LA MER.

Enkele keren per jaar kriebelt het. De zee. Ik wil ze zien en ruiken, en eventueel bij goed weer ook voelen.

Eigenlijk ben ik meer een bos of bergmens. Maar de zilte lokroep van het grote golvende diep krijgt ook mij soms te pakken.

Dat was vorige zondag ook het geval. Het weer zag er belabberd uit, maar in ons kot blijven was niet de goede optie. Aan zee was de kans op opklaringen reëel. Onze normale Ollandse zee- pleisterplaatsen waren niet aan de orde wegens dringende vraag om NIET naar het buitenland te trekken. (Ja, wij houden ons aan de regels…) Het werd dus noodgedwongen de Belgische kust…. bekend om zijn gruwelijke skyline, zijn absolute afkeer van het behoud van natuurschoon. Het zicht dat je hebt als je naar de zee kijkt, kunnen ze gelukkig niet kapot maken…

We reden naar Oostende, vonden vlot parkeerplaats, en stapten richting water. Samen met duizenden andere mensen. Mondmasker op, natuurlijk. Maar! Dat mondmasker moest overal gedragen worden tijdens de kerstvakantie (die nog niet voorbij was 😦 )

Ik had ontzettend veel zin om onmiddellijk terug te draaien, maar we waren er nu. Dus we stapten een aantal kilometertjes. Heerlijk hoor, mét mondmasker, en aandampende bril. Echt de gezonde zeelucht opsnuiven door een mondmasker is onmogelijk.

Toch heeft het deugd gedaan. Even in de frisse zeebries, de beentjes strekken, en genieten van het eindeloos aan en afrollen van de golven. De wolken waren ook de moeite waard. En en passant nog een mooie fototentoonstelling (van stadsfotograaf Jan Van der Borght) meegenomen in de Venetiaanse of Koninklijke Gaanderijen. Al bij al een positief gevoel. Al zullen ze mij tijdens de coronaperiode niet snel meer terugzien.

Enjoy de foto’s.

En fuck Corona!!!

Lola.

STEP BY STEP

Goeie avond alweer! Hoe gaat het ermee? Hebben jullie fijne kerstdagen doorgebracht in jullie kleine bubbel? En viel dat wat mee?

Hier was het toppie 😉

Er werd een bijzondere constructie opgezet om zoveel mogelijk in orde te zijn met de coronamaatregelen. Dat betekende dat ik kerstmis vierde met mijn kinderen in hun huis (zij leven in één huis) en dat mijn guitarman kerstmis in ons appartementje vierde met zijn knuffelcontact, zijn zoon.

Foto door Karolina Grabowska op Pexels.com

Voor het eerst sinds mijn geboorte, als ik er zo eens bij stil sta, vierde ik kerst zonder mijn moeder en mijn broers. Kerst is immers altijd een groot familiegebeuren, sinds zo lang ik me kan herinneren. We vierden het lange tijd in het ouderlijke huis, maar nu dat is verkocht en mijn moeder in een woonzorgcentrum verblijft, feestten we de laatste jaren op verplaatsing, in een zaaltje, dat voor de gelegenheid kerstsfeerderig wordt aangekleed. Daar konden we dan samenkomen met de in totaal 30 mensen die onze familie telt.

Dit jaar is alles anders, dus ook dit. Oma mag haar WZC niet uit. En wij allen moeten in kleine bubbels vieren. Anders, maar we maken er het beste van.

Op het kerstmenu met de kids stond:

Dat het erg lekker was. Al werd het ene wat meer gesmaakt dan het andere. De open ravioli met krab werd minder geapprecieerd. Dat komt er van als je gerechtjes klaarmaakt, zonder ze eerst uit te proberen. Maar al bij al hebben we smakelijk gegeten. Het dessertje van de hand van dochterlief was verrukkelijk!!!

Cadeautjes uitpakken hoort er ook bij natuurlijk, en om af te sluiten een fijne film: Harry Potter II, die ik niet kon uitkijken omwille van de avondklok. 😉

Wat een vreemde tijden zijn dit toch.

