijk tijdens de winter een voor de hand liggende keuze. Zelf ben ik niet gebeten door die microbe, en ik wil er mij ook niet meer door laten bijten, wegens angst om te vallen en te breken 😦

Er werd dus gezocht naar een compromis: een dorpje/hotel waar voldoende te beleven valt voor een niet-skiënd meisje enerzijds, en waar anderzijds voldoende pistes waren om de ware liefhebber te plezieren. Onze zoektocht bracht ons naar Seefeld, in WELNESSHOTEL SCHÖNRUH, waar we terechtkwamen via TUI reizen.

Normaal gaan wij buiten de schoolvakanties op reis, want kleine kindjes hebben we niet meer, maar door omstandigheden moesten mochten we nu toch in de krokusvakantie een weekje weg. Het aanbod van bovengenoemd hotel was héél mooi, en we boekten een weekje weg . Nog geen moment spijt van gehad!!

Wat is er dan zo speciaal aan dit hotel?

Eerst en vooral ligt het in een prachtig dorp, met een typisch kerkje, vele romantisch uitziende hotels, en écht Oostenrijkse huizen. Bovendien stopt er een trein op nog geen 800 meter van ons hotel. Een pluspunt als je met de trein reist 😉

Het hotel zelf is sprookjesachtig mooi, een karakteristiek hotel uit de streek met veel hout, balkonnetjes, maar helemaal aangepast aan de eisen van de moderne reiziger die veel gewoon is.

Zonder dat we daarvan op de hoogte waren vóór de boeking, bleek het hotel ADULTS ONLY te zijn. Ik zou daar nooit uit mezelf op zoek naar gegaan zijn, dol als ik ben op kindertjes, maar ik moet eerlijk zeggen dat de volstrekte rust hier echt wel deugddoend is.

Bij het inchecken kregen we te horen dat we een gratis upgrade kregen van de kamer. Die was dan ook erg ruim, met een prachtige badkamer voorzien van alle comfort (inloopdouche, dubbele wastafel, véél plaats om je toiletspullen te plaatsen). Verder een zithoek met alweer véél bergplaats, een zetel en tv en dan de mega ruime slaapkamer met groot bed (jammer genoeg twee éénpersoonsmatrassen in plaats van één grote tweepersoonsmatras…), en alweer kasten, kasten kasten…Het uitzicht uit de slaapkamer was minder: een muur. Niet echt een probleem tijdens de winter, bovendien was het uitzicht uit de leefhoek wel heel mooi.

Het hotel is enorm groot, maar blijft toch gezellig aandoen. Nooit kitscherig al is de stijl representatief voor wat we als echt Oostenrijks bestempelen.

Wil je nog steeds weten wat een niet skiënde vrouw hier kan beleven? Hier komt het:

  • Heerlijk eten: ontbijt en avondmaal zijn fantastisch, aan alles is gedacht. You name it, they have it Bovendien is een halfpension hier gelijk aan een volpension. Dat houdt in dat je tussen één uur en vier uur kan lunchen: er staat dan een buffet klaar met soep, een hoofdgerecht, sla, desserten, … teveel allemaal. Ik heb er zelf maar één keer gebruik van gemaakt. Ik wil nog kunnen stappen als ik hier vertrek…
  • Suuuuuper wellness: een saunacomplex om u tegen te zeggen, met wel zes verschillende sauna’s en een zen rustruimte. Daarnaast een groot binnenbad, een bubbelbad, een buitenbad op het dak van waaruit je ook tijdens de winter de schoonheid van de omringende bergen kan bewonderen, bij een temperatuur die je niet doet beseffen dat je buiten bent. Tenslotte ook een beautyfarm waar je allerlei behandelingen kunt boeken.
  • Er zijn héél wat geruimde wandelpaden in de omgeving, zodat je zelfs zonder sneeuwschoenen of skilatten mooie wandelingen kan maken, en dat niet alleen in het dorp.
  • Voor wie een zeer goed gespijsde portemonnee heeft is shoppen ook een alternatief. Bij mij beperkte dit zich tot wat lèche fenêtre. (De prijzen vond ik er behoorlijk over.)

LOLA (still) loves it!!! As for the man: een skigebied met méér zwarte pistes zou beter geweest zijn, maar dit was een goed compromis 🙂

CARNAVAL

Ook in Tirol is het Carnaval


Ik broed al enige tijd op een blog met betrekking tot Carnaval.
Ik heb totaal niets met deze festiviteit die ik behoorlijk belachelijk vind.  Dat je je als kind graag verkleedt,  begrijp ik helemaal.  Dat je daar  als volwassene nog steeds de behoefte toe voelt,  lijkt me een signaal dat je je misschien niet helemaal goed in je vel voelt? Ik heb geen pruik noch Minnie Mouse pakje nodig om plezier te maken. Maar blijkbaar denkt een grote groep mensen daar anders over. En dat is hun goed recht natuurlijk.  Zou vervelend zijn mocht iedereen er hetzelfde over denken, toch?
Typisch voor carnaval in het algemeen en carnavalstoeten in het bijzonder is dat  met alles en iedereen de draak wordt gestoken.  Op een stijlvolle of eerder brutale manier, en onder het motto:Al lachend zegt een zot zijn waarheid…Zo ook tijdens Aalst Carnaval. Dat mag,  want het is om te lachen,  en de personen die geviseerd worden lachen eens groen of doen alsof ze het niet gezien hebben. 
Zoniet de joden. Neen,  als  opgejaagd volk voelen zij de noodzaak om moreel kompas te spelen voor de rest van de wereld,  waarbij zij voor het gemak vergeten dat hún morele kompas behoorlijk tilt slaat als het over het Palestijnse volk gaat.  Het volk dat nota bene uit zijn land is verdreven om plaats te maken voor onze vrienden…
Ik heb onvoldoende politieke kennis om daar  een serieuze boom over op te zetten,  maar dat het niét klopt, dat weet ik zo. 
Ook de reactie van de politieke goegemeente vind ik van bedenkelijk allooi.  Mme Wilmès distantieerde zich van de Aalsterse grappenmakerij, en vond het allemaal niet kunnen.
Nu moet er mij eens iemand uitleggen wat het verschil is tussen de cartoons van Charlie Hebdo enige jaren geleden,  en de grollen van Aalst? Het eerste zal zeker van een hoger niveau geweest zijn,  dat alleszins. Maar verder: de moslims waren er verre van blij mee,  maar werd Charlie met de vinger gewezen,  door  anderen dan moslims? Dacht het niet,  of vergis ik mij? Die moslims moesten toch tegen een grapje kunnen? En dat vond ik ook. Waarom moeten de Joden dan niet tegen een  grapje kunnen? Ik begrijp het niet.  Dat mensen die zó geleden hebben onder verdrukking en haat,  op hun beurt zó  haten.  Ook dat begrijp ik niet. 
Wie zich zó druk maakt over hoe hij geportretteerd wordt door een aantal grappenmakers, probeert daarmee misschien angstvallig niet te kijken naar wat er bij hemzelf fout loopt…
Ik droom van een wereld die verdraagzaam is, God wat verlang ik daar naar…
Lola