CLOUDS HAIKU

FERRIERES eind november 2022.

WATTIGE WOLKJES
WAAIEND WUIVEND WOLLEWIND
WIJ WENSEN WONDER..

Winter

Ferrières, provincie Luik. Eind november 2022.

Statige stammen reiken naar wat boven is,

diepgeworteld.

Kracht rechtstreeks geput uit kern.

Vibrerend in ziel.

Bemoste schorshuid leidt naar rust,

kalme diepte in .

Myriam

BUBBLES OF HAPPINESS

  • Redelijk fluks uit bed kunnen stappen.
  • Genieten van geur en smaak van meerdere koppen koffie, al dan niet met een boterhammetje (en beleg naar keuze).
  • Een warme douche nemen.
  • Fietsen naar het werk, goed gekleed, zodat ik bestand ben tegen de kou.
  • Werken op een super werkplek.
  • Lezen
  • Zien, horen, voelen, ruiken, proeven….
  • Wandelen

Dit lijstje lijkt op het eerste gezicht wat vreemd, want meestal doen wij mensen dit allemaal zonder veel nadenken. Alleen is het niet zo vanzelfsprekend als het lijkt. Ik sta er graag dankbaar bij stil dat ik dit, en nog zoveel meer waar ik nu niet direct aan denk, kan doen.

Verder waren er :

  • een slappe lach momentje op het werk met een collega. Wat heb ik daar van genoten…
  • twee prachtige wandelingen in de Ardennen, tijdens twee verschillende weekends. Ik schreef er hier meer over.
  • de warmte van een grote familie (maal twee 🙂 )
  • de achterkleinkinderen van mijn moeder: ik kan er niet genoeg van krijgen 🙂
  • de sint op het werk.
  • het opzetten van de kerstboom, onder begeleiding van echte kerstmuziek.
  • een avondje met enkele broers.
  • een schitterende zonsopgang deze ochtend, voor de mist alles kwam verpesten.
  • de pleegzoon die een andere woonplek krijgt…. at last..
  • en nog véél meer 🙂

Zo, een fijne zaterdag nog, beste mensen. Geniet van het weekend.

Myriam

BUBBLES OF HAPPINESS

De dagen worden steeds korter, de duisternis sluipt dichterbij. Niet alleen wat de seizoenen betreft.. Het duister is vlakbij ons, en als we niet aandachtig zijn, klautert het onze levens binnen, en dooft daar het licht dat in elk van ons te vinden is. Dat kunnen we niet laten gebeuren. Daarom hier nog eens een paar bubbeltjes geluk, als aanzet voor jullie om die in jullie eigen leven te gaan ontdekken.

BUBBLE OF HAPPINESS
  • Naar het werk fietsen en terugkeren zonder nat te worden.
  • Een heerlijk wandelingetje in de buurt van het werk tijdens mijn middagpauze.
  • De glimlach van mijn zoon als we samen herinneringen ophalen aan lang geleden, toen hij nog klein was.
  • Een event volgen dat duizenden kilometers verwijderd is van mijn comfortzone, maar het toch doen, en er in slagen om er mooie momenten te beleven. High five voor mezelf!!
  • Enkele warme ontmoetingen waar ik hier meer over schreef.
  • Koffie is een steeds terugkerende bubbel van geluk voor mij. Die komt elke keer wel terug. 😉
  • Prachtige foto’s op Instagram.
  • Nieuwe inzichten ontdekken, en beseffen dat leeftijd geen rol speelt in het verbreden van je horizon en het verruimen van je denkkader.
  • Mijn dochter ophalen van het station of ergens naar toe brengen, voor haar, maar ook omdat ik dan de kans krijg om haar even te zien en te knuffelen in haar drukke bestaan.
  • Kaarsjes en lichtjes in huis, gezellig.
  • Begrip, harmonie en humor bij mijn lief ervaren.
  • Naar de bib gaan en terugkeren met een overload aan boeken.
  • Eens een nachtje onmiddellijk in slaap vallen én doorslapen: unicum.
  • Plannen maken voor de zomervakantie.
Fietsen naar het werk zonder nat te worden 😉
Leuke herinneringen ophalen met de zoon.

Hoop dat jullie ook vele geluksbubbeltjes kunnen vinden, elke dag opnieuw!!!

Fijne vrijdag

Myriam

Heerlijke ontmoetingen.

De voorbije week was hectisch, maar fijn. Ik had een aantal ontmoetingen met mooie mensen die ik veel te weinig zie. Maar net doordat we elkaar slechts af en toe eens zien, valt het op dat we de draad moeiteloos kunnen oppikken, alsof we elkaar gisteren nog zagen. Hoe mooi is dat?

