MAYBE…MAYBE NOT

Onder het motto als ik niets positiefs kan zeggen zwijg ik liever,  heb ik de laatste weken geen letter op mijn scherm geput.  Ik maakte me ontzettend druk over corona,  de maatregelen,  het niet volgen ervan door delen van de bevolking én de onkunde van onze politiekers om tot een regering te komen. Wanneer ik voor mijn schermpje zat was dat het enige waar ik kon aan denken. Maar voor mijn gevoel kon ik weinig bijdragen aan de discussie,  het was bovendien erg slecht voor mijn rikkietikker, en dus… niets,  nada, niente.

Maar nu lijkt er iets te kriebelen en dus ben ik er weer.  Mocht je me na al die tijd niet meer willen zien,  ik begrijp dat😊

Dit weekend zouden we éindelijk nog eens enkele dagen naar het buitenland gaan.  Daar keken we enorm naar uit,  maar het had enkele voeten in de aarde.  Een hernia die na dikke twee jaren besloot  de kop op te steken dreigde roet in het eten te gooien,  maar enkele dagen rustig aan en platliggen waar mogelijk brachten soelaas.  Zo konden we vrijdagochtend vertrekken naar het verre…Drenthe.

Nederland is groen gekleurd op de corona codekaart en we hopen dat dit zo blijft.  Ondertussen lijkt het meer  waarschijnlijk dat België rood kleurt maar voorlopig niet.  Dus we gingen. Yes.

Klaar

Onderweg naar onze pleisterplaats moesten we even stoppen aan een tankstation voor een plasje.  Wij flink onze mondmaskers over neus en mond,  het gebouw binnen.  Tot onze verbijstering waren wij de enigen met mondkapje.  We werden aangestaard alsof we van een andere planeet kwamen. Wat ook zó is natuurlijk😁

Bovendien hing er aan de deur een bord met de mededeling dat er maximaal tien mensen tegelijk binnen mochten zijn.  Ik eet mijn schoen op als het er geen dertig waren,  gezellig dicht bij elkaar.  Corona? Wat is dat? Ik wist niet hoe snel ik weer buiten moest komen. 

Het hotel waar we incheckten was gelukkig wel helemaal mee met de corona maatregelen.  Al zijn ook hier nergens mondkapjes te bespeuren.  De afstand wordt echter zéér goed nageleefd,  en ook ontsmetting is overal aanwezig.

Nieuwsgierig waar we neerstreken? We kozen voor het Van Der Valk hotel Spier. De Van Der Valk keten is een hotelketen waar we graag komen.  Alle comfort, heerlijk eten,  meestal erg goed gelegen en dat alles voor een mooie eerlijke prijs.  En dat is hier niet anders.

OMGEVING

Spier is een klein dorpje in Midden Drenthe met nauwelijks 400 inwoners.  Het ligt aan de ingang van het nationaal park Dwingelderveld,  dat wij dit weekend wilden verkennen.  Een betere plek om dat te doen dan hotel Spier is er niet.  Vanuit je hotel fiets of wandel je meteen het nationale park in. 
Bossen vol eeuwenoude eiken en beuken maar ook naaldbossen,  grote plassen, omzoomd door riet, uitgestrekte weiden bezaaid met kleine gele bloemetjes,  alles dooraderd met heerlijke fietspaden,  en ontelbare wandelwegen.  Het paradijs is niet verder dan 300 km van Gent gelegen.
Helemaal vlak is het hier niet maar de stijgingen zijn licht en kort en makkelijk te nemen.  Hier en daar liggen statige boerderijen met de typische bouwstijl  en rieten daken.  De stilte wordt er enkel onderbroken door het gefluit van vogels. Ook schattige dorpjes zoals Dwingeloo en Diever nodigen uit om even te verpozen rond de Brink. 

Het hotel.

Langs de ene kant ligt het hotel vrij dicht bij de A28, vanop het terras hoor je de auto’s rijden, dat wel.  Maar de meeste kamers liggen aan de achterkant met zicht op bomen en grasvelden en in de volstrekte rust. 
De kamer die we boekten met het hoogzomerarrangement was héél ruim, met een badkamer met bad en douche,  heerlijke bedden en een balkon met zicht op de tuin.  Alles zeer netjes en verzorgd.  Er is een zeer ruime parking én een ondergrondse staanplaats voor de fietsen.  Handig!!

Kijk mee naar onze eerste fietstocht gisteren,  30 km.


Terrasje met alcoholvrij bier in Dwingeloo


En naar de tweede vandaag, 55 km

De savanne in Nederland…
Een échte Ollandse molen…

De kerk van Diever
De Brink van Diever

Het restaurant.

Wat is er zaliger dan na een dag fietsen je voetjes onder tafel te kunnen steken?
Weinig  denk ik zo. 
Hier in Hotel Spier genoten we gisteren alvast van een verrukkelijk driegangenmenu. Als voorgerecht een rouleau van zalm met truffelaardappel en paprikajam voor mij en voor mijn teerbeminde de carpaccio.  Voor het hoofdgerecht kozen we eensgezind voor de mosselen mmmmmm. En als toetje een heerlijk ijsje met aardbeien.
Moe maar voldaan doken we onze uitnodigende bedjes in en sliepen we als babies. 
Keep it safe,  loved ones
LOLA

Rondje Brasschaat

Ons kot en de streek errond hebben we nu wel genoeg verkend, vonden we. Met alle bizarre versoepelingen de laatste tijd, waarbij de logica samen met de geloofwaardigheid van de virologen én de politici in het niets oplosten, vonden we dat we best de fietsen achter op de auto konden monteren om eens op een andere plek te toeren. Why not, als je godbetert je familie in Nederland en Duitsland mag opzoeken (terwijl er hier nog geen sprake is van uitbreiding van bubbels), én je bovendien boodschappen mag gaan doen over de grenzen heen. Steek je maatregelen waar de zon niet schijnt zou ik zeggen. Jullie hebben er met zijn allen zo’n boeltje van gemaakt dat zelfs ik, één van de meest gezagsgetrouwe burgers op deze planeet, de handdoek in de ring gooi. ( Dat het niet makkelijk is om zo’n crisis te managen, daar ben ik zeker van. Dat ik het niet beter zou doen, daar ben ik ook zeker van, maar ik ben dan ook niet aangesteld om de crisis te managen….) Enfin, soit. De cijfers gaan naar omlaag, en ik bid elke dag dat ze niet weer naar omhoog gaan.

Wij dus met de auto naar Brasschaat waar we, na een bezoekje aan een deel van onze vierkoppige bubbel, een schitterend toertje maakten.

Vertrekkend vanuit Mariaburg fiets je maximaal een kilometertje voor je door groen omringd bent, en met groen bedoel ik dan ook véél groen. Oude statige bomen, naaldbomen, rododendrons in volle pracht ontloken, héél véél grote, neen, eerder reusachtige villa’s verscholen daartussen. Huizen waar je met gemak een volledig Syrisch dorpje kan in onderbrengen, en die nu bewoond worden door, hopelijk meer dan, één generatie? Het voordeel van al deze architecturale pracht is dat er zo veel grond rond ligt, dat je het gevoel hebt in een bos te passeren, het nadeel is dat het, bijna, allemaal privé is. ..

Gelukkig is deze ravissante woonomgeving doorspekt met stukken die wel toegankelijk zijn voor het plebs, waartoe wij onszelf rekenen. We fietsten tot aan het fort van Brasschaat, niet toegankelijk voor bezoek, maar wel idyllisch gelegen aan een watertje, in het groen.

Foto door Bernard Castelein op Agentschap voor Natuur en bos

Ik vermoed dat het hier niet altijd zo idyllisch zal geweest zijn. Getuige ook de vele bunkers en tankkanalen in de buurt, en het militaire domein natuurlijk. Maar op dit moment in onze geschiedenis, coronatijd of niet, is dit een oase om ontspannen te fietsen. Slechts een fractie van de hoeveelheid fietsers die je in Gent en omstreken tegen komt, en veel pure natuur. Adem in en adem uit, al die bomen, de zon en het gekwinkeleer van de vogels, meer heb ik niet nodig.

Dat het deugd heeft gedaan.

LOLA

Gastblog

Een tijdje geleden vroeg een bloggende buurvrouw 😉 of er mensen bereid waren om een gastblog te schrijven op haar blog? Ja, natuurlijk, waarom niet? Ik stuur jullie hier de link naar haar blog door, zodat wie de blog gemist heeft, hem alsnog kan lezen. En zo kunnen jullie ook kennismaken met Ann en haar knappe blog: https://www.zonderdank.be/saturnein/

Echt de moeite waard om eens te gaan lezen!!!

https://www.zonderdank.be/saturnein/2020/05/25/gastblog-no-love-at-first-sight/

Dank je wel buurvrouw!! Tot eens in real life misschien hé?

LOLA!

PHOTOGRAPHY

Ik ben dol op mooie foto’s. Maar écht hé. Ik vind dat een kunstvorm zoals schilderen, beeldhouwen, musiceren, zingen, dansen, enzoverder enzovoort.

Hoe iemand er in slaagt om door het oog van de camera dat perfecte beeld, die bepaalde emotie, dat unieke gevoel te vangen, het is me een raadsel. Net zoals het me een raadsel is hoe Monet of Van Gogh schilderden , hoe Rodin beeldhouwde, hoe Beethoven componeerde…. Een raadsel is het natuurlijk niet echt: zij hadden talent, bakken, tonnen, karrenvrachten vol talent. En dat heeft een écht goede fotograaf ook.

Voor alle duidelijkheid, ik reken mezelf niet tot de goede fotografen. Nu en dan komt er eens een picsken tevoorschijn dat ik echt goed vind, maar dat is dan meer toeval dan talent.

Zit ik niet mee hoor. Ik probeer te genieten van al het moois dat de getalenteerden me te bieden hebben. Zo ging ik een aantal maanden geleden, toen alles nog normaal was/leek, naar de fototentoonstelling van STEPHAN VAN FLETEREN in het Fotomuseum in Antwerpen. Ik was van plan er een blogje aan te wijden, maar het enige wat ik kan zeggen is …. dat je het zelf moet zien. De tentoonstelling loopt nog tot 17/04/2020, maar met de LOCKDOWN, zelfs al is die light, zal niemand daar nog geraken 😦 Héél jammer. Let wel: er is NU een virtuele rondleiding doorheen de tentoonstelling, mét een gids!!!

Hier toch een paar kleine fotootjes, van foto’s van de hand van de meester himself. Om in de sfeer te komen.

Ook de tentoonstelling van LIEVE BLANCQUAERT in de Gentse Sint-Pietersabdij was bijzonder de moeite waard. CIRCLE OF LIFE. De tentoonstelling is lang afgelopen, er is wel nog een prachtig fotoboek te verkrijgen.

Zo doen we ook regelmatig een fototentoonstellingetje in Antwerpen in galerij De Zwarte Panter, waar minder bekende maar zeker ook getalenteerde fotografen exposeren.

En dan is er INSTAGRAM. In deze tijden van BLIJFINUWKOT dé manier om te genieten van mooie foto’s zonder je te verplaatsen. Ik hou erg veel van mooie natuurfoto’s, en die zijn er in overvloed te vinden, bijvoorbeeld bij:

https://www.instagram.com/chrisburkard/

https://www.instagram.com/kahliaprilphoto/

https://www.instagram.com/leonardo.papera/

Ik geef geen voorbeelden omwille van auteursrechten en dergelijke, maar als je even tijd en zin hebt, zeker de moeite om deze fotografen te ontdekken.

Fotografie, het is eens iets anders dan corona.

Lola loves it.

Then there was BLARNEY CASTLE. Ireland Part III

Na Cork was Blarney Castle als een visioen van de hemel. Mooi, woorden schieten te kort om dit bouwwerk, maar vooral de omgeving waarin het genesteld ligt, te beschrijven…

Tijdens de wandeling van de parking naar het bezoekerscentrum krijg je een fantastisch zicht op deze eeuwenoude constructie.

Het bezoek geeft je de kans om het kasteel grondig te verkennen. Eén goede raad: doe dit niet als je hoogtevrees hebt, of niet goed te been bent!! De trappen zijn zo glad en uitgesleten dat het een hele onderneming wordt, maar wel één die de moeite waard loont. Ondanks het feit dat ik goed uitkeek, ben ik (natuurlijk) toch weggegleden en niet echt elegant een paar treden lager beland. Gelukkig zonder schade, ik kwam er met de schrik vanaf. Pffff. Eén van de hoogtepunten van dit bezoek is het kussen van de Blarney Stone. De legende wil dat je, als je de nodige inspanningen levert om deze steen te kussen, je de gave van welsprekendheid zou krijgen. Dat kussen verloopt niet zonder moeite. De steen is zo ingemetseld in de borstwering, dat je op je rug liggend met je hoofd naar beneden moet gaan liggen, om te kunnen kussen…. Jongste kind moest dit natuurlijk uitproberen, maar de foto’s zijn mislukt… en dus niet beschikbaar voor het nageslacht. Voorlopig kan er trouwens niet meer gekust worden wegens de corona maatregelen 😦

Het weer was absoluut heerlijk, voor de tijd van het jaar. Geen spatje regen, niet warm maar ook niet koud. Een lentegevoel maakte zich nu en dan van ons meester.

Bij zo’n weertje was het ook zalig om de tuinen te bezoeken!! Prachtige bomen en nooit eerder geziene planten…. ogen tekort om alles in ons op te nemen, al deden we toch een poging.

Er is zelfs een tweede Blarney Castle, dat nog bewoond wordt en enkel in de zomermaanden te bezoeken valt. Ziet er absoluut ook de moeite uit!!

We hebben van elke seconde genoten!! Zeker een bezoek meer dan waard!!!

Vanuit Blarney Castle zetten we onze weg verder naar Killarney, de volgende pleisterplaats. Daar logeerden we in The Fairview Boutique Hotel, waar we een gratis upgrade kregen naar een grotere kamer mét bubbelbad 🙂 Toeristen zijn nog erg dun gezaaid begin maart. ..

Een heel classy hotel, een beetje stijf aandoend, en het minst warme welkom van alle plekken waar we verbleven in Ierland. Maar helemaal tip top in orde, dat wel.

Lees binnenkort verder over onze rondreis in Ierland.

Lola loved it!!

Ireland part II – Cork

We kwamen in Cork aan op dinsdag 3 maart. Nu zijn we vrijdag 20 maart. Iets meer dan twee weken geleden was ik in Ierland met mijn twee schatten. En nu zit ik in quarantaine op mijn appartement met mijn andere schat. Onwezenlijk. Het lijkt een ander leven, en ik kan er zo naar terug verlangen dat het fysiek pijn doet. Buiten kunnen stappen in de frisse lucht, de wind over mijn gezicht voelen blazen, kilometers en kilometers stappen in een overweldigende natuur, gaan en staan waar ik wil zonder meer. Ik weet het, er zijn ergere dingen. Véél ergere dingen, ik zie het elke dag op tv. Maar ik wou het toch even kwijt. Sorry daarvoor.

Twee en een halve week geleden trokken we dus van Dublin naar Cork. Om dat te kunnen doen had ik een auto gehuurd bij Avis. Eerst eens rondgekeken naar de prijzen en bij Avis vond ik een aantrekkelijk aanbod: 99€ voor vijf dagen, verzekering inbegrepen. Nu ben ik een naieve ziel, ik weet het. Bovendien had ik nog nooit eerder een auto gehuurd in het buitenland. Ik geloofde oprecht dat ik er met 99€ vanaf zou zijn, plus benzinekosten natuurlijk. Niets was echter minder waar. Toen we terug aankwamen op de luchthaven na ons bezoek aan Dublin, werden we bij het Avis verhuurcentrum warm verwelkomd. Alles was in orde met de reservatie, maar… en nu komt het: Wou ik soms een bijkomende verzekering afsluiten? Want ja, de verzekering die was inbegrepen omvatte een franchise van 1500€… Dat is nogal veel, zeker als je niet gewoon bent om links te rijden. Dus ik vroeg vertwijfeld wat dat dan wel kostte zo een bijkomende verzekering? Dat zou op 36€ komen vertelde de enthousiaste man, met een blik alsof het een koopje was. 36€ voor de hele periode probeerde ik nog? Neen, dat niet. 36€ per dag was het. Da’s nog eens 180€ er bij. Plus een waarborg natuurlijk voor de benzine, wat heel begrijpelijk is. Ik besloot de bijkomende verzekering te nemen. Je weet maar nooit wat er kan gebeuren. Ook al had ik de beste chauffeur die een mens zich kan dromen, met name mijn oudste kind 🙂 Hij stapte in die auto en reed alsof ie al zijn hele leven rondreed in Ierland. Prachtig!!

Heel wat meer centjes armer dan ik had ingecalculeerd, vertrokken we richting Cork. Ik stelde me er heel wat van voor, maar was teleurgesteld. Aan ons hotel lag het niet: Maldron hotel South Mall Cork City is gelegen in het hart van Cork, en is voorzien van alles wat een goed hotel nodig heeft. Heerlijke bedden, ruime badkamer, lekker ontbijt. De parking lag op wandelafstand en was betaalbaar. Maar was het nu omdat het te vroeg op het jaar was en er weinig ambiance was? Ik weet het niet… Mij vielen vooral armoede en verwaarlozing op. Maar toch zagen we er ook mooie dingen. Kijk mee naar de foto’s.

Terwijl ik zo bezig ben met wat opzoekingswerk over Cork om deze blog goed te kunnen schrijven, lijkt het mij dat er toch nog heel wat plekjes zijn die een bezoek waard zijn, maar misschien niet open waren omdat het te vroeg op het jaar was. Ik wil Cork dus zeker nog een tweede kans geven, mocht ik het geluk hebben ooit nog eens tot in Ierland te geraken.

Vriendelijk zijn de mensen er in elk geval. Terwijl we op de kaart stonden te kijken, kwam een man bij ons om ons te helpen en de mooiste plekjes te wijzen. Tof!!

Lola loves kind people 🙂 and you all 🙂

DUBLIN, in a time when everything seemed normal.

Nog niet zo lang geleden, om precies te zijn op maandag 2 maart, namen oudste kind en ikzelf het comfortabele 😉 vliegtuig naar Dublin. Daar zouden we eindelijk, na een kleine twee maanden, het jongste kind terug in onze armen kunnen sluiten. Jaja, toen kon dat nog zonder schroom.

Het ophalen van onze bagage verliep vlekkeloos, we kwamen aan de bagageband toen mijn koffer net voorbij kwam drijven, dus easypeasy. Een eindje verder stond zij die zo werd gemist ons op te wachten. Wat een blij weerzien was dat!!!

Vele knuffels later vertrokken we richting de shuttle bus die ons naar Dublin centrum zou brengen. 6 € pp per rit, dus dat tikt aardig aan. Ik bedenk me nu pas dat een taxirit voor ons drieën misschien wel goedkoper was geweest. Voor de rest is deze manier om vanuit de luchthaven naar het centrum te komen héél interessant. De shuttle stopte ook zogoed als voor ons hotel, dus dat is wel zo handig.

Een korte zijsprong: doordat we volledig buiten het seizoen in Ierland waren, heb ik hotels kunnen boeken die anders niet binnen mijn bereik vallen. Da’s het voordeel van begin maart naar Ierland te trekken.

Het hotel waar we in Dublin verbleven was The Academy Plaza hotel, gelegen vlakbij O’Connell street. Prachtig hotel, alles er op en er aan, zeker een goede plek om te verblijven als je in hartje Dublin wil logeren. Bovendien, als je boekt via de officiële website van het hotel, is een zalig ontbijt inbegrepen.

Eens de bagage in de kamer gedeponeerd, vertrokken we voor een korte kennismaking met de stad. Jongste kind had er net een paar dagen doorgebracht met haar vriendin, dus we kozen voor een aantal highlights die zij nog niet had gezien.

We passeerden pittoreske straatjes, typische pubs en gezellige eethuisjes om halt te houden bij Elephant and Castle voor een heerljke lunch. Eén ding moet je de Ieren meegeven: ze willen er zeker van zijn dat niemand met honger van tafel gaat. Zo at ik er de Gesneden Kip, Spek, Tomaat en Curry Mayonaise Club Sandwich op Toast. De porties zijn éééééénorm. Echt ééééénorm. En iedereen is even vriendelijk en behulpzaam. Opvallend, echt waar. En hartverwarmend. Lovely 😉

Gesneden Kip, Spek, Tomaat en Curry Mayonaise Club Sandwich op Toast. ENORM!!n En lekker!!!!

Na onze lunch konden we eigenlijk geen pap meer zeggen, maar Dublin moest bekeken worden, voor die ene keer dat we er waren. We stopten bij Christ Church cathedral , een prachtige kathedraal in het centrum. Van oorsprong is dit een Vikingkerk die werd gesticht rond 1028 en daarmee het oudste religieuze gebouw is in Dublin.  Een juweeltje voor wie houdt van Middeleeuwse bouwwerken. Jammer genoeg was de crypte gesloten… Net zoals vele andere zaken tijdens onze trip, omdat het nog té vroeg op het jaar was.

Vlak bij de kathedraal ligt Dublinia, een soort Bokrijk in Dublin, mooi opgezet zodat je je effectief even in het Middeleeuwse Dublin waant.

Nog uitgeput van het vroege opstaan (vier uur in de ochtend jawel, omdat Ryanair een mail had gestuurd dat er een staking was van de grenswachters, NOT) strompelden we terug naar het hotel, waar we genoten van een erg overvloedige maaltijd. Eén minpuntje: als je een aperitief bestelt, krijg je gewoon meteen ook je maaltijd… een beetje vreemd voor ons, maar nu weet ik tenminste ook hoe een pina colada smaakt bij een pasta gerecht 🙂

Ik wou dolgraag nog Trinity college zien, en een bezoek brengen aan de enige echte Temple Bar, maar dat is voor een volgende keer , want de volgende ochtend zouden we onze huurauto ophalen en naar Cork rijden.

Lees er meer over in mijn volgende blog!!!

Lola loves travelling with her kiddoos.

IT which name must not be mentioned.

Afbeeldingsresultaat voor voldemort corona
Screenshot Youtube uit Prequel rond Voldemort.

Ccccccuuueeeeeeeeeeeeee…. uche uche corona. Het is eruit. Ik doe het toch, er een blog over schrijven . Ik was het niet van plan, wegens teveel informatie, en het gevoel niets nieuws te kunnen bijdragen. Dat is nog steeds het overheersende gevoel, maar ik kan mijn bek nooit houden, dus hier ben ik.

Ik heb IT eerst afgedaan als een nieuw soort griep. Gevaarlijk zeker, maar enkel voor ouderen en verzwakte mensen. Ik was trouwens gevaccineerd dus misschien zou die IT zich wel twee keer bedenken vooraleer mijn vege lijf te attaqueren? (Griep en corona hebben echter geen enkele andere verwantschap dan dat zij twee virussen zijn, en jammer genoeg werken de afweerstoffen tegen het ene virus niet tegen het andere…. )

Tenslotte zat IT ook in China, wat behoorlijk ver van mijn bed is. Die Chinezen namen behoorlijk straffe maatregelen dus zo een vaart zou het wel niet lopen. Dacht ik.

Fout dus. Het liep een sneltreinvaart, en dan zitten we nog maar aan het begin van de crisis.

Italie bijvoorbeeld is ook nog redelijk ver, maar in tijden waarin mensen het vliegtuig nemen zoals ze vroeger op de fiets stapten zijn die afstanden erg relatief . Wat ook bleek na de krokusvakantie waarin heel wat landgenoten samen met ITje terugkeerden uit het sterk getroffen Noord Italie. Ik snap nog altijd niet waarom deze mensen niet onmiddellijk in quarantaine werden geplaatst, gezien het toen al duidelijk was dat de impact van IT veel groter was dan vooraf werd ingeschat. Maar goed, het zal een moeilijke opdracht zijn om de juiste beslissingen te nemen in deze zaak. Niet teveel, niet te weinig, niet te vroeg en niet te laat. Moeilijk. Je moet het maar doen als beleidsmaker.

Zelf was ik nogal overstuur toen ik hoorde van de maatregelen die werden genomen in de rusthuisssector. Géén bezoek meer, niets nada noppes. Ik begrijp het met mijn verstand, maar toch niet helemaal. Waarom kan er niet één persoon per familie toegelaten worden bij de hoogbejaarde ouder? Ok, die kan het coronavirus binnenbrengen, maar dat kan het personeel ook. Eén vertrouwd gezicht dat nu en dan eens van op anderhalve meter komt kijken en een babbeltje komt slaan, maakt een wereld van verschil. Maar ook daar heb ik me bij neergelegd. Het is niet anders. Al mag ik er niet aan denken dat mijn moeder tijdens deze lange quarantaine ernstig ziek wordt of sterft zonder dat ik er bij aanwezig kan zijn.

Zoals zovele mensen volg ik het nieuws betreffende IT op de voet. Elke dag zijn er nieuwe richtlijnen, dus het is belangrijk om een beetje mee te blijven. Zo las ik vandaag <a href="http://<iframe src="https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2Fwim.derave.12%2Fposts%2F1549060331936345&width=500&quot; width="500" height="790" style="border:none;overflow:hidden" scrolling="no" frameborder="0" allowTransparency="true" allow="encrypted-media">deze brief van professor Wim Derave. Een must read vind ik het, om te begrijpen dat wat we doen en vooral laten, er voor mmoet zorgen dat ons gezondheidssysteem niet crasht zoals dat in Italie is gebeurd.

Het heeft wel tot gevolg dat ik schrik begin te krijgen. Voor mezelf, want op mijn ‘gezegende’v 😉 leeftijd heb ik al enkele ouderdomskwaaltjes die me gevoeliger maken voor het stoute IT. Maar vooral voor de mensen die ik graag zie: mijn dochter die ver weg zit in een land waar IT ook aanwezig is, mijn zoon die toen ie jong was astma had, en voor wie ik schrik heb dat zijn luchtwegen nog steeds gevoeliger zijn dan die van een ander, mijn pleegzoon die een zeer verzwakte weerstand heeft, mijn nichtje, mijn bebro, mijn mama, mijn broers,….

Ik beken het, ik ben bang, voor hen, voor mezelf maar ook voor jullie.

Wees voorzichtig en zorg voor elkaar.

Dan kunnen we hopelijk binnen enkele weken, als de IT invasie is bezworen, samen het glas heffen, in een dieper besef van de relativiteit van alles waar we ons zo vaak druk om maken, en in een grote dankbaarheid voor elkaars aanwezigheid.

Lola loves you all.

CARNAVAL

Ook in Tirol is het Carnaval


Ik broed al enige tijd op een blog met betrekking tot Carnaval.
Ik heb totaal niets met deze festiviteit die ik behoorlijk belachelijk vind.  Dat je je als kind graag verkleedt,  begrijp ik helemaal.  Dat je daar  als volwassene nog steeds de behoefte toe voelt,  lijkt me een signaal dat je je misschien niet helemaal goed in je vel voelt? Ik heb geen pruik noch Minnie Mouse pakje nodig om plezier te maken. Maar blijkbaar denkt een grote groep mensen daar anders over. En dat is hun goed recht natuurlijk.  Zou vervelend zijn mocht iedereen er hetzelfde over denken, toch?
Typisch voor carnaval in het algemeen en carnavalstoeten in het bijzonder is dat  met alles en iedereen de draak wordt gestoken.  Op een stijlvolle of eerder brutale manier, en onder het motto:Al lachend zegt een zot zijn waarheid…Zo ook tijdens Aalst Carnaval. Dat mag,  want het is om te lachen,  en de personen die geviseerd worden lachen eens groen of doen alsof ze het niet gezien hebben. 
Zoniet de joden. Neen,  als  opgejaagd volk voelen zij de noodzaak om moreel kompas te spelen voor de rest van de wereld,  waarbij zij voor het gemak vergeten dat hún morele kompas behoorlijk tilt slaat als het over het Palestijnse volk gaat.  Het volk dat nota bene uit zijn land is verdreven om plaats te maken voor onze vrienden…
Ik heb onvoldoende politieke kennis om daar  een serieuze boom over op te zetten,  maar dat het niét klopt, dat weet ik zo. 
Ook de reactie van de politieke goegemeente vind ik van bedenkelijk allooi.  Mme Wilmès distantieerde zich van de Aalsterse grappenmakerij, en vond het allemaal niet kunnen.
Nu moet er mij eens iemand uitleggen wat het verschil is tussen de cartoons van Charlie Hebdo enige jaren geleden,  en de grollen van Aalst? Het eerste zal zeker van een hoger niveau geweest zijn,  dat alleszins. Maar verder: de moslims waren er verre van blij mee,  maar werd Charlie met de vinger gewezen,  door  anderen dan moslims? Dacht het niet,  of vergis ik mij? Die moslims moesten toch tegen een grapje kunnen? En dat vond ik ook. Waarom moeten de Joden dan niet tegen een  grapje kunnen? Ik begrijp het niet.  Dat mensen die zó geleden hebben onder verdrukking en haat,  op hun beurt zó  haten.  Ook dat begrijp ik niet. 
Wie zich zó druk maakt over hoe hij geportretteerd wordt door een aantal grappenmakers, probeert daarmee misschien angstvallig niet te kijken naar wat er bij hemzelf fout loopt…
Ik droom van een wereld die verdraagzaam is, God wat verlang ik daar naar…
Lola

YES, HE DID!!

Joaquin Phoenix in THE JOKER

Herinneren jullie je (massaal, natuurlijk😁) enkele maanden geleden mijn eerste blogpost?

Ik was helemaal wild van THE JOKER, en wenste der JOAQUIN een dikke Oscar toe!!!

En laat dat nu gebeurd zijn!! Proficiat, en meer dan verdiend!!! Wie na mijn buitengewone loftuiting van november jl nog niet linea recta naar de filmzaal is gevlogen, kan nu via één of andere streaming dienst de schade inhalen.

Je zal het je niet beklagen

Lola loved it!!
Jou