Saturnein’s 30 weeks photochallenge – WATER

Alweer tijd voor een volgende photochallenge. Time flies when you’re having fun!!

Water. Ik hou van water. Ik drink het graag, ik laat het graag over me heen stromen in de douche, ik geniet van het geluid van een kabbelend watertje om tot rust te komen, ik wandel er graag langs.

Een foto vinden van water in mijn archieven is geen probleem. Het is eerder een probleem om een selectie te maken 🙂

Het is genieten om er nog eens naar terug te kijken.

Groetjes

LOLA

GOE BEZIG!!!

18000 stappen zei de stappenteller gisteren, toen ik enigszins vermoeid in de auto neerplofte.

Dat gaat toch richting 13 km, en 13 km gaat richting 15 km en dan richting 20 km, wat mijn doel is dit jaar. Haal ik dat ooit? Dat weet ik niet, en ik lig er ook niet van wakker. Tenslotte is de reis belangrijker dan de bestemming. En die reis brengt ons nu en dan op bijzonder mooie plekken. Zoals vorig weekend. Toen reden we naar Sint Blasius Boekel, een dorpje in het hart van de Vlaamse Ardennen.

We parkeerden in de buurt van het kerkje. Als doorgewinterde wandelaar weet je dat kerkje ook kerkplein betekent en dat betekent dan weer in de meeste gevallen parkeerplaats. Ook hier was dit het geval. Wel goed dat we op tijd vertrokken, met name voor de middag, want bij terugkeer werd de parkeerplaats, net als de wijde omtrek, volledig ingepalmd door enthousiaste wandelaars. Wat moet een mens anders, niet?

Wandelen in deze buurt is wandelen in de Vlaamse Ardennen, over de getuigenheuvels (een min of meer geïsoleerde, erosiebestendige heuvel in een verder relatief vlak landschap: bron WIKIPEDIA). Het gaat dus behoorlijk op en neer.

Veel afwisseling tussen de landschappen, redelijk begaanbare paden, én we leefden kortstondig in de veronderstelling dat de modder verdwenen was tot herfst 2021. Hahahahaha, you wish.

Op een bepaald moment kwamen we in een soort SPEL ZONDER GRENZEN terecht. De oudere lezers van mijn blog zullen zich dit zeker nog herinneren. Bruine zeep was een geliefkoosd attribuut in dit spel. Wat heb ik gelachen met de capriolen van de deelnemers die manmoedig probeerden overeind te blijven op die glibberige substantie.

Boontje komt ooit om zijn loontje. Nu was het mijn beurt om me in allerlei bochten te wringen om toch maar overeind te blijven op het gladde modderspul. Dit had ik nog niet eerder meegemaakt. Op andere momenten zakten we weg tot onze enkels in de modder. Maar nu bleek dat wegzakken te verkiezen boven het glijden. Ik ben niet gevallen maar ik heb ook niets van de omgeving gezien. Alle aandacht was op het zo goed als onbegaanbare pad gericht. Onderweg kwamen we een aantal wandelaars tegen waarvan de man op sandalen rondhuppelde… Ik had graag gezien hoe hij dit parcours aflegde. 🙂

Enfin, we waren tamelijk uitgeteld toen we terug aan de auto kwamen. Op het laatste waren er ook wel vele wandelaars op hele smalle paadjes. Geen veilig gevoel. Blij dat we op tijd waren vertrokken.

Enkele fotootjes.

Allé het was al bij al een avontuurlijke wandeling. En het heeft deugd gedaan!!

Groetjes LOLA

Satur9’s 30 weeks photochallenge – regel van derden.

Elke dag leer ik iets. En dat vind ik fijn, want ik leer graag nieuwe dingen. Het lezen bij andere bloggers heeft me zo al veel bijgebracht. Ook wat de regel van derden betreft. Daar had ik tot vorige week nog nooit over gehoord.

Ik ben dan ook geen professionele fotograaf. Wel ben ik dol op knappe foto’s. Maar zelf doe ik maar wat, niet gehinderd door enige kennis.

Waarschijnlijk zullen echte fotografen eens eyeballen als ze weer geconfronteerd worden met een foto van mijn hand waar bijvoorbeeld de horizon naar rechts neigt 😁😁. Maar het is wat het is.

Ik ben dan ook een beetje bevreesd om een foto te posten in het kader van de uitdaging deze week. Het klinkt zo ernstig en professioneel.

Ik post gewoon een foto en die regel van derden denken jullie er gewoon bij😉

Als ik met pensioen ben volg ik eens een opleiding natuurfotografie😊

In afwachting deze schietsels met mijn feuntje, in de buurt van Sint Blasius Boekel gemaakt

Gegroet lieve vrienden

Lola

PEACE AND QUIET

Zondag 28 februari 2021. Als we ’s ochtends de gordijnen opentrekken staat de zon blij te stralen aan een blauwe hemel. Het ziet er warm uit vanachter ons superisolerend glas, maar schijn bedriegt. Dat ervaren we van zodra we buiten komen en de kleine afstand van ons stekje naar onze auto overbruggen. Geen zin meer om terug te keren en een muts of sjaal te halen. Het zal wel los lopen.

We rijden richting Boerekreek in Sint Jan in Eremo. Een deel van deze grote kreek is een natuurreservaat beheerd door Natuurpunt, een ander deel is een provinciaal domein waar in niet coronatijden waarschijnlijk van alles te beleven valt. Nu interesseert ons enkel de parking aan het centrum waar we de wagen kwijt kunnen en de mindulwandeling kunnen starten. Mocht je dat willen kan je op de website van de provincie Oost-Vlaanderen een twintigtal geluidsfragmenten downloaden die je op diverse plekken tijdens de wandeling kan beluisteren, kwestie van echt mindful bezig te zijn. Maar mindful zijn wij ook zonder geluidsfragmenten, dus die laten we voor wat ze zijn.

Komoot echter hebben we altijd bij de hand. Guitarman neemt dat stuk van de activiteit voor zijn rekening, zodat we zeker niet verloren lopen. Op mij kan je niet echt rekenen daarvoor 🙂

De wandeling is subliem, echt waar. Je hoeft niet over speciaal schoeisel te beschikken want alles is goed begaanbaar. Met een buggy zou ik het echter niet uitproberen;)

We wandelen langs het Leopoldkanaal en gaan eventjes van het pad af, een vlonder op die een heel eind uitsteekt in een prachtige kreek de Oostpolderkreek. Even heb je het gevoel weg van de wereld te zijn. Heerlijk.

Een beetje verder zetten we onszelf over met een handveer, hop naar de andere kant van het kanaal. Vandaar wandelen we verder in de totale rust. Enkele wandelaars kruisen ons, maar we kunnen ze op één hand tellen. Ik zie een reiger wegschieten uit het riet, de zon schittert in duizenden glinsters op het wateroppervlak dat overal te bekennen is. We wandelen door een stukje bos, langs andere kreken, in het dorpje Bentille en langs de Sint Jansdijk, er is echt voor elk wat wils.

Na een kleine 15000 stappen zijn we terug aan onze auto, waar het ondertussen ongelofelijk druk is geworden.

Een goede raad, vertrek in de ochtend, of zoals wij, op het middaguur, dan ben je de grote drukte voor. En alhoewel er voldoende plaats is om afstand te houden zelfs in aanwezigheid van véle wandelaars, toch is het fijner om de stilte in alle rust te ervaren. Zo denken wij daar toch over.

Zoals steeds laat ik de rest van het verhaal over aan de beelden. Enjoy

Bentillekreek

Het heeft alweer deugd gedaan. Nog een fijne zondag verder.

Groetjes LOLA

Satur9’s 30 weeks photochallenge – part 5.

Gestreept, potverdorie, dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan. Een zelfgemaakte foto van iets gestreept.

Ik dacht dat ik het had gevonden toen ik me onze reis door Frankrijk in de zomer van 2018 herinnerde. Heerlijke coronavrije reis trouwens…

Carcassonne is sowieso prachtig. Toen wij er waren was er een extraatje te zien, iets met strepen, of zijn het lijnen? Ik weet het niet precies, maar omdat ik niet direct iets anders kon bedenken…

Het gaat om een kunstwerk dat werd aangebracht op de eeuwenoude muren van de cité, ter ere van het feit dat 20 jaar geleden Carcassonne op de werelderfgoedlijst van de UNESCO kwam te staan. De artiest in kwestie is Felice Varini, en het werk heette CERCLES CONCENTRIQUES EXCENTRIQUES. Er was heel wat opschudding rond. Weinig inwoners vonden het kunst, en eerlijk, eerst was ik ook niet enthousiast. Nu ik er naar terugkijk vind ik het toch iets hebben…

Deze installatie was tijdelijk, en verdween in september 2018, tot opluchting van de lokale bevolking, en van sommige toeristen.