De ene persoon is een vriendin die ik al ken sedert mijn twintigste, ze leeft in het verre Frankrijk waar ze een prachtig gezin heeft, waar ze woont en werkt. Ook al woont ze meer dan 600 km ver, ze is er steeds voor mij. Ik hoor of zie haar niet zo vaak, dankzij sociale media weliswaar meer dan vroeger, maar als er iets is, dan weet ik dat ik op haar kan vertrouwen. En ik hoop dat ze weet dat dat omgekeerd ook geldt.

Ze oordeelt niet,
er zijn geen voorwaarden verbonden aan haar vriendschap,
en dat is een zeldzaam goudklompje.
Ik ben haar daar zo ontzettend dankbaar voor. 🙂

Een zeldzame ontmoeting vraagt om een gezellig etentje, en daarvoor trokken we richting HET HOF VAN HEUSDEN. Ik was er al , jaren geleden, en vond het toen niet slecht. Ondertussen is er héél wat veranderd in de inrichting en blijkbaar ook in de keuken, want waaw, wat was dat zeg. Een verrukkelijke kaart, vooral voor de liefhebbers van allerlei soorten biefstuk, afkomstig uit zeer uiteenlopende delen van de wereld. Ook een aantal seizoensgebonden suggesties lonkten naar ons, en uiteindelijk gingen we voor de pasta met boschampignons en verse truffel. Helemaal zoals het hoort, kwam de ober aan tafel, om de verse truffel in royale hoeveelheden over onze pasta te schaven, met zijn in een witte handschoen gestoken hand. Ik kreeg bijna tranen van ontroering in mijn ogen.

Foto afkomstig van de website.

Nog meer goeds: de wijnkaart is fenomenaal. Blijkbaar is HET HOF VAN HEUSDEN nu ook een wijnbar. Ik wou eens een Kroatische wijn uitproberen, maar jammer genoeg was die er niet meer. Toen kreeg ik een duurder glas van hetzelfde wijnhuis voor de prijs van de niet meer voorhanden zijnde wijn. Zie je, van zulke dingen word ik blij. Deze mensen hebben een passie voor hun vak en willen die bezieling graag delen met hun klanten.

De pasta was subliem, nooit at ik een betere met boschampignons en truffel. De wijn was goddelijk. Ik kom zeker en vast terug naar deze heerlijke plaats.

Een tweede ontmoeting vond de dag erna plaats: een vroeger collegaatje van mij van toen ik nog in de forensische psychiatrie werkte, was in Gent, en het lukte (eindelijk 😉 ) om nog een lunchafspraak te regelen. Ze kan met gemak mijn dochter zijn, maar dat is ze niet natuurlijk. We hebben altijd een klik gehad, en wat was het fijn om haar terug te zien, en bij te kletsen.

Met haar ontdekte ik een nieuw lunchadresje in Gent: GUST. Het enige uur dat we nog konden reserveren was om 13u. Daar werd bij vermeld dat we konden blijven zitten tot 14u45, ik dacht dat dat was omdat er een volgende shift plaatsvond, maar het bleek omdat de zaak sloot. Feestdag weet je wel. Dat was een beetje een minpuntje, omdat er rondom ons al werd opgeruimd terwijl we nog zaten te eten. Voor de rest enkel positieve geluiden over GUST. Gezellig hip interieur, verrukkelijke gerechtjes, heerlijke chai latte. MMMMM

Ik at een bioyoghurt met huisgemaakte granola, een verrukkelijke jam van rabarber en rozemarijn, en prachtig vers fruit. Heerlijk gewoon. Mijn gezelschap ging voor een zuurdesemtoast met humus. Een aanrader voor de ontbijt, lunch én brunchfan!!!

Als dat geen mooi bordje is, en lekker!!!

We hebben genoten, en kijken al uit naar een nieuwe ontmoeting 🙂

Fijne maandag

Myriam

HAIKU

Vroeger schreef ik wel vaker een HAIKU. Ik heb ze allemaal bewaard, en ik dacht laat ik er nog eens eentje boven halen. Allerheiligen is een tijd van weemoed, en al was er geen sprake van druppels hier vandaag: deze vond ik wel passend.

Nog nooit eerder heb ik op Allerheiligen zonder jas een bezoek gebracht aan het kerkhof bedacht ik me net. Dit geheel ter zijde.

Nog een fijne dag verder.

Myriam

BUBBLES OF HAPPINESS.