Hopelijk hadden jullie ondanks alle beperkingen ook een fijne kerst.

O ja, nog dit: gisteren negen kilometer gewandeld, zonder noemenswaardige longklachten. Dat zit dus wel snor!! De wandeling op zich was niet buitengewoon dus ik wijd er geen aparte blogpost aan. Wel hebben wij het geografische middelpunt van Vlaanderen gevisiteerd (zie foto met vlaggenstok en guitarman 😉 ) Er was ook een niet onaantrekkelijk maar privé kasteel te bewonderen: Hof Te Melis. De wandeling zelf draagt de naam LIPPELOBOS WANDELING. Al is de naam bos wat overtrokken in dit geval. Leuk om te doen, maar niet uitnodigend tot herhaling.

Bye

Lola

Another little treasure.

We krijgen er maar niet genoeg van. Van zodra het ook maar enigszins droog is én het ook zo belooft te blijven, springen we onze stapschoenen in en spurten we naar één of ander mooi startpunt om de Vlaamse natuur van naderbij te bekijken. Vlaamse natuur, jawel, die is er nog, en hoe. Ik verbaas me er elke keer opnieuw over. Ik loop toch al enige jaren rond hier in de buurt, en veel van die prachtige plekken heb ik nog nooit eerder gezien. Raar toch dat er eerst een duivels virus de wereld moet belagen, vooraleer ik in eigen streek de schoonheid ten volle leer ontdekken? Als dat geen bewijs is voor de theorie dat elk nadeel ook zijn voordeel heeft.

Zo gingen we de laatste zonnige dag richting natuurgebied Den Dotter in de buurt van Aaigem. Nog nooit gehoord van Aaigem? Ik ook niet, maar het schijnt het dorp te zijn waar Jan De Wilde woont. Parkeren konden we zoals wel vaker aan de kerk, in dit geval die van Aaigem, van waar de wandelroute ook startte.

Het grootste deel van de wandeling bestaat uit verharde weg, waarop het makkelijk stappen is. Maar, dat is niet de hele tijd het geval. Meer op het einde zit je toch weer vast in de modder. Aangepast schoeisel is een vereiste!!

Wat ik zo tof vind aan wandelen in deze tijd van het jaar, dat zijn de voortdurend veranderende wolkenpartijen. Die zijn vaak zo ontzettend mooi. Ik hoop dat ik er een paar heb kunnen vangen met mijn feun, zodat jullie mee kunnen genieten.

Een andere geschikte naam voor deze wandeling zou kunnen zijn: de badkuipwandeling. Wil je graag een bad nemen in de vrije natuur en hecht je niet al te veel belang aan hygiene en privacy? Dan kom je tijdens deze wandeling helemaal aan je trekken. Ik heb alle badkuipen gefotografeerd die ik onderweg tegenkwam (éénmalige actie, dat doe ik geen twee keer) en dat waren er zeker meer dan twintig! Handig om de dieren te drinken te geven, maar niet echt passend in het landschap, en naar milieuvriendelijkheid heb ik ook mijn twijfels… Hieronder een bloemlezing 😉

MAKE YOUR CHOICE!!

Naast badkuipen spotten we ook heel wat diertjes, gedomesticeerd in meer of mindere mate…

Het bruine paard hierboven ziet er best aardig uit, maar het beet gewoon!! Gelukkig had ik een dikke jas aan. Heb je ooit 🙂

Mijn uiteindelijke wandeldoel, heb ik daar al iets over verteld? Ik wil met gemak meer dan twintig kilometer per dag aankunnen. Mijn streven is om bij elke wandeling verder te geraken, maar probleem hierbij is dat we té laat vertrekken. In de winter wordt het te snel donker om dan nog ver te stappen. Maar ik geef niet op. Moet lukken, tenminste als de gezondheid geen roet in het eten gooit.

Tot gauw,

Lola

LITTLE TREASURES.

