Daar gaat ze….

Gisteren lag ze pasgeboren in mijn armen, en bewonderde ik haar perfectie terwijl ze rustig lag te drinken, mij aankijkend met haar grote bruine kijkers.

Morgen vertrekt ze naar Ierland voor vier maanden, om daar te gaan studeren.

Waar de tussenliggende tijd naar toe is, God mag het weten, want ik heb er geen idee van…

Het schattige rustige babytje groeide uit tot een even schattig maar iets minder stille peuter en kleuter. Nachten lang heeft haar papa naast haar bed gezeten, jarenlang hield ze ons ’s nachts uit onze slaap. Soms zes, zeven keer per nacht huilbuien, zonder duidelijke aanleiding. Achteraf bekeken waarschijnlijk nachtmerries als gevolg van haar meer dan levendige fantasie. Pas toen ze een jaar of vijf was werden die nachtelijke onderbrekingen minder frequent.

Een spraakwaterval is ze altijd geweest. Man, wat kon (kan) dat kindje tetteren. Ze stopte eigenlijk nooit. Horendol werd ik er soms van. Maar wat mis ik het ook, nu ze niet meer bij mij woont.

Zeker nu ze voor vier maanden verdwijnt naar het (gelukkig niet zo verre) Ierland.

Mijn meiske, met haar knappe snuitje en haar slanke lijf, waar ze toch niet altijd blij mee is. (Wie is dat wel op die leeftijd?)

Mijn meiske, met haar supergrote hart en hypersensitiviteit, met haar creativiteit en talent, chaos en vergeetachtigheid, enthousiasme en kracht, moed en bevlogenheid… Wat ben ik trots op jou.

Hoe zeer ik haar ook zal missen, ik ben blij dat ze deze uitdaging aangaat. Dat ze achterlaat wat bekend is en op ontdekking gaat in iets nieuws en onontgonnen. Rijker zal ze er in elk geval van worden, sowieso.

En al staat het huilen mij nader dan het lachen nu (belachelijk, ik weet het, het is maar naar Ierland en het is maar voor vier maanden) toch ben ik zo blij dat ze deze kans grijpt.

Ik hoop dat ze nu en dan een blogpostje schrijft voor deze blog 🙂 en verder kan ik jullie nu al verklappen dat zoon en ik op bezoek gaan bij haar ergens in maart. Zonder twijfel zullen jullie onze fratsen hier kunnen lezen:)

Slaap lekker

Myriam

My precioussssss calls

Ik vond van mezelf dat ik goed bezig was de voorbije maanden/jaren. Op vlak van social media had ik een complete transformatie doorgemaakt, van zwaar verslaafde blogger die op elk moment moest kunnen posten, lezen en reageren, en dat niet alleen op de blog zelf, maar ook op Facebook, twitter, instagram en ga zo maar door, tot …. de stekker uit alles!!! Mijn blog waar ik zo trots op was en waar ik op twee en een half jaar tijd honderdduizend views had en net geen duizend volgers: stekker er uit. Facebook: van mijn feun gezwierd, twitter: wat was dat ook alweer? In de plaats van scrollen door Facebook en lezen van blogposts leerde ik Italiaans, reageerde ik enkel nog in de familie app en had ik tijd om boeken te lezen en te mediteren. Heerlijk toch.

Nu en dan stak het wel eens. Als ik weer eens in een hilarische of hemeltergende situatie terecht kwam en ik bij mezelf de bedenking maakte dat ik daar toch wel een heerlijke blogpost had kunnen over schrijven. Of als ik hoorde via via dat een vriendin die ver weg woonde dit of dat had gepost, en ik dat had gemist…Maar ik volhardde.

Maar je voelt me al komen op mijn warme kerstsokjes…. het bleef niet duren.

Voor mijn verjaardag, kerstmis en nieuwjaar kreeg ik een fitbit cadeau van mijn lief. Leuk ding om je gezondheid en activiteiten te tracken, alleen…. niet compatibel met mijn feun… Helaas driewerf helaas diende ik ook op zoek te gaan naar een nieuw instrument om mijn cadeau volledig tot zijn recht te laten komen. Alsof het lot het zo had voorbeschikt, kreeg ik via een vriend van een familielid de kans om voor een sterk gereduceerde prijs de gsm van mijn dromen te kopen: een Samsung A70 black met zoveel Gigabyte dat zelfs de meest verstokte app verzamelaar er jaren zoet zou mee zijn. Ik kocht en was meteen verkocht.

Mocht ik x aantal jaren later geboren zijn zou ik zonder twijfel iets gestudeerd hebben met informatica. Het interesseert me mateloos en ik kan uren zoet zijn met het uitzoeken hoe ik een probleem kan oplossen. Je begrijpt dat ik meer dan uren, dagen dus zoet kan zijn met het uitzoeken hoe de nieuwe feun werkt, met het personaliseren tot hij (of is het zij? ) helemaal naar mijn hand staat… En in al die fixatie op het nieuwe precious ding, vergat ik warempel mijn Italiaanse les… .Zeshonderd dagen onafgebroken op duolingo…. down the drain 😦

Mediteren? Gone with the wind… In de plaats er van zat ik tot middernacht driftig te zoeken hoe ik dit of dat op mijn feun kon krijgen, hoe snel dit werkte, hoe goed dat wel niet was…

Mijn slaap leed er onder, mijn aandacht leed er onder.. Ik voel me als Gollem die zijn Precious terug heeft. Erg goed was dat niet voor zijn gezondheid, maar het maakte hem wel gelukkig 😉

Positief is dat ik het bloggen weer te pakken heb, bijna geen volgers meer, en bijna geen views, maar het voelt heerlijk om weer te schrijven.

Nu nog een nieuw evenwicht vinden, zodat ik niet helemaal het lot van Gollem onderga.

Ik hou jullie op de hoogte.

Lola