Foto door mali maeder op Pexels.com

In de wereld is veel zwart en duister. Ik moet mijn hielen in het zand planten om er niet in meegesleurd te worden. Oorlog, klimaat, energiecrisissen en uitbuiting om maar een paar gruwelen op te noemen. Maar ik wil niet enkel dat zien. Er is nog altijd meer en mooi.

Daarom wil ik een paar dingetjes opsommen die een lach op mijn gezicht brengen en die me helpen te geloven dat het goed komt.

Foto door Pixabay op Pexels.com
  • De zon schijnt, heerlijke indian summer. De blaren aan de bomen verkleuren in een vuurwerk van geel, rood en bruin. Het is mooi. Het is genieten: kijken, ruiken, voelen. Leven.
  • Gisteren stond er een prachtige maan aan de hemel toen ik van de bus naar huis stapte na het werk. Ik probeerde er een foto van te maken maar met mijn gsm lukte het niet. Snif. Jullie moeten me op mijn woord geloven 🙂
  • Guitarman had heerlijk gekookt toen ik thuiskwam van het werk gisterenavond. MMMMM. Bovendien had hij vandaag de ramen gezeemd in de woonkamer. DANK JE WEL!!!
  • Ik ben gisterenmorgen naar het werk gestapt en heb zo in totaal 12500 stappen gedaan gisteren. Daar was ik best trots op. Een prachtige route trouwens om te stappen naar het werk. Dwars door het centrum van Gent: heerlijk!! Zo blij dat ik kan en mag stappen!
  • Toen ik vanmorgen naar het werk fietste hing er nevel boven de Schelde, en dat is een héél mooi zicht moet ik zeggen.
  • KOFFIE bij het ontbijt. Instant smile op de snuit.
  • Mijn ieniemienie achternichtje zie ik niet elke week, maar als ik haar zie, zoals afgelopen zondag, tovert ze zo’n smile op mijn gezicht. Mijn mondhoeken scheuren er bijna van 😉

Voel je de positieve vibes? Ik hoop het.

Na het nieuwsbulletin zal ik ze nog eens teruglezen. Zal nodig zijn.

Fijne dinsdagavond, en tot later.

Myriam

PS Geen van de foto’s in dit blog is van mijn hand vandaag. Sorry daarvoor. 😉

En hoe gaat het nu écht met jou?

De laatste jaren hebben we corona beleefd, al dan niet van dichtbij, soms met zware gevolgen, soms bijna ongemerkt. Eens corona min of meer van de baan, kwam daar de oorlog in Oekraïne, met de daarbij horende energiecrisis die meer en meer doorsijpelt in onze levens. En als kers op de taart is daar de milieucrisis, die natuurlijk al lang bezig is, maar waar we nu nog moeilijk hoopvol over kunnen zijn.

Nieuws bekijken staat gelijk aan een bad nemen in een donkere vieze smeerpoel: wie nog opgewekt is vóór de dagelijkse portie ellende is dat gegarandeerd niet meer nadien.

Er zijn vele redenen om depressief, verdrietig en angstig te zijn als we de wereld rondom ons bekijken. Maar dat helpt niemand vooruit, integendeel: we worden er zelf ongelukkig van én en passant slagen we er in om de mensen rondom ons een duwtje richting afgrond te geven.

Hoe gaan we daarmee om? Wat kunnen we doen om de lichtpuntjes rondom ons te blijven zien, en om moedig elke dag opnieuw aan te vatten?

Elk van ons zal wel een aantal strategieën hebben om hiermee om te gaan. Van kop in het zand tot vechten op de barricades en alle gradaties er tussen in.

Van nature ben ik geen positieve denker: het glas is eerder halfleeg dan halfvol. Maar omdat een mens nooit te oud is om aan zichzelf te werken probeer ik daadwerkelijk anders te reageren dan ik van nature zou doen. Keer op keer roep ik mezelf tot de orde als ik merk dat ik weer oordeel voor ik voldoende informatie heb verzameld. Als ik merk dat ik weer eens kijk naar wat ik NIET heb in mijn leven en vergeet wat ik juist wel allemaal heb.

Allerlei methodes hebben mij in de loop van mijn volwassen leven geholpen, met wisselend succes, om dat aangeboren (of is het aangeleerde?) negativisme om te buigen.

Momenteel ben ik met een jaartraining bezig die me tot nog toe al veel heeft geleerd. Het gaat om de LIFECHANGER online cursus die wordt aangeboden door SPIRIT COACHING. Ik kwam toevallig via Instagram op de site terecht, en ik dacht onmiddellijk: DIT IS WAT IK ZOEK. Ik schreef me in voor een online event met als onderwerp LOSLATEN. Zo maakte ik kennis met MAHATMA REVIER, de coach achter SPIRIT COACHING. Onmiddellijk had ik een héél goed gevoel bij haar aanpak, en ook bij haar als figuur. Ze straalt zoveel positieve energie uit, dat je er zelfs online door begeesterd wordt.

Na die ene dag opleiding heb ik me direct aangemeld voor de jaartraining LIFECHANGER. Elke maand wordt je een nieuwe module aangeboden rond allerlei onderwerpen: zo volgde ik ook de module TEM JE MIND, SPREEK JE WAARHEID, MAAK JE DROMEN WAAR en DE PIJN VOORBIJ. Elke dag krijg je een korte video met een opdracht waar je die dag direct mee aan de slag gaat. Elke module begint met een volledige opleidingsdag online. In de loop van de maand zijn er dan drie momenten van anderhalf uur waarop je online ondersteuning krijgt bij datgene waar je mee bezig bent. Want natuurlijk komt er van alles aan de oppervlakte als je hiermee aan de slag gaat.

Ik vertel dit niet omdat ik betaald word om reclame te maken, in geen geval. Ik ervaar echter bij mezelf dat er daadwerkelijk dingen verschuiven. Zaken die ik al lang wil aanpakken maar waar ik nauwelijks mee vooruit kon. Nu dus wel.

Ik denk dan altijd: misschien is een ander ook iets met deze info. Vandaar dit artikel. En heb je geen interesse, dan was het hopelijk gewoon aangenaam om te lezen?

Fijne woensdag

Myriam

LIEFDE AMOUR LOVE LIEBE AMORE

Ik doe ook deze week graag, héél graag zelfs, mee aan Satur9’s 30 weeks photochallenge.

Het thema deze week is liefde. Daar valt heel wat over te zeggen natuurlijk. Het weergeven van het begrip liefde in een beeld is niet simpel, maar een uitdaging is best fijn. Ik ga vlijtig op zoek naar foto’s die weergeven wat liefde voor mij inhoudt. En dan kan het niet anders of ik kom terecht bij mijn kinderen. Ik heb namelijk al heel wat nagedacht over het onderwerp liefde en ik ben tot de vaststelling gekomen (maar dat is persoonlijk dus voel je alsjeblieft vrij om het niet met me eens te zijn) dat de enige vorm van onvoorwaardelijke liefde die er bestaat de liefde is van een ouder voor zijn kind(eren).

Mijn kinderen. De baby’s die ik knuffelde en koesterde, zijn uitgegroeid tot twee volwassen prachtmensen. Mijn liefde voor hen is meegegroeid, zoals alleen liefde dat kan. Sleet komt daar niet op….Het is een geschenk om zoiets te mogen ervaren.

Later kwam daar nog een pleegkind bij, en ook dat is moederliefde.

Op wandel met de pleegzoon.
Koppelliefde

Er is nog veel meer liefde natuurlijk: voor mijn familie, mijn vrienden veraf en dichtbij, voor boeken, natuur, cultuur, allemaal vormen van liefde, maar mijn eerste gedachten gaan naar mijn kinderen.

Foto gevonden op vrt.be

Liefdevolle groeten

LOLA

A VERY HAPPY ONE!

Foto door Pixabay op Pexels.com

Het is een dag als alle andere, natuurlijk. Maar toch… de eerste dag van een nieuw jaar heeft ook iets magisch.

De mogelijkheden knerpen in mijn hoofd zoals onbetreden sneeuw doet onder je voeten.

Stappen van het voorbije jaar raken bedolven onder de sneeuw van de tijd,  en scheppen een illusie van  maagdelijke onbeschreven bladzijden,  te vullen met allerlei moois.

Een fata morgana,  maar wel een hele fijne.

Mijn wensen voor jou,  lieve bloglezer, voeg ik hier graag bij…

Ik wens jou

een jaar

vol omhelzingen en knuffels

een jaar

van nabij zijn

een jaar van

babbelen en feestvieren

met heel veel mensen

dicht bij elkaar….

een jaar

zonder angst

zonder afstand

zonder vertwijfeling

zonder virus…

Een jaar waarin elke dag

uitnodigend is

als een onbeschreven blad,

klaar om gevuld te worden

met wat jou diep gelukkig maakt.

In afwachting daarvan,

een warme, virtuele knuffel.

Let’s dance in 2021!!!
%d bloggers liken dit: