CORANTAINE CHRONICLES

Foto door cottonbro op Pexels.com

Dit is dag 13 van mijn quarantaine, en ik wil effe ventileren, zagen, ambetant zijn… ook al mag ik eigenlijk niet klagen. Neen, ik weet het, ik mag het niet, er zijn ontzettend veel mensen die het vele malen slechter hebben, maar mag ik even? Want ik ben deze opsluiting zo ontzettend beu. Je hebt er geen idee van, of misschien wel, misschien ben jij ook opgesloten?

Maandag 16 maart vertoonde ik symptomen van een infectie aan de luchtwegen, de huisarts besliste langs de telefoon dat ik best thuis bleef. Waar ik me eerst nog niet écht ziek voelde, veranderde dat geleidelijk in behoorlijk mottig tot ellendig. Zonder koorts, wel kortademig, hoesten, de hele reutemeteut. De verergering van symptomen zorgde voor een real time bezoek aan onze huisarts, die zich voor de gelegenheid had uitgedost in het vereiste maanpak. Er werden geen testen afgenomen, wegens een tekort op dat moment, maar de symptomen wezen allemaal in de richting van het C beest, en dus kwamen er bij die eerste week thuis nog twee extra weken bovenop. Veel protesteren heb ik niet gedaan want op dat moment was ik vooral blij dat ik terug naar bed kon. Slapen, veel veel slapen, dat was wat ik nodig had. En dat deed ik. Maar eens de kortademigheid na een week voorbij , kwam de realiteit van de quarantaine. Als je je ziek voelt heb je geen behoefte om te gaan wandelen of fietsen, boodschappen te gaan doen, of weet ik wat nog meer. Op dit moment moet ik nog verder genezen, maar ik zou best eens een toertje in de natuur willen maken, even in beweging zijn buiten, alleen kan dat helemaal niet, ik mag nog steeds geen stap buiten de deur zetten. Behalve dan op mijn terras. Thank God voor dit terras.

Ik mis mijn collega’s, de dagelijkse fietstocht naar en van het werk. Ik mis de dinsdagse, donderdagse en zondagse bezoekjes aan mijn hoogbejaarde moeder in het woonzorgcentrum. Nu hoor ik haar enkel nog via de telefoon. Ik mis de wekelijkse etentjes op woensdagavond met mijn zoon en nu en dan met mijn pleegzoon. Ik mis lange wandelingen en fietstochten in de natuur, een glas op café of een spaghetti in een brasserie. Ik mis zoveel, net zoals jullie zonder twijfel allemaal veel missen.

En ik merk dat al die dingen waar ik zogezegd nooit tijd voor had, niet gebeurden omdat ik géén tijd had. Want nu heb ik wel tijd, en gebeurt het nog niet. Ik spreek niet over de grote schoonmaak of het volgen van een intensief fitnessprogramma want dat kan ik nu helemaal niet, zo in optima forma ben ik nou ook weer niet.

Ik heb het over schrijven: dat boek dat ik zo graag wil realiseren. Daar heb ik nu de tijd voor, maar buiten een blog nu en dan komt er geen letter op papier hier… Heb ik daar nu een excuus voor? Neen. Tijd zat… Misschien het moment om onder ogen te zien dat dit een droom is die nooit zal gerealiseerd worden? Geen talent genoeg, geen inspiratie genoeg, geen…. Weet ik veel?

Bon, genoeg gezaagd.

Ik probeer verder deze periode dag per dag door te komen, en te genieten van kleine mooie dingetjes, zoals de nabijheid van mijn lief, de zon op mijn terras, zelf koken, een videogesprek met mijn broers en schoonzussen, appen met dochter en zoon…

Sorry dus voor dit ventilatiemoment.

Lola belooft dat het verder niet meer zal gebeuren 🙂

Keep it safe iedereen.

Down the Irish road part IV

ROSS Castle near Killarney

Het ging van goed naar beter en best op onze Ierlandreis. Wat we spotten aan natuurschoon op onze tocht in de buurt van Killarney tartte elke verbeelding.

Vanuit Killarney togen we eerst richting Ross Castle.  Dit kasteel werd waarschijnlijk eind 15e eeuw gebouwd door één van de O’Donoghue Ross-stamhoofden. Vanuit de verte ligt het als een ruwe edelsteen te pronken in de sublieme zetting die de natuur biedt. Een overrompelende schoonheid die niet te vatten is in een foto, al heb ik het wel geprobeerd. Het gebouw lag er verlaten bij, er werd gewerkt, dus we dachten even dat we een bezoekje konden vergeten. Maar gelukkig voor ons nam één van de werkmannen ons mee naar de entree waar we te horen kregen dat het kasteel nog maar net weer open was én dat er een geleid bezoek zou starten binnen de vijf minuten. Met ons als enige gasten 🙂 Dat is het voordeel van zo vroeg op het jaar op reis te gaan: in de zomer kan je hier op de koppen lopen zo klinkt het. Geleidelijk aan kwamen er nog een paar mensen bij, maar een geleid bezoek in zo’n kleine groep is mega interessant. We leerden dan ook erg veel bij over de bouw van het kasteel en de mensen die er geleefd hadden.

Zeker Ross castle aandoen als je hier in de buurt bent!!

Geniet even mee van de pracht:

Veel mooier kon het niet meer worden dachten we, en we vervolgden onze weg richting Muckross House and Gardens en het bezoekerscentrum van het Killarney National Park.

Het uitgestrekte en wilde bergland in dit nationale park wordt gevormd door McGillycuddy’s Reeks, de hoogste bergketen in Ierland (meer dan 1000 meter). Aan de voet van deze bergen liggen de wereldberoemde meren van Killarney, waarvan je in de foto’s hierboven al een glimp hebt op kunnen vangen.

Het bezoekerscentrum kan je via verschillende paden bereiken. We parkeerden de auto op een kleine parking en gingen te voet op weg. Het pad leidde ons langs Muckross abbey, een bijzonder fotogenieke en stemmige ruine van een Franciscaner klooster.

Na dit wonder van oude bouwkunst te hebben bezocht stapten we verder richting bezoekerscentrum, waar we een deugddoend middagmaaltje gebruikten. De boerderijen die je tijdens het seizoen ook kan bezoeken lagen er nog verlaten bij, ook Muckross house was nog niet toegankelijk voor bezoekers.

We reden verder naar Torc Waterfall die daar in de buurt prachtig ligt te zijn. Ook de wandeling er naar toe is heerlijk.

En tenslotte moesten we verder naar onze volgende pleisterplaats, Dingle.

Volgens ons kon het niet mooier worden dan dit 🙂

Lola looks back on this beautiful journey in gratitude.

Then there was BLARNEY CASTLE. Ireland Part III

Na Cork was Blarney Castle als een visioen van de hemel. Mooi, woorden schieten te kort om dit bouwwerk, maar vooral de omgeving waarin het genesteld ligt, te beschrijven…

Tijdens de wandeling van de parking naar het bezoekerscentrum krijg je een fantastisch zicht op deze eeuwenoude constructie.

Het bezoek geeft je de kans om het kasteel grondig te verkennen. Eén goede raad: doe dit niet als je hoogtevrees hebt, of niet goed te been bent!! De trappen zijn zo glad en uitgesleten dat het een hele onderneming wordt, maar wel één die de moeite waard loont. Ondanks het feit dat ik goed uitkeek, ben ik (natuurlijk) toch weggegleden en niet echt elegant een paar treden lager beland. Gelukkig zonder schade, ik kwam er met de schrik vanaf. Pffff. Eén van de hoogtepunten van dit bezoek is het kussen van de Blarney Stone. De legende wil dat je, als je de nodige inspanningen levert om deze steen te kussen, je de gave van welsprekendheid zou krijgen. Dat kussen verloopt niet zonder moeite. De steen is zo ingemetseld in de borstwering, dat je op je rug liggend met je hoofd naar beneden moet gaan liggen, om te kunnen kussen…. Jongste kind moest dit natuurlijk uitproberen, maar de foto’s zijn mislukt… en dus niet beschikbaar voor het nageslacht. Voorlopig kan er trouwens niet meer gekust worden wegens de corona maatregelen 😦

Het weer was absoluut heerlijk, voor de tijd van het jaar. Geen spatje regen, niet warm maar ook niet koud. Een lentegevoel maakte zich nu en dan van ons meester.

Bij zo’n weertje was het ook zalig om de tuinen te bezoeken!! Prachtige bomen en nooit eerder geziene planten…. ogen tekort om alles in ons op te nemen, al deden we toch een poging.

Er is zelfs een tweede Blarney Castle, dat nog bewoond wordt en enkel in de zomermaanden te bezoeken valt. Ziet er absoluut ook de moeite uit!!

We hebben van elke seconde genoten!! Zeker een bezoek meer dan waard!!!

Vanuit Blarney Castle zetten we onze weg verder naar Killarney, de volgende pleisterplaats. Daar logeerden we in The Fairview Boutique Hotel, waar we een gratis upgrade kregen naar een grotere kamer mét bubbelbad 🙂 Toeristen zijn nog erg dun gezaaid begin maart. ..

Een heel classy hotel, een beetje stijf aandoend, en het minst warme welkom van alle plekken waar we verbleven in Ierland. Maar helemaal tip top in orde, dat wel.

Lees binnenkort verder over onze rondreis in Ierland.

Lola loved it!!

Ireland part II – Cork

We kwamen in Cork aan op dinsdag 3 maart. Nu zijn we vrijdag 20 maart. Iets meer dan twee weken geleden was ik in Ierland met mijn twee schatten. En nu zit ik in quarantaine op mijn appartement met mijn andere schat. Onwezenlijk. Het lijkt een ander leven, en ik kan er zo naar terug verlangen dat het fysiek pijn doet. Buiten kunnen stappen in de frisse lucht, de wind over mijn gezicht voelen blazen, kilometers en kilometers stappen in een overweldigende natuur, gaan en staan waar ik wil zonder meer. Ik weet het, er zijn ergere dingen. Véél ergere dingen, ik zie het elke dag op tv. Maar ik wou het toch even kwijt. Sorry daarvoor.

Twee en een halve week geleden trokken we dus van Dublin naar Cork. Om dat te kunnen doen had ik een auto gehuurd bij Avis. Eerst eens rondgekeken naar de prijzen en bij Avis vond ik een aantrekkelijk aanbod: 99€ voor vijf dagen, verzekering inbegrepen. Nu ben ik een naieve ziel, ik weet het. Bovendien had ik nog nooit eerder een auto gehuurd in het buitenland. Ik geloofde oprecht dat ik er met 99€ vanaf zou zijn, plus benzinekosten natuurlijk. Niets was echter minder waar. Toen we terug aankwamen op de luchthaven na ons bezoek aan Dublin, werden we bij het Avis verhuurcentrum warm verwelkomd. Alles was in orde met de reservatie, maar… en nu komt het: Wou ik soms een bijkomende verzekering afsluiten? Want ja, de verzekering die was inbegrepen omvatte een franchise van 1500€… Dat is nogal veel, zeker als je niet gewoon bent om links te rijden. Dus ik vroeg vertwijfeld wat dat dan wel kostte zo een bijkomende verzekering? Dat zou op 36€ komen vertelde de enthousiaste man, met een blik alsof het een koopje was. 36€ voor de hele periode probeerde ik nog? Neen, dat niet. 36€ per dag was het. Da’s nog eens 180€ er bij. Plus een waarborg natuurlijk voor de benzine, wat heel begrijpelijk is. Ik besloot de bijkomende verzekering te nemen. Je weet maar nooit wat er kan gebeuren. Ook al had ik de beste chauffeur die een mens zich kan dromen, met name mijn oudste kind 🙂 Hij stapte in die auto en reed alsof ie al zijn hele leven rondreed in Ierland. Prachtig!!

Heel wat meer centjes armer dan ik had ingecalculeerd, vertrokken we richting Cork. Ik stelde me er heel wat van voor, maar was teleurgesteld. Aan ons hotel lag het niet: Maldron hotel South Mall Cork City is gelegen in het hart van Cork, en is voorzien van alles wat een goed hotel nodig heeft. Heerlijke bedden, ruime badkamer, lekker ontbijt. De parking lag op wandelafstand en was betaalbaar. Maar was het nu omdat het te vroeg op het jaar was en er weinig ambiance was? Ik weet het niet… Mij vielen vooral armoede en verwaarlozing op. Maar toch zagen we er ook mooie dingen. Kijk mee naar de foto’s.

Terwijl ik zo bezig ben met wat opzoekingswerk over Cork om deze blog goed te kunnen schrijven, lijkt het mij dat er toch nog heel wat plekjes zijn die een bezoek waard zijn, maar misschien niet open waren omdat het te vroeg op het jaar was. Ik wil Cork dus zeker nog een tweede kans geven, mocht ik het geluk hebben ooit nog eens tot in Ierland te geraken.

Vriendelijk zijn de mensen er in elk geval. Terwijl we op de kaart stonden te kijken, kwam een man bij ons om ons te helpen en de mooiste plekjes te wijzen. Tof!!

Lola loves kind people 🙂 and you all 🙂

DUBLIN, in a time when everything seemed normal.

Nog niet zo lang geleden, om precies te zijn op maandag 2 maart, namen oudste kind en ikzelf het comfortabele 😉 vliegtuig naar Dublin. Daar zouden we eindelijk, na een kleine twee maanden, het jongste kind terug in onze armen kunnen sluiten. Jaja, toen kon dat nog zonder schroom.

Het ophalen van onze bagage verliep vlekkeloos, we kwamen aan de bagageband toen mijn koffer net voorbij kwam drijven, dus easypeasy. Een eindje verder stond zij die zo werd gemist ons op te wachten. Wat een blij weerzien was dat!!!

Vele knuffels later vertrokken we richting de shuttle bus die ons naar Dublin centrum zou brengen. 6 € pp per rit, dus dat tikt aardig aan. Ik bedenk me nu pas dat een taxirit voor ons drieën misschien wel goedkoper was geweest. Voor de rest is deze manier om vanuit de luchthaven naar het centrum te komen héél interessant. De shuttle stopte ook zogoed als voor ons hotel, dus dat is wel zo handig.

Een korte zijsprong: doordat we volledig buiten het seizoen in Ierland waren, heb ik hotels kunnen boeken die anders niet binnen mijn bereik vallen. Da’s het voordeel van begin maart naar Ierland te trekken.

Het hotel waar we in Dublin verbleven was The Academy Plaza hotel, gelegen vlakbij O’Connell street. Prachtig hotel, alles er op en er aan, zeker een goede plek om te verblijven als je in hartje Dublin wil logeren. Bovendien, als je boekt via de officiële website van het hotel, is een zalig ontbijt inbegrepen.

Eens de bagage in de kamer gedeponeerd, vertrokken we voor een korte kennismaking met de stad. Jongste kind had er net een paar dagen doorgebracht met haar vriendin, dus we kozen voor een aantal highlights die zij nog niet had gezien.

We passeerden pittoreske straatjes, typische pubs en gezellige eethuisjes om halt te houden bij Elephant and Castle voor een heerljke lunch. Eén ding moet je de Ieren meegeven: ze willen er zeker van zijn dat niemand met honger van tafel gaat. Zo at ik er de Gesneden Kip, Spek, Tomaat en Curry Mayonaise Club Sandwich op Toast. De porties zijn éééééénorm. Echt ééééénorm. En iedereen is even vriendelijk en behulpzaam. Opvallend, echt waar. En hartverwarmend. Lovely 😉

Gesneden Kip, Spek, Tomaat en Curry Mayonaise Club Sandwich op Toast. ENORM!!n En lekker!!!!

Na onze lunch konden we eigenlijk geen pap meer zeggen, maar Dublin moest bekeken worden, voor die ene keer dat we er waren. We stopten bij Christ Church cathedral , een prachtige kathedraal in het centrum. Van oorsprong is dit een Vikingkerk die werd gesticht rond 1028 en daarmee het oudste religieuze gebouw is in Dublin.  Een juweeltje voor wie houdt van Middeleeuwse bouwwerken. Jammer genoeg was de crypte gesloten… Net zoals vele andere zaken tijdens onze trip, omdat het nog té vroeg op het jaar was.

Vlak bij de kathedraal ligt Dublinia, een soort Bokrijk in Dublin, mooi opgezet zodat je je effectief even in het Middeleeuwse Dublin waant.

Nog uitgeput van het vroege opstaan (vier uur in de ochtend jawel, omdat Ryanair een mail had gestuurd dat er een staking was van de grenswachters, NOT) strompelden we terug naar het hotel, waar we genoten van een erg overvloedige maaltijd. Eén minpuntje: als je een aperitief bestelt, krijg je gewoon meteen ook je maaltijd… een beetje vreemd voor ons, maar nu weet ik tenminste ook hoe een pina colada smaakt bij een pasta gerecht 🙂

Ik wou dolgraag nog Trinity college zien, en een bezoek brengen aan de enige echte Temple Bar, maar dat is voor een volgende keer , want de volgende ochtend zouden we onze huurauto ophalen en naar Cork rijden.

Lees er meer over in mijn volgende blog!!!

Lola loves travelling with her kiddoos.

IT which name must not be mentioned.

Afbeeldingsresultaat voor voldemort corona
Screenshot Youtube uit Prequel rond Voldemort.

Ccccccuuueeeeeeeeeeeeee…. uche uche corona. Het is eruit. Ik doe het toch, er een blog over schrijven . Ik was het niet van plan, wegens teveel informatie, en het gevoel niets nieuws te kunnen bijdragen. Dat is nog steeds het overheersende gevoel, maar ik kan mijn bek nooit houden, dus hier ben ik.

Ik heb IT eerst afgedaan als een nieuw soort griep. Gevaarlijk zeker, maar enkel voor ouderen en verzwakte mensen. Ik was trouwens gevaccineerd dus misschien zou die IT zich wel twee keer bedenken vooraleer mijn vege lijf te attaqueren? (Griep en corona hebben echter geen enkele andere verwantschap dan dat zij twee virussen zijn, en jammer genoeg werken de afweerstoffen tegen het ene virus niet tegen het andere…. )

Tenslotte zat IT ook in China, wat behoorlijk ver van mijn bed is. Die Chinezen namen behoorlijk straffe maatregelen dus zo een vaart zou het wel niet lopen. Dacht ik.

Fout dus. Het liep een sneltreinvaart, en dan zitten we nog maar aan het begin van de crisis.

Italie bijvoorbeeld is ook nog redelijk ver, maar in tijden waarin mensen het vliegtuig nemen zoals ze vroeger op de fiets stapten zijn die afstanden erg relatief . Wat ook bleek na de krokusvakantie waarin heel wat landgenoten samen met ITje terugkeerden uit het sterk getroffen Noord Italie. Ik snap nog altijd niet waarom deze mensen niet onmiddellijk in quarantaine werden geplaatst, gezien het toen al duidelijk was dat de impact van IT veel groter was dan vooraf werd ingeschat. Maar goed, het zal een moeilijke opdracht zijn om de juiste beslissingen te nemen in deze zaak. Niet teveel, niet te weinig, niet te vroeg en niet te laat. Moeilijk. Je moet het maar doen als beleidsmaker.

Zelf was ik nogal overstuur toen ik hoorde van de maatregelen die werden genomen in de rusthuisssector. Géén bezoek meer, niets nada noppes. Ik begrijp het met mijn verstand, maar toch niet helemaal. Waarom kan er niet één persoon per familie toegelaten worden bij de hoogbejaarde ouder? Ok, die kan het coronavirus binnenbrengen, maar dat kan het personeel ook. Eén vertrouwd gezicht dat nu en dan eens van op anderhalve meter komt kijken en een babbeltje komt slaan, maakt een wereld van verschil. Maar ook daar heb ik me bij neergelegd. Het is niet anders. Al mag ik er niet aan denken dat mijn moeder tijdens deze lange quarantaine ernstig ziek wordt of sterft zonder dat ik er bij aanwezig kan zijn.

Zoals zovele mensen volg ik het nieuws betreffende IT op de voet. Elke dag zijn er nieuwe richtlijnen, dus het is belangrijk om een beetje mee te blijven. Zo las ik vandaag <a href="http://<iframe src="https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2Fwim.derave.12%2Fposts%2F1549060331936345&width=500&quot; width="500" height="790" style="border:none;overflow:hidden" scrolling="no" frameborder="0" allowTransparency="true" allow="encrypted-media">deze brief van professor Wim Derave. Een must read vind ik het, om te begrijpen dat wat we doen en vooral laten, er voor mmoet zorgen dat ons gezondheidssysteem niet crasht zoals dat in Italie is gebeurd.

Het heeft wel tot gevolg dat ik schrik begin te krijgen. Voor mezelf, want op mijn ‘gezegende’v 😉 leeftijd heb ik al enkele ouderdomskwaaltjes die me gevoeliger maken voor het stoute IT. Maar vooral voor de mensen die ik graag zie: mijn dochter die ver weg zit in een land waar IT ook aanwezig is, mijn zoon die toen ie jong was astma had, en voor wie ik schrik heb dat zijn luchtwegen nog steeds gevoeliger zijn dan die van een ander, mijn pleegzoon die een zeer verzwakte weerstand heeft, mijn nichtje, mijn bebro, mijn mama, mijn broers,….

Ik beken het, ik ben bang, voor hen, voor mezelf maar ook voor jullie.

Wees voorzichtig en zorg voor elkaar.

Dan kunnen we hopelijk binnen enkele weken, als de IT invasie is bezworen, samen het glas heffen, in een dieper besef van de relativiteit van alles waar we ons zo vaak druk om maken, en in een grote dankbaarheid voor elkaars aanwezigheid.

Lola loves you all.

WHY (NOT TO) FLY WITH RYANAIR?

Wish I had this steward on board of our plane 😉

Ja, waarom wel vliegen met Ryanair? Daar kan ik kort over zijn: omwille van zijn onvoorstelbare dumping prijzen, of toch, so it seems.

Maar waarom niet? Daar kan ik héél wat meer over schrijven.

  • Eerst en vooral omwille van de arrogante kl*tzak die de firma leidt, beter bekend onder de naam Michael O’ Leary. Alleen al omwille van de manier waarop de man omgaat met zijn personeel, zouden we niét in zijn vliegtuigen mogen stappen.
  • Verder denk ik aan de niet zo gebruiksvriendelijke app. Wat is dat zeg? Alles lijkt prima te functioneren, je klikt aan waar je naar toe wil, wanneer, en welke (hand)bagage je wil meenemen. Ook of je met prioriteit wil reizen of liever in de rij wil aanschuiven (duuuu) Maar dan begint het. Je hebt aangeduid wat je wil, je hebt betaald, ahja natuurlijk. En dan beginnen de mails te komen… Al heb je duidelijk aangegeven dat je een grote koffer wil meenemen, en één stuk handbagage, en heb je daarvoor betaald ook, toch blijven ze je bestoken met de vraag om nog een extra koffer in te checken, of toch nog bij te betalen voor prioriteit. Die mails komen zoooo frequent dat je op den duur begint te twijfelen of je nu wel of niet bagage hebt aangevinkt bij het aankoopproces. Als je op je boardingpass gaat kijken, moet je een vergrootglas bij de hand hebben om na veel zoeken eindelijk in piepkleine lettertjes te zien dat je inderdaad bagage hebt geboekt. Ik ben er zeker van dat een heleboel mensen extra koffers bijboeken omdat ze denken dat er iets mis is gelopen. Dat je op voorhand moet inchecken en dat dat online kan, wist ik enkel en alleen doordat mijn zoon een tijd geleden met Ryanair had gevlogen, en 50€ extra moest betalen omdat hij niet vooraf had ingecheckt. Dat kom je geen twee keer tegen natuurlijk. De prioriteit die we bijbetaald hadden bleek NIET toegevoegd te zijn. Ook al hadden we er voor betaald. Maar het bewijs daarvan kan je nergens meer terugvinden…..
  • Het vliegtuig vertoont grote gelijkenissen met een sardienenblik. Ik voelde me althans als een vis op het droge in dat metalen omhulsel. Dicht op elkaar, enkel de olie uit het hierboven vermelde conservenblik ontbrak om ons smoothly op onze plaats te laten glijden. Gelukkig hoefden wij niet meer dan anderhalf uur te vliegen.. Hopelijk gebeuren de langeafstandsvluchten met een iets comfortabeler toestel.

Maar goed, wat zeuren we. Voor geen geld vliegen naar waar je maar wil, wanneer je maar wil.. Normaal is dat toch allemaal niet. Het was dat mijn dochter in Ierland zat en dat ik haar absoluut wou gaan bezoeken, maar anders had ik het vliegtuig niet genomen. Niet omdat ik schrik heb, maar omdat ik het op vlak van milieu niet OK vind dat we allemaal maar over en weer vliegen, zonder te denken aan de impact daarvan op het milieu. Dus ik denk dat ik volgende keer maar gewoon de auto trein neem. Tenminste als CORONA verdwenen is..

Merk op dat ik nu pas voor de eerste keer het sleutelwoord van de laatste zes weken in de mond neem: CORONA.

Lola hates Corona.

How about YOU????

WALKING IN THE SNOW

Seefeld ligt alweer een dagje treinen achter ons. Een mooi moment om te vertellen over mijn wandelervaringen daar. Zonder skilatten, sneeuwschoenen of langlaufuitrusting.

Het enige wat je nodig hebt is een goede winterjas, een muts, handschoenen en een paar stevige, liefst waterdichte, stapschoenen met goed reliëf.

Vele kilometers wandelpaden worden immers liefdevol gesoigneerd, zodat ook de niet-skiende medemens de gezonde berglucht kan opsnuiven.

Een eerste voorzichtige wandeling leidde me rond de Wildsee. Vlak, niet volledig sneeuwvrij maar toch vrij goed begaanbaar. Veel was er niet te zien van het omliggende berglandschap omdat de bergen zich verstopten in een dikke laag mist, maar toch zeker de moeite waard. Oordeel zelf…

Een heel leuke app bij het wandelen is BERGFEX Toeren en GPS tracking

Ik gebruik de gratis versie op mijn feun, en voor mij is dat een onmisbare hulp. Met mijn onderontwikkelde richtingsgevoel loop ik al gauw een totaal verkeerde kant op, en vooral in de bergen kan dat kwalijke gevolgen hebben. Als Bebro bij mij is, komen we meestal goed terecht, maar alleen… dan is deze app de uitkomst!!

Je kan er zelf een route mee uitstippelen, of je kan een route zoeken en die volgen. Op elk moment zie je waar je bent op je wandelpad, én …. wijk je af dan geeft ie met een soort misthoornsignaal aan dat je de foute richting uitgaat. Wel een beetje genant als dat gebeurt terwijl je in een café op je bestelling wacht. 🙂 Als je dan weer het juiste pad gevonden hebt, geeft de app een tevreden geluidje waardoor je zelf ook weer helemaal blij wordt. Grappig en very helpfull.

De wandelingen die je gemaakt hebt kan je opslaan, zoals deze rondwandeling rondom de Wildsee.

Een paar dagen later maakten we samen een grote wandeling naar de Möserer zee. PRACHTIG!!!

Ik wou aan de lopende band foto’s maken, maar wat zooooo mooi is in het echt, ziet er toch allemaal een beetje hetzelfde uit op foto, ik ben Stefan Vanfleteren niet hé 🙂

Maar goed, ik heb mijn punt gemaakt. Ook de niet skiënde, niet langlaufende of niet snowboardende medemens kan perfect vakantie nemen tijdens de winter in Seefeld!!

Lola enjoyed it!!!

SEEFELD in TIROL, a fairytale.

Zoals jullie al konden vermoeden na het lezen van mijn vorige blog TRAINSPOTTING XXL bevind ik mij momenteel in het buitenland, samen met Beertje Brom. Meer bepaald in Seefeld in Tirol, een feeëriek dorpje in de Oostenrijkse Alpen, gelegen tussen Innsbruck en Garmisch Partenkirchen. Wat doet een vrouw die noch skiet, noch snowboard noch langlauft in het putje van de winter in een Oostenrijks dorp? Dat wil ik jullie graag vertellen, dus lees snel verder 😉

Beertje Brom is sinds zijn prilste jeugd een fervente skiër. De man leeft helemaal op bij het zien van een fiks pak sneeuw, een paar skilatten en de vermelding zwarte piste hier. Dus voor hem is Oostenrijk tijdens de winter een voor de hand liggende keuze. Zelf ben ik niet gebeten door die microbe, en ik wil er mij ook niet meer door laten bijten, wegens angst om te vallen en te breken 😦

Er werd dus gezocht naar een compromis: een dorpje/hotel waar voldoende te beleven valt voor een niet-skiënd meisje enerzijds, en waar anderzijds voldoende pistes waren om de ware liefhebber te plezieren. Onze zoektocht bracht ons naar Seefeld, in WELNESSHOTEL SCHÖNRUH, waar we terechtkwamen via TUI reizen.

Normaal gaan wij buiten de schoolvakanties op reis, want kleine kindjes hebben we niet meer, maar door omstandigheden moesten mochten we nu toch in de krokusvakantie een weekje weg. Het aanbod van bovengenoemd hotel was héél mooi, en we boekten een weekje weg . Nog geen moment spijt van gehad!!

Wat is er dan zo speciaal aan dit hotel?

Eerst en vooral ligt het in een prachtig dorp, met een typisch kerkje, vele romantisch uitziende hotels, en écht Oostenrijkse huizen. Bovendien stopt er een trein op nog geen 800 meter van ons hotel. Een pluspunt als je met de trein reist 😉

Het hotel zelf is sprookjesachtig mooi, een karakteristiek hotel uit de streek met veel hout, balkonnetjes, maar helemaal aangepast aan de eisen van de moderne reiziger die veel gewoon is.

Zonder dat we daarvan op de hoogte waren vóór de boeking, bleek het hotel ADULTS ONLY te zijn. Ik zou daar nooit uit mezelf op zoek naar gegaan zijn, dol als ik ben op kindertjes, maar ik moet eerlijk zeggen dat de volstrekte rust hier echt wel deugddoend is.

Bij het inchecken kregen we te horen dat we een gratis upgrade kregen van de kamer. Die was dan ook erg ruim, met een prachtige badkamer voorzien van alle comfort (inloopdouche, dubbele wastafel, véél plaats om je toiletspullen te plaatsen). Verder een zithoek met alweer véél bergplaats, een zetel en tv en dan de mega ruime slaapkamer met groot bed (jammer genoeg twee éénpersoonsmatrassen in plaats van één grote tweepersoonsmatras…), en alweer kasten, kasten kasten…Het uitzicht uit de slaapkamer was minder: een muur. Niet echt een probleem tijdens de winter, bovendien was het uitzicht uit de leefhoek wel heel mooi.

Het hotel is enorm groot, maar blijft toch gezellig aandoen. Nooit kitscherig al is de stijl representatief voor wat we als echt Oostenrijks bestempelen.

Wil je nog steeds weten wat een niet skiënde vrouw hier kan beleven? Hier komt het:

  • Heerlijk eten: ontbijt en avondmaal zijn fantastisch, aan alles is gedacht. You name it, they have it Bovendien is een halfpension hier gelijk aan een volpension. Dat houdt in dat je tussen één uur en vier uur kan lunchen: er staat dan een buffet klaar met soep, een hoofdgerecht, sla, desserten, … teveel allemaal. Ik heb er zelf maar één keer gebruik van gemaakt. Ik wil nog kunnen stappen als ik hier vertrek…
  • Suuuuuper wellness: een saunacomplex om u tegen te zeggen, met wel zes verschillende sauna’s en een zen rustruimte. Daarnaast een groot binnenbad, een bubbelbad, een buitenbad op het dak van waaruit je ook tijdens de winter de schoonheid van de omringende bergen kan bewonderen, bij een temperatuur die je niet doet beseffen dat je buiten bent. Tenslotte ook een beautyfarm waar je allerlei behandelingen kunt boeken.
  • Er zijn héél wat geruimde wandelpaden in de omgeving, zodat je zelfs zonder sneeuwschoenen of skilatten mooie wandelingen kan maken, en dat niet alleen in het dorp.
  • Voor wie een zeer goed gespijsde portemonnee heeft is shoppen ook een alternatief. Bij mij beperkte dit zich tot wat lèche fenêtre. (De prijzen vond ik er behoorlijk over.)

LOLA (still) loves it!!! As for the man: een skigebied met méér zwarte pistes zou beter geweest zijn, maar dit was een goed compromis 🙂

CARNAVAL

Ook in Tirol is het Carnaval


Ik broed al enige tijd op een blog met betrekking tot Carnaval.
Ik heb totaal niets met deze festiviteit die ik behoorlijk belachelijk vind.  Dat je je als kind graag verkleedt,  begrijp ik helemaal.  Dat je daar  als volwassene nog steeds de behoefte toe voelt,  lijkt me een signaal dat je je misschien niet helemaal goed in je vel voelt? Ik heb geen pruik noch Minnie Mouse pakje nodig om plezier te maken. Maar blijkbaar denkt een grote groep mensen daar anders over. En dat is hun goed recht natuurlijk.  Zou vervelend zijn mocht iedereen er hetzelfde over denken, toch?
Typisch voor carnaval in het algemeen en carnavalstoeten in het bijzonder is dat  met alles en iedereen de draak wordt gestoken.  Op een stijlvolle of eerder brutale manier, en onder het motto:Al lachend zegt een zot zijn waarheid…Zo ook tijdens Aalst Carnaval. Dat mag,  want het is om te lachen,  en de personen die geviseerd worden lachen eens groen of doen alsof ze het niet gezien hebben. 
Zoniet de joden. Neen,  als  opgejaagd volk voelen zij de noodzaak om moreel kompas te spelen voor de rest van de wereld,  waarbij zij voor het gemak vergeten dat hún morele kompas behoorlijk tilt slaat als het over het Palestijnse volk gaat.  Het volk dat nota bene uit zijn land is verdreven om plaats te maken voor onze vrienden…
Ik heb onvoldoende politieke kennis om daar  een serieuze boom over op te zetten,  maar dat het niét klopt, dat weet ik zo. 
Ook de reactie van de politieke goegemeente vind ik van bedenkelijk allooi.  Mme Wilmès distantieerde zich van de Aalsterse grappenmakerij, en vond het allemaal niet kunnen.
Nu moet er mij eens iemand uitleggen wat het verschil is tussen de cartoons van Charlie Hebdo enige jaren geleden,  en de grollen van Aalst? Het eerste zal zeker van een hoger niveau geweest zijn,  dat alleszins. Maar verder: de moslims waren er verre van blij mee,  maar werd Charlie met de vinger gewezen,  door  anderen dan moslims? Dacht het niet,  of vergis ik mij? Die moslims moesten toch tegen een grapje kunnen? En dat vond ik ook. Waarom moeten de Joden dan niet tegen een  grapje kunnen? Ik begrijp het niet.  Dat mensen die zó geleden hebben onder verdrukking en haat,  op hun beurt zó  haten.  Ook dat begrijp ik niet. 
Wie zich zó druk maakt over hoe hij geportretteerd wordt door een aantal grappenmakers, probeert daarmee misschien angstvallig niet te kijken naar wat er bij hemzelf fout loopt…
Ik droom van een wereld die verdraagzaam is, God wat verlang ik daar naar…
Lola