Gelukkig zijn ze er nog in deze droeve duistere tijden… de little treasures.

De wandelingetjes in de natuur die ons hoofd leegmaken en ons doen beseffen dat er nog leven is, ook tijdens corona.

In tegenstelling tot de eerste lockdown mogen we nu wel verder weg om de benen te strekken en dat doen we graag. Altijd dezelfde buurt is niet zo stimulerend.

Mijn favoriete site om wandelingen te zoeken is deze van routen. We hebben al heel veel mooie trajecten ontdekt met deze app. De kaarten kunnen gedownload worden als gpx bestand en zo rechtstreeks in je wandel app, bij mij is dat KOMOOT, worden opgeladen. Nice!!

Deze keer kozen we voor de Kravaalboswandelroute, een kleine acht kilometer door een grote verscheidenheid aan landschapsschoon.

We parkeerden in Meldert, langs de kant van de weg, rechttegenover café BIJ STINE, zoals alles ook gesloten natuurlijk😔

Geniet mee met de foto’s die ik onderweg nam.

En een heel specialleken, gekiekt op het kerkhof. Zo’n beelden roepen bij mij direct allerlei vragen op…

Een nog vers boeket in een vuilnisbak ter hoogte van de kerk… een fout gelopen huwelijk? Een niet geapprecieerde laatste groet?…

Het heeft zo’n deugd gedaan mensen.

Ik kan het iedereen aanbevelen!!

Gaan met die banaan!!

Keep things safe, people

Lola

VAN TONGEREN NAAR HOLSET (LEMIERS) – 5e etappe in de Tour de Belgique.

Begin september dit jaar, het lijkt een eeuwigheid geleden. Zeker met mijn minder ontwikkelde geheugen 😉 Ik graaf en graaf en probeer aan de hand van de foto’s een mooi beeld te schetsen van onze vijfde etappe.

De dag begon in elk geval grijs en nat, maar dat kon ons niet deren. Het was al eerder zo geweest, en meer dan een spatje hadden we niet gehad. Jammer genoeg besloten de weergoden daar op dat eigenste moment dat het genoeg was geweest, en dat een dagje regen goed zou zijn voor ons. Slik.

Regenbroek, regenjas, alles goed ingepakt. We konden er tegen, dachten we. Heb je al eens een hele dag gefietst in de gietende nattigheid? Een soort constante douche maar dan koud, en zonder zicht op beterschap binnen de eerste uren.. Een plons in de Maas zou ons niet natter hebben kunnen maken. Bovendien waren de heuveltjes niet gewoon heuveltjes, maar werden ze flink uit de kluiten gewassen bergen (nou ja 🙂 ). Mijn stoere elektrische fiets die ik ooit kocht om woon-werkverkeer te vergemakkelijken, werd nu in de strijd gegooid om heuvels te bedwingen. Hij deed wat ie kon. Maar het was zwaar, zowel voor de fiets als voor mezelf. Ik geef toe dat ik het op bepaalde momenten moest opgeven, en te voet verder moest. (Ooit al met een elektrische fiets, loodzwaar, zelfs met stapondersteuning, een helling opgewandeld? ) Ik ben mezelf verschillende keren tegen gekomen. (Noot aan zelf: de volgende elektrische fiets is er één die geschikt is om trektochten in de heuvels mee te maken ;))

Onderweg kwamen we één terrasje tegen, waar we even droog konden zitten. Wat is droog als je kledij kliedernat is? Bovendien bleek tijdens deze stop dat mijn gsm nat was geworden. Daar was ie danig boos over, en hij besloot dan ook ter plekke om niets meer te doen. Niets, nada niente. Gedaan er mee. Dat was meer dan dikke pech want ik had hem nog geen jaar, en hij had me behoorlijk wat centjes gekost. Gierigheid bedriegt steeds de wijsheid, en dat was in dit geval duidelijk van toepassing. Ik kocht namelijk voor deze fietsvakantie een tasje om aan mijn stuur te hangen, van een gerenommeerd merk, maar ik wou er niet teveel geld aan uitgeven, en dus werd het geen waterdicht tasje. Het stond er in koeien van letters op dus ik wist het wel. Maar dat het in dat tasje even nat zou worden als erbuiten, dat had ik niet ingecalculeerd. Op één of andere manier waren druppels terecht gekomen in de gevoelige openingetjes van mijn feun, met alle gevolgen van dien. Alle foto’s van de rest van onze vakantie zijn dan ook afkomstig van het toestel van Guitar man.

Uiteindelijk belandden we dan toch op de plaats van bestemming. BRUISEND WIJNHUIS DOMEIN HOLSET in jawel, Holset, vlak over de grens in Nederland. Het paradijs, zo leek het wel. Als je weet dat ze hier uitsluitend bruisende wijnen produceren, begrijp je wel waarom. Lola loves champagne en aanverwante dingen natuurlijk 😉

Domein Holset produceert ongeveer 25.000 flessen mousserende wijnen, en dit volgens de traditionele methode. Deze wijnen krijgen een tweede gisting op de fles en daarna rijpen ze nog tussen de 12 en 30 maanden ‘sur lie’. De druivenrassen die gebruikt worden zijn de Cabernet Blanc, Souvignier Gris, Johanniter en Chardonnay en er zijn ook plannen met Pinot Noir.

Foto afkomstig van de website van het domein.

Naast het produceren van overheerlijke mousserende wijnen heeft Domein Holset ook een B&B, waar wij heerlijk hebben overnacht. Verder is er een proeflokaal, waar je een tasting kan doen of gewoon kan genieten, indien gewenst met deskundige uitleg erbij.

De B&B is zalig. Nooit eerder had ik zo een douche, ik had er met graagte de hele nacht onder gestaan, maar dat zou niet goed zijn geweest voor het milieu.

De kamer, Oranje Boven genaamd, was klein, maar heel netjes. De badkamer was ook klein hoor, maar die douche…mmmmmm

Foto afkomstig van de website van het domein.

Natuurlijk hadden we een wijnproeverij verdiend, en dat we ervan genoten hebben. Wat een heerlijkheid. Niet gemaakt in de Champagne dus mag geen champagne genoemd worden, maar een goede méthode traditionel kan in vele gevallen moeiteloos wedijveren met sommige champagnes.

’s Avonds konden we eten in de buurt. Bij restaurant OUD HOLSET reserveerden we telefonisch. En kregen de vreemde vraag of we wel buiten mochten? Op dat moment mochten Antwerpenaars immers niet reizen, en mijn guitarman is van Antwerpen. 🙂 Het accent zal hem verraden hebben, maar goed we kwamen niet van Antwerpen.

Het eten was lekker en alles verliep coronaproof. Holset zelf is een piepklein dorpje, heel charmant en waarschijnlijk kan je hier prachtige wandelingen maken. We gaan nog eens terug, na corona en bij beter weer 😉

Oja, het ontbijt de volgende dag was zalig. Helemaal coronaproof, maar wat een verschil met de treurige bedoening de vorige ochtend in hotel Eburon in Tongeren.

Ontbijt om u tegen te zeggen….

Zeker de moeite waard om hier eens een weekendje te boeken, of je nu houdt van bubbels zoals ik of helemaal niet!

Wijlie weg, tot gauw,

Lola

DIRTY LITTLE TREASURES

Jaja, ze was er weer vandaag. De zon!!! Wat minder warm dan gisteren maar toch nog steeds behoorlijk warmer dan je zou verwachten op de twintigste november. Ik was dan ook lichtelijk overdressed voor het aangename wandelingske dat we in gedachten hadden. Een kleintje alweer, wegens te laat vertrekken zoals steeds. En wegens nog boodschappen moeten doen én vroeg donker. Deze keer kozen we voor een wandeling die we vonden op ROUTEN. Dé inspiratiebron bij uitstek voor mooie wandelingen, maar met de huidige wandelexplosie omwille van corona niet altijd voor rustige wandelingen. Dat laatste viel echter best mee vandaag.

Tussen het grote aanbod wandelingen op ROUTEN vonden we er een aantal langs loslopende dieren. En daaruit kozen we dan weer de piepkleine wandeling die van start ging in Ename.

Ik was er nog nooit geweest, in Ename. Wat een charmant dorpje. Een héle oude mooi onderhouden kerk, daterend uit de jaren 1000. Ooit moet er ook een abdij hebben gestaan, en op die site is nu het PROVINCIAAL ARCHEOLOGISCH MUSEUM. Dat was met de huidige maatregelen natuurlijk niet te bezoeken, maar in elk geval wil ik daar zeker nog eens naar toe.

Het enige wat me bijzonder stoorde in dit voor de rest vredige dorpje, is de grote baan die er doorheen loopt, en waar men in plaats van de ideale dertig kilometer per uur behoorlijk sneller gaat. Op de kasseien daar geeft dat een vreselijk lawaai. Ocharme de mensen die wonen aan deze weg.

We konden makkelijk parkeren in de buurt van kerk en startpunt. Heel grappig beeld in de auto waarvoor we parkeerden, dat wil ik jullie niet onthouden:

Een welgemeende fuck you 🙂

Ook al was het een korte wandeling van een zes kilometer, ze was toch behoorlijk pittig. Het ging met momenten goed omhoog, maar vooral de staat van het pad was abominabel. Het leek meer een modderpoel dan een pad. Je moest héél goed uitkijken om geen schuiver te maken. Dat hindert de mens die de omgeving volledig op zich wil laten inwerken.

Voor de rest: prachtig dat Ename bos. Van loslopende dieren echter hebben we enkel de excreties gespot hier en daar. De enige dieren die we er ontmoeten waren een aantal huis-, tuin- en keukenkoeien in een omheinde wei, maar geen los wandelende runderen of paarden. Zo jammer 😦

De enige dieren die we gespot hebben 😉

Hier een proevertje voor het geval jullie van op afstand willen meegenieten:

Ook weer een mooie bed and breakfast ontdekt in hartje Ename, goed om te onthouden voor na de crisis…

Vergeet je laarzen niet als je deze wandeling zou maken! Onmisbaar attribuut.

Keep it safe!!

Lola

NIET VOOR MIJ.

Foto door cottonbro op Pexels.com

Nadat ik dagen heb zitten dubben over de tweede opdracht voor de blogboostnajaarschallenge besloot ik dat deze challenge niet mijn ding was. Jammer maar helaas. Als ik uren moet turen naar een scherm in de hoop iets zinnigs te schrijven (nou ja 🙂 )dan is er van een blogboost geen sprake. En dus werp ik de handdoek in de ring en ga ik lekker iets schrijven dat me inspireert. Neemt niet weg dat ik het een fantastisch initiatief vind!!

Terwijl de regen over het raam naar beneden gutst (langs mijn pas gepoetste ramen 😦 ) denk ik terug aan donderdag ll en het fijne wandelingetje dat we toen maakten in de omgeving van Kluisbergen. Om de grote meute voor te zijn, vertrokken we op het middaguur. Bovendien, zo dachten we, was het een doordeweekse donderdag, dus druk zou het niet zijn. (Vergeten, de herfstvakantie is met een week verlengd.) Maar het was inderdaad niet echt druk druk. De parking had nog voldoende vrije plekjes. De zon die even verdween tijdens de rit naar het startpunt, begon snel weer te schijnen. Nu en dan afgewisseld met een buitje. Het eerste klimmetje was wel drukbevolkt. Dames met onaangepast schoeisel baanden zich een weg door modder en hopen bladeren. Een verwend jongetje mocht zijn afstandsgestuurd terreinwagentje mee nemen het bos in, waar hij een gevaar vormde voor de nietsvermoedende wandelaar. Die trouwens behoorlijk geïrriteerd raakte door het gegier van de machine. Gaan we het bos niet in voor de rust en de stilte? Tja niet dus.

Na een kilometertje verdwenen deze wandelaars en konden we onze tocht nagenoeg alleen verder zetten én gulzig genieten van rust en stilte, prachtige bostaferelen en uitzichten om u tegen te zeggen.

Ik was nog nooit in Kluisbergen city geweest. Jammer eigenlijk. Dat moet een zalige plek zijn in normale omstandigheden. Ik bedoel maar : wat een aanbod aan restaurantjes en overnachtingsmogelijkheden!! Voornemen is gemaakt om daar zeker een weekendje door te brengen van zodra de f*cking coronabitch is komen te gaan.

Klein fijn wandelingetje: 6,5 km, een beetje stijgen en een beetje dalen, magnifiek!!!

LOLA

LITTLE TREASURES

Op een onverwacht moment kom je ze tegen, die little treasures. De kleine motherfuckers verbergen zich goed, je moet er per accident tegenop botsen als het ware. Dat overkwam ons afgelopen weekend.

In onze zoektocht naar een mooie wandeling in de prachtige natuur, waar de rust niet zou verstoord worden door duizenden quarantaine wandelaars, ontdekten we zo’n parel. Ik aarzel om er over te schrijven, maar goed, zo vaak wordt mijn blog nu niet gelezen dat het schrijven over een welbepaalde plek tot een volksverhuizing zou leiden 🙂

Ik waarschuw, het is een piepklein wandelingetje, slechts 6 km, maar het is een treasure. ECHTIG en TECHTIG!!

Om zeker rustig te kunnen wandelen kozen we ervoor om rond de middag te vertrekken. Dat bleek een schot in de roos. De parkeerplaatsen achter de kerk van Nokere waren nog niet voor een kwart gevuld. De zon scheen alsof het juli was in plaats van november, een échte indian summer. Wat een delight.

Nokere is een piepklein dorpje in de buurt van Kruishoutem. De E17 is vlakbij maar daar heb je op geen enkel moment tijdens deze wandeling last van.

Woorden schieten te kort om de pracht van deze streek te beschrijven, dus laat ik mijn camera spreken.

Prachtig niet?

Voor deze wandeling heb je geen speciale conditie nodig, ze is dan ook maar zes kilometer lang. Maar het heuvelt wel hier en daar, dus een klimmetje moet je wel aankunnen. Een kleintje weliswaar. Verder heb je een paar stevige wandelschoenen nodig want hier en daar moet je door het weiland of langs aardewegeltjes die wat zompig zijn op dit moment van het jaar. Maar geen kat hier!!! GEEN KAT. Terwijl het Muziekbos, waar we vorige week wandelden, afgesloten was wegens te druk, kwamen we in Nokere zo goed als niemand tegen. ZALIG!!!

Bye bye ende zwaai zwaai

LOLA

CORONA WALKS

Het is weer zover, al heeft het veel te lang geduurd voor het zover was, én is zover nog niet ver genoeg vrees ik.

Maar die discussie ga ik hier niet voeren.

Gelukkig mogen we nog wandelen en fietsen. GELUKKIG. De dagen zijn kort, het mooie weer is vaak ver te zoeken, dus dat is wel een groot verschil met de eerste lockdown. En we mogen nog uit ons kot, om samen met onze bubbel aan lichaamsbeweging te doen!!!

Vandaag trokken guitarman en ik naar het MUZIEKBOS in Ronse. Samen met honderden andere wandelaars, dat wel. Maar het bos is groot en over het algemeen hadden we geen hinder van té veel volk. Waar het smal was en we anderen moesten passeren, deden we ons mondmasker aan.

De zon scheen, tot we driekwart van de wandeling hadden gedaan, en de eerste druppels vielen toen we de parking in zicht kregen. Beter kan een mens het niet regelen.

En wat heb ik genoten!! De pracht van de natuur in zijn herfsttooi, de rustgevende invloed van al dat groen, de frisse lucht. En…last but not least…. ik heb toch wel een conditieverbetering opgemerkt. Die fietsvakantie, ook al was het dan met een e bike, heeft toch iets opgeleverd!! Ik raakte zonder al te veel moeite zelfs de pittigste helling op. Want pittig zijn ze daar, die heuveltjes!!

13000 stappen, en zalig gezond vermoeid.

Echt een aanrader deze wandeling: Doe zeker stevige wandelschoenen aan die waterdicht zijn en voldoende reliëf hebben. De weg is erg zompig op veel plaatsen. Begin ook niet aan de wandeling als je géén conditie hebt, het is best pittig op momenten.

Maar het loont de moeite. En o ja, ga liever tijdens de week als je kan. Dan zal het vermoedelijk aangenaam rustig zijn.

Enjoy, en KEEP IT SAFE!!

LOLA

CORONAPROOF REIZEN

Er is nog weinig vanzelfsprekend deze dagen. Waar we vroeger zonder nadenken in de auto stapten om naar hot of her te reizen, denken we nu wel twee keer na. We hebben altijd meer gevoeld voor rustige niet toeristische plekjes, en nu komt die voorkeur ons goed uit. Ons reisje naar het Zwarte Woud werd gepland toen de maatregelen versoepelden, en er van een tweede golf nog geen sprake was. Ook nu werd er even getwijfeld of we zouden gaan, maar de rust van de streek waar we naartoe wilden overtuigde ons om te vertrekken. En zo stapten we vorige week vrijdag in de wagen om de iets meer dan zeshonderd kilometer lange reis naar Neukirch, deelgemeente van Furtwangen, aan te vangen.

Vorig jaar waren we er een tweetal dagen geweest op onze terugreis uit de Provence, en we waren overweldigd door de rust en prachtige natuur daar. Het hotel waar we ook vorig jaar logeerden is gelegen in een super rustig dalletje in het Mittel Schwarzwald. Van uit onze kamer en vanop ons balkon kijken we uit over het dal: weiden en bossen, in de verte een afgelegen boerderij, koeien, een kabbelend beekje….

Voor ons de belichaming van het paradijs.

Het hotel THÄLERHÄUSLE Ochsen heeft veel minder klanten over de vloer dan vorig jaar volgens ons: dat is goed voor de weinige gasten die er wel zijn, de afstand kan zonder enig probleem gehandhaafd worden, voor de eigenaars van het hotel zal dit minder fijn zijn. Zelfs de op grote afstand van elkaar geplaatste tafeltjes zijn nauwelijks bezet.

In de onmiddellijke omgeving konden we wandelen tot we erbij neervielen, zonder ook maar een menselijke ziel tegen te komen. Heerlijk vonden wij dat. Elke dag stapten we tussen twaalf en vijftien kilometer, niet slecht. Wat doet het deugd om die supergezonde buitenlucht op te snuiven, de geur van hars, de zomerse warmte die de aroma’s van kruiden en bloemen extra tot zijn recht liet komen.

Toch minder goed nieuws ook uit het Schwarzwald: het is er zo warm de laatste zomers, dat de dennen en sparren ziek worden door één of andere kever die uit warmere oorden naar deze prachtige plek is gevlucht. Ontzettend veel bomen zijn aangetast en moeten worden gekapt, en dat zie je echt al heel goed in het landschap. Ook hier is de klimaatverandering niet zonder gevolgen 😦 Het was ook heel bijzonder om elke dag zon te hebben, terwijl de streek vroeger bekend stond als de “piespot van Duitsland”… Wel zo aangenaam om bij mooi weer te gaan wandelen natuurlijk, maar op langere termijn treurige vooruitzichten. Tenzij andere bomen die beter bestand zijn tegen droogte de zieke bomen zullen vervangen….

Eén keer reden we tot aan de TITISEE, maar uitstappen deden we er niet. Wat een mensenmassa.. Dan maar snel terug naar onze afzondering.

Enkele foto’s van op onze tochten:

Het heeft ongelofelijk veel deugd gedaan.

STAY SAFE

LOLA

%d bloggers liken dit: