OUDE KALE

Neen hoor, dit is geen oneerbiedige blog over een man op leeftijd die wat door zijn haar heen zit. Totaal niet!!! Foei hoe kun je zoiets denken van mij?

Dit blogje gaat over een wandeling in de relatieve nabijheid van mijn kot. Veel wandelen doen we niet meer, nu we de smaak van de fietstochten helemaal te pakken hebben. Maar gisteren leek het ons een ideaal moment om 10000 stapjes te zetten. De wind ging helemaal door zijn dak en fietsen vind ik dan toch iets minder aangenaam. Daarentegen kan eens goed uitwaaien te voet wonderen doen met een mens. Dus we besloten een stukje van de OUDE KALE VALLEI te ontdekken. Eerst toch een halfuurtje met de auto tot aan het vertrekpunt in Merendree. Bijna vonden we de dood 😉 nog voor we vertrokken waren, toen een boomtak vlak voor onze auto op de baan belandde, nog in onze straat. Gelukkig net naast en niet op de auto. Toch even schrikken.

De drukte op de weg is hallucinant. Ik heb het altijd lastig gehad met al die chaos op de weg, en door de vele weken gedwongen inperking van het verkeer (wat ik op zich wel heerlijk vond) ben ik nog gevoeliger geworden… Pffff

Merendree is echter een vriendelijk, gezellig en pittoresk dorpje, dus het drukke verkeer was snel vergeten.

Het was een serieus tijdje zoeken naar het beginbordje van de wandeling. Na veel ronddrentelen en zelfs rondvragen vonden we het bordje aan de overkant van de straat…

De wandeling zelf is prachtig. Wat hebben we toch een mooie natuur in de buurt van Gent. We waren niet alleen op deze wandeling maar echt druk was het ook niet. Geniet mee met mij van de schoonheid van de natuur onderweg.

We spotten zelfs een BV 😉 Joke Schauvlieghe maakte dezelfde wandeling met man en kind. Hopelijk was ze niet op zoek naar extra bomen om te kappen? (Ah neen, daar is mevrouw niet meer bevoegd voor gelukkig;))

Nu en dan hadden we schrik dat bomen op onze hoofden terecht zouden komen, of dat we zouden wegvliegen op de wind, maar uiteindelijk kwamen we (weliswaar na tien kilometer) in de bewoonde wereld terug. Nog een fotootje van Het Aards Paradijs van Lieven Lootens, gesloten door de coronacrisis natuurlijk maar wel takeaway mogelijk blijkbaar. Ooit hoop ik daar eens te kunnen gaan eten.

Het Aards Paradijs

Het is een wandeling die zeker de moeite waard is. Probeer het zelf ook eens uit. Vakantie in eigen land en zo, weet je wel.

LOLA

HIGHLIGHTS

Deze week waren er behoorlijk wat héle fijne momenten, die ik graag met jullie deel, in het kader van de mij zelf opgelegde taak: DENK POSITIEF. Ik ben van nature niet echt een optimist, en in deze corona periode (oeps, I said the word again..) waarin de angst mij nu en dan overmant, moet ik echt moeite doen om niet in negativiteit te vervallen.

Daarom deze superpositieve highlights, want die zijn er natuurlijk zeker!!!

  • Moederdag, niet zoals anders, maaaaar we mochten weer bezoek ontvangen, en zoon was de eerste die we toelieten in onze bubbel. De heerlijke fles Brunello di Montalcino die hij meehad drinken we uit met dochter, pleegzoon en zoon van lief als we allemaal weer samen mogen zijn. Ontroerend om oudste, weliswaar op gepaste afstand, terug te mogen zien in levende lijve.
  • Ik hoorde mijn dochter en mijn moeder en dat was fijn. En uit Ierland kwam er een prachtige moederdagkaart mijn richting uit. 🙂

  • Het weertje blijft uitnodigen tot fietsen, en we fietsen wat af elke vrije dag. Training voor in september waarin we, hopelijk, een veertiendaagse fietstocht kunnen maken in België, en net over de grens.
  • Op mijn werk worden we verder gesoigneerd. Na een periode waarin topcollega A. ons vertroetelde met versgemaakte lunchkes, krijgen we nu de mogelijkheid om elkaar kaartjes te geven met een bemoedigende boodschap, of een lieve dankjewel. ZO GOED DAT DIT DOET!
  • Gisteren was er voor het eerst real life bezoek mogelijk bij mijn moeder in het woonzorgcentrum. Het was net alsof ik voor het eerst naar de kermis mocht. Zo blij als een kind was ik. En zij ook. Ook al waren we gescheiden door een scherm, het was erg deugddoend. En zeer emotioneel.
  • Nog een bezoekje op ons terras van mijn vriendin, apero op gepaste afstand. Ook zij zit in onze bubbel 🙂 Zo eens echt face to face kletsen, amaai dat was zalig!

Ik hoop dat we verder van versoepeling naar versoepeling gaan, en dat Corona besloten heeft om ons verder gerust te laten. Ik vrees er wel voor, maar hoop doet leven niet?

Ik wens jullie allemaal een veilig en mooi weekend toe.

Lola

THE OTHER SIDE

Laat ik eens zoeken naar de positieve kanten van het corona gebeuren, dacht ik. Voor iemand als ik, die niemand kent die ernstig ziek geworden is door of overleden is aan dat duivelse beestje, kan dat : de mooie kanten zoeken.

Er was de opmerking van een jonge collega die me aan het denken zette. Ze zei dat ze de voordelen van deze crisis zag: in het precorona tijdperk had ze veel last van FOMO (fear of missing out) en die angst is nu volledig weggevallen. Dat bracht haar rust en stabiliteit. In eerste instantie dacht ik: daar heb ik geen last van hoor, van die FOMO. Maar daar kwam ik op terug. Ook al heb ik niet echt schrik om iets te missen, er is wel een soort druk van buitenaf weggevallen. Ik moet eigenlijk niets, behalve gaan werken dan. Ik moet de laatste tentoonstelling niet bezoeken, de nieuwste film niet zien, de mooiste reis of interessantste citytrip niet boeken, het lekkerste restaurant niet reserveren… want het mag niet. Punt andere lijn.

En dat geeft me rust.

Nog een mooie kant van de social distancing is de appreciatie die ik voel voor wie of voor wat ik vroeger misschien teveel als vanzelfsprekend beschouwde:

  1. Mijn kinderen, die ik nu al héél lang niet meer in levende lijve heb gezien en die ik meer mis dan wat dan ook.
  2. Mijn moedertje, die daar helemaal alleen dapper zit te wezen op haar kamertje in het woonzorgcentrum. Enfin, helemaal alleen is relatief met al die fantastische zorgverstrekkers in het gebouw maar you get my point
  3. Mijn broers en schoonzusjes, neefjes en nichtjes.
  4. Mijn vrienden, Johan zijn vrienden…. Onze vrienden….
  5. De omgeving waarin wij wonen: ons gezellige appartement mét terras, de heerlijke natuur op een boogscheut van onze deur.
  6. De vogeltjes die concerteren uit volle borst, de zon die niet stopt met stralen aan een blauwe hemel (stel je voor dat het de hele quarantaine periode pijpenstelen regent), de geur van jasmijn en meidoorn, de heldergroene kleur van nieuw gras en bottende blaadjes, de pasgeboren lammetjes en veulentjes….
  7. Het feit dat we kunnen stappen en fietsen…
  8. Het feit dat ik mag gaan werken in een fantastische werkomgeving…
  9. De moderne communicatiekanalen die ons in staat stellen om contact te houden vanop veilige afstand.
  10. De lieve, grappige, charmante partner waarmee ik deze quarantaine doorbreng. EN LAST BUT NOT LEAST…..
  11. Donald Trump die er zelfs in deze moeilijke maanden in slaagt om me heerlijk aan het lachen te brengen 😉
Iedere keer opnieuw dolle pret 🙂

Wil dit zeggen dat ik liefst heb dat alles blijft zoals het nu is? Neen, natuurlijk niet. Ik wou enkel de oefening maken om iets positiefs te vinden in deze corona tijden. En dat lukte vrij aardig. Hebben jullie ook positieve ervaringen beste bloglezers? Ik hoop het oprecht.

Ondertussen duim ik uit alle macht dat we onze geliefden binnenkort weer in de armen kunnen sluiten. Fingers crossed. En keep it safe.

LOLA

De ware aard van sommige beestjes.

Foto door Pixabay op Pexels.com

We zitten allemaal in dezelfde bizarre coronatijden. Bij sommige mensen brengt dit het mooiste naar boven, bij andere komt de ware aard aan het licht, en die is niet altijd mooi.

Zo las ik gisteren met stijgende verbazing een opinie geschreven door Inge Jooris.

Ze vroeg zich af of de collateral damage ten gevolge van de coronamaatregelen niet veel groter zal zijn dan de schade die aangebracht zou worden mochten we het coronavirus zonder richtlijnen het hoofd bieden.

Ik werd een beetje heel erg pissed van dit artikel.

Natuurlijk is het héél erg dat onze kinderen niet naar school kunnen, dat ze niet kunnen uitgaan en niet kunnen genieten van hun jonge leven samen met vrienden. Verschrikkelijk is het.

Natuurlijk is het héél erg dat onze ouderen in de woonzorgcentra volledig geïsoleerd leven op dit moment, en dat zij hun geliefden enkel kunnen zien of horen via telefoon of videocall.

Natuurlijk is het allerergste dat mensen die stervende zijn die stap alleen moeten zetten, zonder omringd te zijn door hun geliefden, zonder nog een laatste keer te kunnen zeggen hoe graag ze hun kinderen, partner, vrienden zien.

Natuurlijk is het héél erg dat mensen hun door hard werken uit de grond gestampte bedrijf, restaurant, café, of weet ik veel wat nog meer, teloor zien gaan.

Iedere persoon heeft het in deze kuttijden moeilijk, en de meest kwetsbaren hebben het alweer het allermoeilijkste: mensen die arm zijn worden nog armer, mensen die klein wonen zitten op elkaars lip, mensen die single zijn voelen zich nog meer alleen…

Als je zelf niet tot de risicogroep behoort, of dénkt er niet toe te behoren, als je zelf niemand kent die de strijd verloren heeft tegen dit vreselijke virus, als je weinig empathisch bent daarbovenop, dan kan je misschien denken dat het niet zo erg is dat er duizenden mensen sterven. Tenslotte waren het vooral oude of zieke mensen en zouden die binnenkort toch de pijp aan Maarten geven, niet?

Dat het vooral deze mensen zijn die er voor gezorgd hebben dat wij het leven leiden dat we nu leiden, wordt voor het gemak vergeten. Zij hebben na de oorlog onze welvaartsmaatschappij uit de grond gestampt, zij zorgden ervoor dat onze sociale zekerheid is wat ze is. En nu ze hun rol gespeeld hebben mogen ze gaan. Dat komt het tekort in de begroting misschien nog wel ten goede ook?

Zelfs als je de stelling aanhangt dat de zwakkeren er toch van tussen gaan, dat is nu éénmaal hoe het gaat, dan heb je misschien niet begrepen dat het loslaten van de maatregelen leidt tot een collaps van het gezondheidssysteem? Gewoon omdat onze gezondheidszorg niet voorzien is op zo een toeloop van ernstig zieke patiënten zoals in Italie of New York het geval was.

Als jij, je partner of kinderen, niet risicopatiënt zijnde, een ernstig ongeval krijgen, dan kan je niet geholpen worden, omdat het gezondheidszorgsysteem niet meer functioneert. Waar blijf je dan met je collateral damage?

Wij Belgen zijn niet gewoon om gehoorzaam te doen wat ons opgelegd wordt. We lopen er graag de kantjes af, en vinden dat de maatregelen goed zijn voor iemand anders, maar zeker niet voor ons, want wij zijn toch speciaal. Nu, voor één keer zijn we dat niet. We zijn allemaal hetzelfde in de ogen van dit wanstaltige beestje. Ook al ben je jong en dynamisch en volledig overtuigd van je eigen onsterfelijkheid, dan nog kan het je de das omdoen, of kan het de mensen waar je van houdt treffen.