Streepjes dus, of lijntjes, laat de verkleinwoorden gerust weg😊

Nog streepjes gevonden…

Ziezo, klaar is Lola. Op naar de volgende.

Hold on, keep safe

Lola

WALK WITH ME

Zondag ll werd de laatste ijskoude dag voorspeld. Bovendien zou het ook droog zijn, en deze ingrediënten bij elkaar stonden garant voor een flinke portie wandelplezier, dachten we. De keuze viel op een wandeling in de buurt: Bachte Maria Leerne als vertrekpunt.

Waar wij geen rekening mee hielden bij het kiezen van onze tocht, was dat in de buurt van Bachte Maria Leerne veel overstroomde weides waren, én dat er dus véél schaatsers zouden zijn. Héél véél!!!

We kwamen, we zagen en we keerden om. In deze massa gingen we ons niet mengen. Wel nog wat mooie foto’s kunnen maken van ijs op water, struiken en bomen.

Heel mooi. En dan terug naar huis, en rustig genieten van een goed boek.

De wandeling werd uitgesteld maar niet afgesteld. Vandaag trokken we er weer op uit, om alsnog de acht kilometer rond te maken. Dezelfde wandeling met als vertrekpunt de Blauwe Poort in Bachte Maria Leerne. Daar is een groot parkeerterrein waar je moeiteloos je auto kwijt kan. Je stapt over verharde wegen, het hele traject lang, wat ik zelf niet altijd even aangenaam vind. Verharde wegen betekenen meestal ook meer verkeer, maar dit viel best mee. Er kan stevig doorgestapt worden op zo’n traject, da’s dan wel weer fijn. We wandelden langs dreven afgeboord met statige bomen, voorbij het kasteel van Ooidonk, dat absoluut magnifiek is. Een aanrader is een bezoek aan de tuinen, al hebben we dat nu niet gedaan . Verder leidde de weg ons langs de meanderende Leie, wat idyllische taferelen opleverde.

Een deugddoende wandeling in elk geval.

De lucht was strak grijs, geen prachtige wolkenpartijen, geen piepend zonnetje, enkel grijs. Pas onderweg terug naar huis, zagen we de zon even van achter de sluier heen piepen. We kijken reikhalzend uit naar de lente die morgen wordt voorspeld!!! Jullie ook?

Fijne avond.

LOLA

Satur9’s 30 weeks photochallenge – CLOUDS

Wolken, ik hou er van. Om naar te kijken. Het voortdurend veranderende spel van kleuren en vormen, dat raak ik nooit moe. Wat er uit die wolken valt of dreigt te vallen, daar ben ik minder enthousiast over. Maar zo is het nu eenmaal, geen prachtige wolkenpartijen zonder (de verwachting van) nattigheid in één of andere vorm…

Zoals het leven zelf.

Ik heb een paar foto’s bij elkaar gesprokkeld rond dit thema.

Hier komen ze.

Tot gauw

Lola

Walk the line.

Wandelen is altijd mijn lang leven geweest. Toen ik een tweetal jaren geleden door een hernia een half verlamde voet moest meeslepen, drong het nog meer dan anders tot mij door wat stappen voor mij betekent, en wat voor een impact het zou hebben mocht ik dat niet meer kunnen. Gelukkig brachten drie injecties, verspreid over enkele weken, soelaas, en kon ik verder vlot bewegen met mijn pootjes. Enige onderbrekingen door een astma opstoot daar gelaten 🙂

Het slechte nieuws dat guitarman vorige week ontving aangaande zijn gezondheid, zette ons leven op losse schroeven. Dit is geen blog over gezondheidsperikelen, dus echt diep zal ik er niet op ingaan. Maar niets zeggen lukt me ook niet. Ons hoofd leeg maken is nu extra nodig, door de bitch genaamd kanker, en gelukkig is er dan de wandelmogelijkheid. Want al het andere is zo goed als weggevallen door die andere bitch genaamd CORONA.

Het nieuws was slecht, maar van alle slechte nieuwsberichten die je kan ontvangen, toch nog één van de betere. Daar houden we ons aan vast. Aan dat én aan het wandelen.

Zo trokken we vrijdag de wijde natuur in, bij ongelofelijk koude temperaturen. Gewapend met thermisch ondergoed, muts en dikke dikke wanten, snowboots… Iemand die in het Noorden woont lacht zich een breuk met onze ongelofelijk koude temperaturen, maar voor ons is min acht toch echt berekoud.

De tocht leidde ons naar het kasteelpark van Berlare, waar de wandeling begon. En na 16000 stappen ook weer eindigde. Ook een stukje van de Kalkense Meersen hoorde bij deze route. Een heerlijke wandeling met prachtige zichten, extra mooi door de sneeuw die nog overal terug te vinden was. Hier en daar stapten we door bebouwd gebied, en dat is nooit onze favoriet. Ook nu niet. Maar de natuur buiten de bebouwde kom was zo indrukwekkend mooi dat we de korte stukjes tussen de huizen er graag bijnamen.

Zoals steeds laat ik de foto’s spreken. Geniet er van. Dat hebben wij ook gedaan.

En geniet van elke dag!!

LOLA

RAEREN – MONSCHAU: zevende etappe in de Tour de Belgique.

Buiten was het akelig grijs en nat, toen ik deze blogpost schreef. Januari op zijn slechtst. Elk jaar opnieuw probeer ik de donkere maanden door te komen zonder al te diepe dalen, maar januari en soms ook februari zijn moeilijk te verslaan. Zeker op een duistere dag. Buiten gaan is van fundamenteel belang, maar ik kan het niet opbrengen om in de gietende regen een ommetje te maken.

Ik nestel me dus achter mijn laptop (over het aantal uren dat ik hier doorbreng per dag durf ik niet na te denken…..) en denk terug aan betere tijden. September 2020. Corona leek min of meer bedwongen, wisten we veel.

Onze coronaveilige vakantie bracht ons op de zevende dag van RAEREN (waar ik hier over spreek) naar MONSCHAU. Monschau. Ik had er hoge verwachtingen van, en deze werden ondanks corona ingelost. Pittoresk, charmant, gezellig, fotogeniek. (Maar ook véél te druk).

De weg er naar toe was easypeasy, wegens dalen dalen dalen. De schrik sloeg me wel om het hart bij de idee dat ik dezelfde weg de volgende dag in omgekeerde richting moest doen. Maar goed, we pakken het probleem aan als het zich voordoet, dus we daalden met vreugde naar Monschau af. We hadden een fijn hotel (Horchem Hotel-Restaurant-Café-Bar) geboekt op één van de mooiste plekjes in het centrum. Romantiek troef. Daar konden we meteen ook ons avondmaal gebruiken. Gelukkig, want voor de rest scheen elk restaurant gesloten na 17u.

Zicht op het hotel waar we verbleven.

We verkenden het dorp een beetje en kwamen tot de vaststelling dat het echt de moeite waard zou zijn om er terug te keren buiten corona, om in de buurt lange wandelingen te maken.

Hier een greep uit onze foto’s.

Ik word overweldigd door melancholie en pink een traantje weg.

Hou moed my friends, en stay safe!!

LOLA

Satur9’s world 30 weeks photochallenge PART 3.

Hier is ie dan, de derde uitdaging alweer. Ik ben normaal niet zo van de uitdagingen maar aan deze heb ik al veel plezier beleefd. 🙂 En we zijn nog maar begonnen…

Bij deze opdracht wordt ons gevraagd een foto van onszelf, of in verband met onszelf, te delen.

Ik moest meteen aan deze foto denken.

De plek waar ik het gelukkigste ben, in een bos met iemand die ik graag zie.

Meer moet dat niet zijn.

Op naar de volgende en een fijne sneeuwerige zondag.

Keep it safe!!

LOLA

%d bloggers liken dit: