Uit mijn kot (Efkens)

Na drie weken volledige opsluiting in mijn kot werd deze duif gisteren gelost.

Drie weken waarin de buitenlucht enkel kon ingeademd worden door mijn open raam of in het beste geval van op mijn terras. Beter dan niets natuurlijk. Maar ik keek toch erg uit naar een ritje op mijn fiets, op gepaste afstand van iedereen, en in de buurt van mijn kot.

Vol enthousiasme trapte ik mijn stalen ros op gang, hierbij geholpen door de batterij😉

De zon was van de partij, de vogels kwetterden, en de bloesems barstten uit hun knop. En ik jubelde. We fietsten op plekken waar ik tot mijn schande nooit eerder kwam, ook al liggen ze vlakbij onze deur: de Gentbrugse Meersen, zó mooi. Vele jaren geleden maakte ik er een kleine wandeling, maar er is zóveel meer te ontdekken.

Na een vijftal kilometer maakte mijn enthousiasme plaats voor verbazing. Mijn lijf protesteerde. Na vijf kilometer, hallo??? Voelde ik weer die verdammte kortademigheid opkomen? In plaats van 50 km werden het er dus een kleine twaalf, en was ik blij in mijn zetel te kunnen ploffen.

Enfin, alle her(begin) is moeilijk. Laat ons daar van uitgaan.

Op de terugweg stopten we aan het raam van mijn moeder. Zij is opgesloten opgenomen in een WZC, sedert een goed jaar, en net zoals iedere andere bejaarde die is opgenomen, mag zij totaal geen bezoek meer ontvangen. Zij heeft een kamer op het gelijkvloers, zodat we eens aan haar raam kunnen kloppen en haar, vanachter glas, kunnen zien.

Mijn hart breekt iedere keer weer. Dat dappere vrouwtje van 91 jaar dat nu, in de winter van haar leven, helemaal alleen deze verschrikkelijke periode moet doorstaan. Ja, ik weet het, er wordt goed voor haar gezorgd, en ja elke zorgverstrekker doet zijn uiterste best, en ja, we kunnen haar telefonisch bereiken en dat doen we ook. Maar het is niet zoals het hoort te zijn. Niemand kan er iets aan doen, maar het snijdt en piekt en doet godverdomme zeer.

En in plaats van er hier verder op door te gaan wijd ik er een andere blogpost aan, later. Want dat verdient ze.

Lola misses her.

Doorgaan met het lezen van “Uit mijn kot (Efkens)”

CORANTAINE CHRONICLES

Foto door cottonbro op Pexels.com

Dit is dag 13 van mijn quarantaine, en ik wil effe ventileren, zagen, ambetant zijn… ook al mag ik eigenlijk niet klagen. Neen, ik weet het, ik mag het niet, er zijn ontzettend veel mensen die het vele malen slechter hebben, maar mag ik even? Want ik ben deze opsluiting zo ontzettend beu. Je hebt er geen idee van, of misschien wel, misschien ben jij ook opgesloten?

Maandag 16 maart vertoonde ik symptomen van een infectie aan de luchtwegen, de huisarts besliste langs de telefoon dat ik best thuis bleef. Waar ik me eerst nog niet écht ziek voelde, veranderde dat geleidelijk in behoorlijk mottig tot ellendig. Zonder koorts, wel kortademig, hoesten, de hele reutemeteut. De verergering van symptomen zorgde voor een real time bezoek aan onze huisarts, die zich voor de gelegenheid had uitgedost in het vereiste maanpak. Er werden geen testen afgenomen, wegens een tekort op dat moment, maar de symptomen wezen allemaal in de richting van het C beest, en dus kwamen er bij die eerste week thuis nog twee extra weken bovenop. Veel protesteren heb ik niet gedaan want op dat moment was ik vooral blij dat ik terug naar bed kon. Slapen, veel veel slapen, dat was wat ik nodig had. En dat deed ik. Maar eens de kortademigheid na een week voorbij , kwam de realiteit van de quarantaine. Als je je ziek voelt heb je geen behoefte om te gaan wandelen of fietsen, boodschappen te gaan doen, of weet ik wat nog meer. Op dit moment moet ik nog verder genezen, maar ik zou best eens een toertje in de natuur willen maken, even in beweging zijn buiten, alleen kan dat helemaal niet, ik mag nog steeds geen stap buiten de deur zetten. Behalve dan op mijn terras. Thank God voor dit terras.

Ik mis mijn collega’s, de dagelijkse fietstocht naar en van het werk. Ik mis de dinsdagse, donderdagse en zondagse bezoekjes aan mijn hoogbejaarde moeder in het woonzorgcentrum. Nu hoor ik haar enkel nog via de telefoon. Ik mis de wekelijkse etentjes op woensdagavond met mijn zoon en nu en dan met mijn pleegzoon. Ik mis lange wandelingen en fietstochten in de natuur, een glas op café of een spaghetti in een brasserie. Ik mis zoveel, net zoals jullie zonder twijfel allemaal veel missen.

En ik merk dat al die dingen waar ik zogezegd nooit tijd voor had, niet gebeurden omdat ik géén tijd had. Want nu heb ik wel tijd, en gebeurt het nog niet. Ik spreek niet over de grote schoonmaak of het volgen van een intensief fitnessprogramma want dat kan ik nu helemaal niet, zo in optima forma ben ik nou ook weer niet.

Ik heb het over schrijven: dat boek dat ik zo graag wil realiseren. Daar heb ik nu de tijd voor, maar buiten een blog nu en dan komt er geen letter op papier hier… Heb ik daar nu een excuus voor? Neen. Tijd zat… Misschien het moment om onder ogen te zien dat dit een droom is die nooit zal gerealiseerd worden? Geen talent genoeg, geen inspiratie genoeg, geen…. Weet ik veel?

Bon, genoeg gezaagd.

Ik probeer verder deze periode dag per dag door te komen, en te genieten van kleine mooie dingetjes, zoals de nabijheid van mijn lief, de zon op mijn terras, zelf koken, een videogesprek met mijn broers en schoonzussen, appen met dochter en zoon…

Sorry dus voor dit ventilatiemoment.

Lola belooft dat het verder niet meer zal gebeuren 🙂

Keep it safe iedereen.

FNAC ATTACK

Afbeeldingsresultaat voor bad customer service meme

Voor ik mijn verhaal neerpen, wil ik duidelijk stellen dat FNAC één van mijn favoriete winkels is. Ze hebben stapels van iets wat voor mij super belangrijk is, namelijk boeken, boeken en meer boeken. Daarenboven nog boeken en ook allerlei soorten schriftjes.. Ik ga nooit shoppen in een stad waar een FNAC gevestigd is, zonder daar even binnen te wippen. Even betekent een half uur tot een uur. Ik snuister, ik snuif en ik geniet. Vaak koop ik ook. Ik word altijd een beetje blij in de FNAC. In elke boekhandel trouwens. En mind you: deze blogpost is niet gesponsord!!! Recht uit het hart dus.

Deze kadering is nodig voor ik mijn wedervaren van gisteren neerpen. Dit was niet een typisch FNAC klantencontact. Laat dat duidelijk zijn. Maar het was wel zo verbijsterend dat ik het niet kan laten er een blogpost aan te wijden.

Gisteren kwam ik dus met een paar boeken en een kaartje aan de kassa, waar een tot dat moment volledig normaal ogende dame afrekende, en vroeg of ik een klantenkaart had? Die had ik ooit, maar die was ik kwijtgeraakt toen ik mijn oude telefoon verving door een nieuw exemplaar. Al mijn klantenkaarten waren verzameld op de STOCARD app. Super handig, maar niet als je geen account hebt aangemaakt, want dan ben je dus al je kaarten kwijt als je naar een andere feun overschakelt.

Ik vertelde dus aan de dame dat ik mijn klantenkaart kwijt was. Ze verzekerde mij dat dat geen enkel probleem was en ze veerde op om aan de hand van mijn adresgegevens mijn klantenkaartnummer op te zoeken. En dat lukte, dus iedereen gelukkig.

Tot ik vriendelijk vroeg of dit bepaalde nummer op de kassabon mijn klantenkaartnummer was? Mrs Jekyll veranderde plots in madame Hyde, en dat had ik niet zien aankomen.

Ze wierp me een blik toe die ik normaal reserveer voor de stront waar ik met mijn nieuwe schoenen ben ingetrapt.

Natuurlijk is dat uw klantennummer domme trut ‘dit laatste dacht ze er duidelijk bij.

Ok‘ stamelde ik verbouwereerd. ‘Dan kan ik dit nummer ingeven in mijn app en dan heb ik mijn FNAC kaart terug.

WAT???? Wilt u nu zeggen dat u uw FNAC kaart kwijt bent????’

Euh ja, dat heb ik daarnet toch ook gezegd mevrouw?’

Maar dan hebt u een nieuwe FNAC kaart nodig stupied mens‘, ze schreeuwde het nog net niet uit.

Mevrouw, ik heb géén nieuwe FNAC kaart nodig, als ik mijn klantenkaart nummer handmatig ingeef in mijn klantenkaart app, dan staat die FNAC kaart er weer in…’

U weet zeker niet wat dat voor ons aan de kassa betekent als wij telkens moeten gaan opzoeken welk klantenkaartnummer u heeft?’

Maar mevrouw, de volgende keer zal ik mijn klantenkaart mee hebben‘ stamelde ik perplex.

Ik ga u nu een nieuwe klantenkaart geven, weet u niet hoeveel tijd wij verliezen op deze manier?????

Het werd me duidelijk dat het teveel zou zijn om op enig begrip te rekenen van deze dame. Luisteren en begrijpen stonden vandaag niet in haar woordenboek.

Om de zaak niet verder te laten escaleren, draaide ik me verstandig om, en stapte weg. Achtervolgd door haar op steeds fellere toon uitgesproken klachten over mensen die geen klantenkaart willen en die daardoor de werking saboteren, of zoiets.

Meestal reageer ik als een stier op een rode lap als mensen mij zo aanspreken. Maar in dit geval was ik zo van mijn melk door de absurditeit van het gebeuren dat ik gewoon kalm ben gebleven. Best voor mezelf en voor de dame in kwestie. Ik hoop voor haar dat dit een tijdelijke inzinking was, misschien had ze al de hele dag jeuk op een onbereikbare plaats, of misschien had haar Valentijndate laten weten dat het feestje niet doorging. In elk geval, mocht ze dit soort reacties vaker hebben dan zou loopbaanbegeleiding een goed alternatief kunnen bieden.

LOLA was lichtjes in shock.

Maar ondertussen is alles weer in orde.

Groetjes LOLA

Meanwhile in Ireland

Het jongste kind zit momenteel in Ierland, Tralee om precies te zijn. Niet om vakantie te vieren, al hoop ik dat ze elke dag daar als een feest ervaart, wel om te studeren aan The Institute of Technology Tralee. Raar maar waar, daar wordt ook lesgegeven aan studenten in de psychologie. Wat psychologie met technology te maken heeft weet ik niet maar goed, what’s in a name?

Ongeveer een maand geleden is ze daar neer gestreken, en ja, we missen haar. Ook al wonen we al lang niet meer onder hetzelfde dak, het is toch anders als ze op vijftien minuten met de fiets woont, dan als ze op anderhalf uur vliegen verblijft.

Dankzij de moderne technologie is er wel wat contact, dus me very happy. 😊

Ze verblijft samen met een vriendin in een vierkamerappartement, met nog twee Ierse studenten. Het uitzicht is fabuleus.

Geef toe, er zijn akeliger plekken op de wereld😍

Tussen de zware studies door wordt er al eens tijd genomen om de sfeer op te snuiven😊

… in een echte Ierse pub
Niet zo Iers maar toch in Tralee, Chinees Nieuwjaar
Lekker uitwaaien…


Mmmmm
Look, the Dingle dolphin
Dat het er plezant uit ziet…

Laat dit een voorsmaakje zijn van het uitgebreide verslag van mijn bezoek daar, samen met oudste kind.

Lola heeft er zin in!!!

Feels like home

Bloggen zit me in het bloed, dat moet wel. Al meteen nadat ik besloot om mijn vorige blog stop te zetten, sloegen de twijfels toe. Ik had er zo veel tijd en werk in gestoken, met behoorlijk succes, het was een beetje mijn kindje. Maar toch was het beter om de stekker er uit te trekken, en me te concentreren op andere zaken. Hoe vaak heb ik niet gedacht: wat zou ik hier een mooie blogpost kunnen over schrijven. Tientallen keren bedacht ik een nieuwe blognaam, en begon ik er weer aan. Anoniem, dat leek me beter. Dan zou ik niemand meer voor het hoofd kunnen stoten. Niemand zou onbedoeld gekwetst raken.

Dat anonieme bloggen voelde toch niet goed en ook de namen die ik bedacht zaten me niet als gegoten. bubblicouslyme.com was zó echt mijn ding. Het bleek moeilijker dan verwacht om een nieuwe invulling te vinden.

Uiteindelijk dacht ik: FOERT! Ik wil bloggen, en dat ga ik gewoon doen. Iedereen die me kent mag me lezen, en wie me nog niet kent, leest me binnenkort hopelijk ook;) En reageert massaal!!!

Want reacties zijn natuurlijk één van de redenen waarom mensen bloggen. Anders kan je gewoon je dagboek bijhouden op een privéplek waar niemand er bij kan…. Enfin, zo voelt het toch voor mij.

Dus ik begon met lolaloveschampagne.wordpress.com

En ik ging op zoek naar de mensen die ik vroeger zo graag heb gevolgd, in de hoop dat er nog enkelen actief zouden zijn. Gelukkig is dat zo. Het werd een blij weerzien voor mij met:

Ik ben nog op zoek naar een aantal bloggers die ik graag las, maar nog niet heb teruggevonden, daarbij denk ik aan Kliefje, Beaunino, Harrij, Kakel, en zovele anderen van wie ik het leven heb gevolgd, en die ik nu een beetje kwijt ben.

Anderzijds ontmoet ik alweer nieuwe interessante bloggers zoals:

En zonder twijfel zullen er nog mooie nieuwe of hernieuwde ontmoetingen volgen.

Blij dat ik terug ben!!

LOLA

Daar gaat ze….

Gisteren lag ze pasgeboren in mijn armen, en bewonderde ik haar perfectie terwijl ze rustig lag te drinken, mij aankijkend met haar grote bruine kijkers.

Morgen vertrekt ze naar Ierland voor vier maanden, om daar te gaan studeren.

Waar de tussenliggende tijd naar toe is, God mag het weten, want ik heb er geen idee van…

Het schattige rustige babytje groeide uit tot een even schattig maar iets minder stille peuter en kleuter. Nachten lang heeft haar papa naast haar bed gezeten, jarenlang hield ze ons ’s nachts uit onze slaap. Soms zes, zeven keer per nacht huilbuien, zonder duidelijke aanleiding. Achteraf bekeken waarschijnlijk nachtmerries als gevolg van haar meer dan levendige fantasie. Pas toen ze een jaar of vijf was werden die nachtelijke onderbrekingen minder frequent.

Een spraakwaterval is ze altijd geweest. Man, wat kon (kan) dat kindje tetteren. Ze stopte eigenlijk nooit. Horendol werd ik er soms van. Maar wat mis ik het ook, nu ze niet meer bij mij woont.

Zeker nu ze voor vier maanden verdwijnt naar het (gelukkig niet zo verre) Ierland.

Mijn meiske, met haar knappe snuitje en haar slanke lijf, waar ze toch niet altijd blij mee is. (Wie is dat wel op die leeftijd?)

Mijn meiske, met haar supergrote hart en hypersensitiviteit, met haar creativiteit en talent, chaos en vergeetachtigheid, enthousiasme en kracht, moed en bevlogenheid… Wat ben ik trots op jou.

Hoe zeer ik haar ook zal missen, ik ben blij dat ze deze uitdaging aangaat. Dat ze achterlaat wat bekend is en op ontdekking gaat in iets nieuws en onontgonnen. Rijker zal ze er in elk geval van worden, sowieso.

En al staat het huilen mij nader dan het lachen nu (belachelijk, ik weet het, het is maar naar Ierland en het is maar voor vier maanden) toch ben ik zo blij dat ze deze kans grijpt.

Ik hoop dat ze nu en dan een blogpostje schrijft voor deze blog 🙂 en verder kan ik jullie nu al verklappen dat zoon en ik op bezoek gaan bij haar ergens in maart. Zonder twijfel zullen jullie onze fratsen hier kunnen lezen:)

Slaap lekker

Myriam

My precioussssss calls

Ik vond van mezelf dat ik goed bezig was de voorbije maanden/jaren. Op vlak van social media had ik een complete transformatie doorgemaakt, van zwaar verslaafde blogger die op elk moment moest kunnen posten, lezen en reageren, en dat niet alleen op de blog zelf, maar ook op Facebook, twitter, instagram en ga zo maar door, tot …. de stekker uit alles!!! Mijn blog waar ik zo trots op was en waar ik op twee en een half jaar tijd honderdduizend views had en net geen duizend volgers: stekker er uit. Facebook: van mijn feun gezwierd, twitter: wat was dat ook alweer? In de plaats van scrollen door Facebook en lezen van blogposts leerde ik Italiaans, reageerde ik enkel nog in de familie app en had ik tijd om boeken te lezen en te mediteren. Heerlijk toch.

Nu en dan stak het wel eens. Als ik weer eens in een hilarische of hemeltergende situatie terecht kwam en ik bij mezelf de bedenking maakte dat ik daar toch wel een heerlijke blogpost had kunnen over schrijven. Of als ik hoorde via via dat een vriendin die ver weg woonde dit of dat had gepost, en ik dat had gemist…Maar ik volhardde.

Maar je voelt me al komen op mijn warme kerstsokjes…. het bleef niet duren.

Voor mijn verjaardag, kerstmis en nieuwjaar kreeg ik een fitbit cadeau van mijn lief. Leuk ding om je gezondheid en activiteiten te tracken, alleen…. niet compatibel met mijn feun… Helaas driewerf helaas diende ik ook op zoek te gaan naar een nieuw instrument om mijn cadeau volledig tot zijn recht te laten komen. Alsof het lot het zo had voorbeschikt, kreeg ik via een vriend van een familielid de kans om voor een sterk gereduceerde prijs de gsm van mijn dromen te kopen: een Samsung A70 black met zoveel Gigabyte dat zelfs de meest verstokte app verzamelaar er jaren zoet zou mee zijn. Ik kocht en was meteen verkocht.

Mocht ik x aantal jaren later geboren zijn zou ik zonder twijfel iets gestudeerd hebben met informatica. Het interesseert me mateloos en ik kan uren zoet zijn met het uitzoeken hoe ik een probleem kan oplossen. Je begrijpt dat ik meer dan uren, dagen dus zoet kan zijn met het uitzoeken hoe de nieuwe feun werkt, met het personaliseren tot hij (of is het zij? ) helemaal naar mijn hand staat… En in al die fixatie op het nieuwe precious ding, vergat ik warempel mijn Italiaanse les… .Zeshonderd dagen onafgebroken op duolingo…. down the drain 😦

Mediteren? Gone with the wind… In de plaats er van zat ik tot middernacht driftig te zoeken hoe ik dit of dat op mijn feun kon krijgen, hoe snel dit werkte, hoe goed dat wel niet was…

Mijn slaap leed er onder, mijn aandacht leed er onder.. Ik voel me als Gollem die zijn Precious terug heeft. Erg goed was dat niet voor zijn gezondheid, maar het maakte hem wel gelukkig 😉

Positief is dat ik het bloggen weer te pakken heb, bijna geen volgers meer, en bijna geen views, maar het voelt heerlijk om weer te schrijven.

Nu nog een nieuw evenwicht vinden, zodat ik niet helemaal het lot van Gollem onderga.

Ik hou jullie op de hoogte.

Lola