In plaats van ons af te vragen of de maatregelen wel zinvol zijn, en of we niet beter kunnen leven met de coronadoden in plaats van met de collateral damage, kunnen we ons misschien de vraag stellen hoe we ons postcoronaleven anders gaan inrichten, hoe we anders maar niet minder goed kunnen gaan leven? Minder presteren, minder druk, minder vervuiling, meer kleinschalig en onder onze kerktoren? Meer solidariteit met de mensen die het niet goed hebben, zeker nu. Meer besef van wat er echt toe doet in het leven.

Gelukkig zijn er véél mensen die zich daar mee bezig houden, waarvoor dank. Ik probeer het in elk geval ook, met vallen en opstaan.

LOLA

FNAC ATTACK

Afbeeldingsresultaat voor bad customer service meme

Voor ik mijn verhaal neerpen, wil ik duidelijk stellen dat FNAC één van mijn favoriete winkels is. Ze hebben stapels van iets wat voor mij super belangrijk is, namelijk boeken, boeken en meer boeken. Daarenboven nog boeken en ook allerlei soorten schriftjes.. Ik ga nooit shoppen in een stad waar een FNAC gevestigd is, zonder daar even binnen te wippen. Even betekent een half uur tot een uur. Ik snuister, ik snuif en ik geniet. Vaak koop ik ook. Ik word altijd een beetje blij in de FNAC. In elke boekhandel trouwens. En mind you: deze blogpost is niet gesponsord!!! Recht uit het hart dus.

Deze kadering is nodig voor ik mijn wedervaren van gisteren neerpen. Dit was niet een typisch FNAC klantencontact. Laat dat duidelijk zijn. Maar het was wel zo verbijsterend dat ik het niet kan laten er een blogpost aan te wijden.

Gisteren kwam ik dus met een paar boeken en een kaartje aan de kassa, waar een tot dat moment volledig normaal ogende dame afrekende, en vroeg of ik een klantenkaart had? Die had ik ooit, maar die was ik kwijtgeraakt toen ik mijn oude telefoon verving door een nieuw exemplaar. Al mijn klantenkaarten waren verzameld op de STOCARD app. Super handig, maar niet als je geen account hebt aangemaakt, want dan ben je dus al je kaarten kwijt als je naar een andere feun overschakelt.

Ik vertelde dus aan de dame dat ik mijn klantenkaart kwijt was. Ze verzekerde mij dat dat geen enkel probleem was en ze veerde op om aan de hand van mijn adresgegevens mijn klantenkaartnummer op te zoeken. En dat lukte, dus iedereen gelukkig.

Tot ik vriendelijk vroeg of dit bepaalde nummer op de kassabon mijn klantenkaartnummer was? Mrs Jekyll veranderde plots in madame Hyde, en dat had ik niet zien aankomen.

Ze wierp me een blik toe die ik normaal reserveer voor de stront waar ik met mijn nieuwe schoenen ben ingetrapt.

Natuurlijk is dat uw klantennummer domme trut ‘dit laatste dacht ze er duidelijk bij.

Ok‘ stamelde ik verbouwereerd. ‘Dan kan ik dit nummer ingeven in mijn app en dan heb ik mijn FNAC kaart terug.

WAT???? Wilt u nu zeggen dat u uw FNAC kaart kwijt bent????’

Euh ja, dat heb ik daarnet toch ook gezegd mevrouw?’

Maar dan hebt u een nieuwe FNAC kaart nodig stupied mens‘, ze schreeuwde het nog net niet uit.

Mevrouw, ik heb géén nieuwe FNAC kaart nodig, als ik mijn klantenkaart nummer handmatig ingeef in mijn klantenkaart app, dan staat die FNAC kaart er weer in…’

U weet zeker niet wat dat voor ons aan de kassa betekent als wij telkens moeten gaan opzoeken welk klantenkaartnummer u heeft?’

Maar mevrouw, de volgende keer zal ik mijn klantenkaart mee hebben‘ stamelde ik perplex.

Ik ga u nu een nieuwe klantenkaart geven, weet u niet hoeveel tijd wij verliezen op deze manier?????

Het werd me duidelijk dat het teveel zou zijn om op enig begrip te rekenen van deze dame. Luisteren en begrijpen stonden vandaag niet in haar woordenboek.

Om de zaak niet verder te laten escaleren, draaide ik me verstandig om, en stapte weg. Achtervolgd door haar op steeds fellere toon uitgesproken klachten over mensen die geen klantenkaart willen en die daardoor de werking saboteren, of zoiets.

Meestal reageer ik als een stier op een rode lap als mensen mij zo aanspreken. Maar in dit geval was ik zo van mijn melk door de absurditeit van het gebeuren dat ik gewoon kalm ben gebleven. Best voor mezelf en voor de dame in kwestie. Ik hoop voor haar dat dit een tijdelijke inzinking was, misschien had ze al de hele dag jeuk op een onbereikbare plaats, of misschien had haar Valentijndate laten weten dat het feestje niet doorging. In elk geval, mocht ze dit soort reacties vaker hebben dan zou loopbaanbegeleiding een goed alternatief kunnen bieden.

LOLA was lichtjes in shock.

Maar ondertussen is alles weer in orde.

Groetjes LOLA

A little drop of gratitude

Net naar het nieuws gekeken. Waarom ik dát blijf doen, terwijl ik er diep triest en ongelukkig van word? Ik weet het niet… Ergens heb ik het gevoel dat ik mee moet blijven met wat er rondom mij gebeurt. Dus lepel ik elke avond een portie leed en smart naar binnen… Maar wie help ik daarmee? Het is niet dat ik op de barricaden spring na het zien van alle ellende, en luid schreeuwend eis dat er nu maintenant heute godverdomme iets verandert. A la Greta Thunberg bijvoorbeeld. Neen, ik blijf handenwringend in mijn luie zetel hangen, met nu en dan een traan en medelijden met wie het minder getroffen heeft. (Als het écht teveel wordt schrijf ik wel eens een blogpost om mijn verontwaardiging te uiten, dat wel. )

Maar het enige dat ik écht kan doen situeert zich in mijn eigen omgeving. Dus dacht ik: laat ik daar vooral op inzetten. Dat kan natuurlijk alleen als ik goed in mijn vel zit, en daarvoor zijn positieve gedachten en vibrations nodig. Vandaar deze nieuwe rubriek: “little drop of gratitude” die nu en dan eens terug zal komen, zonder enige regelmaat, want ik ben niet zo’n planner 😉 Zie het als tegenwicht aan de ondraaglijke zwaarte van het bestaan 😉

Het eerste waar ik me vandaag dankbaar om voelde was de tas verse koffie, het sandwichken bij het ontbijt, de hete douche en het gefluit van de vogels in de bomen waar ik langs fietste op weg naar het werk.

Ja echt, ook in de winter zijn er vogels die fluiten. Of dat normaal is of eerder te wijten aan de klimaatopwarming weet ik niet, maar in elk geval, het maakt me blij.

Een tweede golf van dankbaarheid overviel me toen ik na het werk bij mijn moeder op bezoek kon. Eenennegentig is ze, en ondertussen opgenomen in een WZC, maar ze is nog erg bij de pinken, en het is goed dat ik nog tijd met haar kan doorbrengen. Al geef ik toe dat dit gevoel van dankbaarheid ook soms versneden wordt met een gevoel van melancholie en verdriet om die ooit sterke vrouw die nu zo afhankelijk is van anderen.

Tenslotte ben ik dankbaar omdat het vanavond voelbaar langer klaar bleef!!! Yes, de kortste dagen zijn bijna voorbij. Elke dag wat langer licht. Heerlijk!!

Als een mens zo eens bewust gaat kijken wat hem allemaal dankbaar stemt komt er van alles naar boven. Maar per dropje hou ik het op drie dingen. Wie weet, als we dat met zijn allen massaal gaan doen, vormen we een dam tegen alle ellende in de wereld?

Grateful greetings,

LOLA