VEILIG THUIS!!!

Gisteren appte ik mijn dochter dat we gingen wandelen.

Ok, veel plezier en hou het veilig hé, antwoordde ze.

Voor een wandeling naar Gent en terug leek me dat geen enkel probleem te zijn. Zo gevaarlijk is het niet bij ons in de buurt 🙂

We hebben geluk, we wonen rustig maar toch op wandelafstand van het centrum.

Langs rustige paadjes en straatjes met zicht op de mooiste plekjes van Gent, raken we in een half uur tot aan crèmerie Gerard, het volgens mijn bescheiden mening bekendste ijssalon van Gent, waar je nu ook terecht kan voor een afhaalijsje.

Foto afkomstig van http://www.cremeriegerard.be

Er waren slechts twee wachtenden voor ons, dus we waagden het erop. Terwijl we stonden te wachten, plots een akelig geluid van iemand die met zijn fiets in de tramsporen terecht kwam en onderuit ging.

Nooit meer vallen met je fiets in de tramsporen (Gent) - Het ...

Gelukkig een jong knulletje op een koersfiets, dat er vanaf kwam met de schrik zo te zien. Maar wel verschieten, vooral voor de jongeman in kwestie natuurlijk. Ik geef het je op een briefje: als je daar een hele dag de wacht optrekt zie je zonder twijfel één of meerdere ongelukkigen die door deze vermaledijde tramsporen in de problemen komen. Soms ook met ernstige gevolgen. Na deze adrenalinestoot deed het aarbeien/vanilleijsje extra goed. MMMMMMM

We slenterden verder, a ja, want stilstaan of zitten mag nog niet, richting Korenmarkt. De volkstoeloop was verrassend. De drukte deed heel pre-coroniaans aan. Plots geroep: een jonge man met een baby’tje in een draagzak op zijn buik, was blijkbaar door de politie aangemaand om door te lopen. Luid roepend gaf hij zijn mening te kennen over de flikken. Het was een vreemde situatie, vooral omdat we geen context kenden. Zo op het zicht leek het een overdreven politionele actie te zijn: jonge vader met kind, wachtend op zijn vrouw die in een winkel bezig was, wordt eerst aangesproken door de politie, én wordt daarna achtervolgd en klemgezet door vier agenten! De man protesteerde steeds luider en heviger, probeerde zijn vrouw te bellen, probeerde er van door te gaan, en dat alles met een baby’tje op zijn buik. Er ontstond een ware volkstoeloop, waarin van social distancing in de verste verte geen sprake meer was. Meer context raakte bekend: de man bleek behoorlijk dronken te zijn. Niet de ideale omstandigheden om met een kleintje op je buik te gaan stappen. Zijn vrouw was ondertussen boven water gekomen, en kreeg het kleintje in de armen gedrukt, waarna de man met zes agenten tegen de grond moest worden gewerkt, vooraleer hij kon afgevoerd worden. Treurige situatie, ik had oprecht te doen met moeder en baby’tje. In mijn hoofd spelen allerlei scenario’s: welk ervan juist is, zal ik nooit weten. Ik hou het er op dat de politie niet op een dergelijke manier ingrijpt als het niet echt noodzakelijk is.

We zetten onze wandeling verder, en gaan richting huis. In de Forelstraat vliegt plots een bloempotje van een balkon op de eerste verdieping, ik kan nog net wegduiken. Bijna op mijn (net gekapte) hoofd!!

Zou een opvallende manier geweest zijn om aan mijn einde te komen: VROUW OVERLIJDT NADAT ZE BLOEMPOT OP HET HOOFD KREEG.

Een goede bewaarengel, dat heb ik.

Goed gestapt toch, zo over en weer naar Gent centrum. Ook altijd iets te beleven 🙂

Uitgeputte stapgroetjes

LOLA

HIGHLIGHTS

Deze week waren er behoorlijk wat héle fijne momenten, die ik graag met jullie deel, in het kader van de mij zelf opgelegde taak: DENK POSITIEF. Ik ben van nature niet echt een optimist, en in deze corona periode (oeps, I said the word again..) waarin de angst mij nu en dan overmant, moet ik echt moeite doen om niet in negativiteit te vervallen.

Daarom deze superpositieve highlights, want die zijn er natuurlijk zeker!!!

  • Moederdag, niet zoals anders, maaaaar we mochten weer bezoek ontvangen, en zoon was de eerste die we toelieten in onze bubbel. De heerlijke fles Brunello di Montalcino die hij meehad drinken we uit met dochter, pleegzoon en zoon van lief als we allemaal weer samen mogen zijn. Ontroerend om oudste, weliswaar op gepaste afstand, terug te mogen zien in levende lijve.
  • Ik hoorde mijn dochter en mijn moeder en dat was fijn. En uit Ierland kwam er een prachtige moederdagkaart mijn richting uit. 🙂

  • Het weertje blijft uitnodigen tot fietsen, en we fietsen wat af elke vrije dag. Training voor in september waarin we, hopelijk, een veertiendaagse fietstocht kunnen maken in België, en net over de grens.
  • Op mijn werk worden we verder gesoigneerd. Na een periode waarin topcollega A. ons vertroetelde met versgemaakte lunchkes, krijgen we nu de mogelijkheid om elkaar kaartjes te geven met een bemoedigende boodschap, of een lieve dankjewel. ZO GOED DAT DIT DOET!
  • Gisteren was er voor het eerst real life bezoek mogelijk bij mijn moeder in het woonzorgcentrum. Het was net alsof ik voor het eerst naar de kermis mocht. Zo blij als een kind was ik. En zij ook. Ook al waren we gescheiden door een scherm, het was erg deugddoend. En zeer emotioneel.
  • Nog een bezoekje op ons terras van mijn vriendin, apero op gepaste afstand. Ook zij zit in onze bubbel 🙂 Zo eens echt face to face kletsen, amaai dat was zalig!

Ik hoop dat we verder van versoepeling naar versoepeling gaan, en dat Corona besloten heeft om ons verder gerust te laten. Ik vrees er wel voor, maar hoop doet leven niet?

Ik wens jullie allemaal een veilig en mooi weekend toe.

Lola

THE OTHER SIDE

Laat ik eens zoeken naar de positieve kanten van het corona gebeuren, dacht ik. Voor iemand als ik, die niemand kent die ernstig ziek geworden is door of overleden is aan dat duivelse beestje, kan dat : de mooie kanten zoeken.

Er was de opmerking van een jonge collega die me aan het denken zette. Ze zei dat ze de voordelen van deze crisis zag: in het precorona tijdperk had ze veel last van FOMO (fear of missing out) en die angst is nu volledig weggevallen. Dat bracht haar rust en stabiliteit. In eerste instantie dacht ik: daar heb ik geen last van hoor, van die FOMO. Maar daar kwam ik op terug. Ook al heb ik niet echt schrik om iets te missen, er is wel een soort druk van buitenaf weggevallen. Ik moet eigenlijk niets, behalve gaan werken dan. Ik moet de laatste tentoonstelling niet bezoeken, de nieuwste film niet zien, de mooiste reis of interessantste citytrip niet boeken, het lekkerste restaurant niet reserveren… want het mag niet. Punt andere lijn.

En dat geeft me rust.

Nog een mooie kant van de social distancing is de appreciatie die ik voel voor wie of voor wat ik vroeger misschien teveel als vanzelfsprekend beschouwde:

  1. Mijn kinderen, die ik nu al héél lang niet meer in levende lijve heb gezien en die ik meer mis dan wat dan ook.
  2. Mijn moedertje, die daar helemaal alleen dapper zit te wezen op haar kamertje in het woonzorgcentrum. Enfin, helemaal alleen is relatief met al die fantastische zorgverstrekkers in het gebouw maar you get my point
  3. Mijn broers en schoonzusjes, neefjes en nichtjes.
  4. Mijn vrienden, Johan zijn vrienden…. Onze vrienden….
  5. De omgeving waarin wij wonen: ons gezellige appartement mét terras, de heerlijke natuur op een boogscheut van onze deur.
  6. De vogeltjes die concerteren uit volle borst, de zon die niet stopt met stralen aan een blauwe hemel (stel je voor dat het de hele quarantaine periode pijpenstelen regent), de geur van jasmijn en meidoorn, de heldergroene kleur van nieuw gras en bottende blaadjes, de pasgeboren lammetjes en veulentjes….
  7. Het feit dat we kunnen stappen en fietsen…
  8. Het feit dat ik mag gaan werken in een fantastische werkomgeving…
  9. De moderne communicatiekanalen die ons in staat stellen om contact te houden vanop veilige afstand.
  10. De lieve, grappige, charmante partner waarmee ik deze quarantaine doorbreng. EN LAST BUT NOT LEAST…..
  11. Donald Trump die er zelfs in deze moeilijke maanden in slaagt om me heerlijk aan het lachen te brengen 😉
Iedere keer opnieuw dolle pret 🙂

Wil dit zeggen dat ik liefst heb dat alles blijft zoals het nu is? Neen, natuurlijk niet. Ik wou enkel de oefening maken om iets positiefs te vinden in deze corona tijden. En dat lukte vrij aardig. Hebben jullie ook positieve ervaringen beste bloglezers? Ik hoop het oprecht.

Ondertussen duim ik uit alle macht dat we onze geliefden binnenkort weer in de armen kunnen sluiten. Fingers crossed. En keep it safe.

LOLA

De ware aard van sommige beestjes.

Foto door Pixabay op Pexels.com

We zitten allemaal in dezelfde bizarre coronatijden. Bij sommige mensen brengt dit het mooiste naar boven, bij andere komt de ware aard aan het licht, en die is niet altijd mooi.

Zo las ik gisteren met stijgende verbazing een opinie geschreven door Inge Jooris.

Ze vroeg zich af of de collateral damage ten gevolge van de coronamaatregelen niet veel groter zal zijn dan de schade die aangebracht zou worden mochten we het coronavirus zonder richtlijnen het hoofd bieden.

Ik werd een beetje heel erg pissed van dit artikel.

Natuurlijk is het héél erg dat onze kinderen niet naar school kunnen, dat ze niet kunnen uitgaan en niet kunnen genieten van hun jonge leven samen met vrienden. Verschrikkelijk is het.

Natuurlijk is het héél erg dat onze ouderen in de woonzorgcentra volledig geïsoleerd leven op dit moment, en dat zij hun geliefden enkel kunnen zien of horen via telefoon of videocall.

Natuurlijk is het allerergste dat mensen die stervende zijn die stap alleen moeten zetten, zonder omringd te zijn door hun geliefden, zonder nog een laatste keer te kunnen zeggen hoe graag ze hun kinderen, partner, vrienden zien.

Natuurlijk is het héél erg dat mensen hun door hard werken uit de grond gestampte bedrijf, restaurant, café, of weet ik veel wat nog meer, teloor zien gaan.

Iedere persoon heeft het in deze kuttijden moeilijk, en de meest kwetsbaren hebben het alweer het allermoeilijkste: mensen die arm zijn worden nog armer, mensen die klein wonen zitten op elkaars lip, mensen die single zijn voelen zich nog meer alleen…

Als je zelf niet tot de risicogroep behoort, of dénkt er niet toe te behoren, als je zelf niemand kent die de strijd verloren heeft tegen dit vreselijke virus, als je weinig empathisch bent daarbovenop, dan kan je misschien denken dat het niet zo erg is dat er duizenden mensen sterven. Tenslotte waren het vooral oude of zieke mensen en zouden die binnenkort toch de pijp aan Maarten geven, niet?

Dat het vooral deze mensen zijn die er voor gezorgd hebben dat wij het leven leiden dat we nu leiden, wordt voor het gemak vergeten. Zij hebben na de oorlog onze welvaartsmaatschappij uit de grond gestampt, zij zorgden ervoor dat onze sociale zekerheid is wat ze is. En nu ze hun rol gespeeld hebben mogen ze gaan. Dat komt het tekort in de begroting misschien nog wel ten goede ook?

Zelfs als je de stelling aanhangt dat de zwakkeren er toch van tussen gaan, dat is nu éénmaal hoe het gaat, dan heb je misschien niet begrepen dat het loslaten van de maatregelen leidt tot een collaps van het gezondheidssysteem? Gewoon omdat onze gezondheidszorg niet voorzien is op zo een toeloop van ernstig zieke patiënten zoals in Italie of New York het geval was.

Als jij, je partner of kinderen, niet risicopatiënt zijnde, een ernstig ongeval krijgen, dan kan je niet geholpen worden, omdat het gezondheidszorgsysteem niet meer functioneert. Waar blijf je dan met je collateral damage?

Wij Belgen zijn niet gewoon om gehoorzaam te doen wat ons opgelegd wordt. We lopen er graag de kantjes af, en vinden dat de maatregelen goed zijn voor iemand anders, maar zeker niet voor ons, want wij zijn toch speciaal. Nu, voor één keer zijn we dat niet. We zijn allemaal hetzelfde in de ogen van dit wanstaltige beestje. Ook al ben je jong en dynamisch en volledig overtuigd van je eigen onsterfelijkheid, dan nog kan het je de das omdoen, of kan het de mensen waar je van houdt treffen.

In plaats van ons af te vragen of de maatregelen wel zinvol zijn, en of we niet beter kunnen leven met de coronadoden in plaats van met de collateral damage, kunnen we ons misschien de vraag stellen hoe we ons postcoronaleven anders gaan inrichten, hoe we anders maar niet minder goed kunnen gaan leven? Minder presteren, minder druk, minder vervuiling, meer kleinschalig en onder onze kerktoren? Meer solidariteit met de mensen die het niet goed hebben, zeker nu. Meer besef van wat er echt toe doet in het leven.

Gelukkig zijn er véél mensen die zich daar mee bezig houden, waarvoor dank. Ik probeer het in elk geval ook, met vallen en opstaan.

LOLA

CORANTAINE CHRONICLES PART II

Wat een heerlijk Paasweekend is dit. De natte droom van elke horeca uitbater van Knokke tot Orval, van iedereen die paasvakantie heeft. Ware het niet dat de CORONA crisis roet in het eten heeft gegooid. Zo jammer… Maar goede brave burgers als we zijn, volgen we strikt de maatregelen en zien we noch familie, noch vrienden, tenzij online. Buiten mogen we gelukkig wel (nog), dus daar kunnen we dan wel optimaal gebruik van maken.

Zowel gisteren als vandaag planden we een fietstocht vertrekkende vanuit ons kot, en richting natuur. Gisteren reden we richting Wetteren, vandaag reden we richting De Pinte. Wat een weelde aan mooie rustige plekjes hebben we toch in de buurt van Gent. Echt iets om dankbaar voor te zijn.

Wat me opviel gisteren was dat iedereen, of toch bijna iedereen zich netjes aan de regels hield. Fietsen of wandelen per twee, flink aan de kant gaan als er iemand aankomt. De meeste mensen houden zich er absoluut wel aan. Het enige nadeel is natuurlijk dat het onmogelijk is om social distancing te realiseren als je met héél véél mensen op de weg bent. De eerste veertig kilometer gisteren was het helemaal niet druk, maar dat veranderde toen we een stukje van de SCHELDEDIJK moesten doen, samen met honderden andere fietsers en wandelaars. Zelfs met de beste bedoelingen kan je daar niet de nodige afstand bewaren. ONMOGELIJK. Hoe breed is de dijk? Of bij uitbreiding elk fietspad? NIiet breed genoeg om voldoende afstand te kunnen houden als je iemand wil voorbijgaan, zonder zelf in de coulissen te belanden. En al zeker niet als er honderden mensen fietsen wandelen en skeeleren op dat fietspad….

Vandaag had ik nog een mooie ervaring in dat kader. Ik fietste met mijn partner op een pad waarvan alleen een zéér smalle middenstrook geasfalteerd was, aan weerszijden daarvan een eveneens zeer smalle strook kassseien, in een sterke helling naar de boorden van het pad. Ik zag van rechts een loper aankomen, en ik hoopte dat hij mij zou laten voorgaan met mijn toch iets snellere e-bike. Maar neen, hij voegde in naast mij. Ik kon de kasseien op om meer afstand te creëren maar dan lag ik geheid tegen de vlakte. En toen sprak hij mij ook nog aan met de woorden: gelieve voldoende afstand te bewaren. Echt waar. Ik snap het niet, eerlijk niet.

Enfin, niet zeuren. We hadden twee prachtige fietstochten, met fantastisch weer, en we dronken een lekker kopje koffie met taart bij het thuiskomen. Ook plezant.

Dat het fijn was. Hopelijk blijft het mogelijk om te fietsen volgende weken…. Ben benieuwd

Lola

WEEK VAN DE DOCHTER

Ik zag op Facebook berichtjes en foto’s verschijnen in verband met de WEEK VAN DE DOCHTER. Nu heb ik nog nooit gehoord van zo’n week, maar elk moment is goed om dat fantastische kind in de bloemetjes te zetten. Wel vroeg ik me af of er dan ook een WEEK VAN DE ZOON is? Als die er nog niet is, roep ik die in het leven!! Ook dat prachtige kind verdient immers een lauwerkrans!! Komt nog. 😉

Dochterlief is de jongste, dit jaar wordt ze 24. Ik kan het niet vatten. Zij 24, dat betekent ik véél ouder, senior … nog net niet hoogbejaard of in de ogen van de jeugd misschien juist wel?

Jongste is een leeuw van sterrenbeeld en zo presenteert ze zich ook. Vurig, vol temperament, met een sterk gevoel voor wat juist en rechtvaardig is. Creatief, loyaal en héél erg gevoelig. Een knappe, warme, sterke jonge vrouw, waar ik trots op ben, en die ik verschrikkelijk mis. Niet alleen kan ik haar niet zien door de CORONA toestanden, maar bovendien zit ze in Ierland, dus dat is zelfs zonder CORONA niet vlak bij de deur.

THROWBACK in TIME this was. Ik mis mijn kiddoos verschrikkelijk. Knuffel van op verre afstand.

LOLA

Uit mijn kot (Efkens)

Na drie weken volledige opsluiting in mijn kot werd deze duif gisteren gelost.

Drie weken waarin de buitenlucht enkel kon ingeademd worden door mijn open raam of in het beste geval van op mijn terras. Beter dan niets natuurlijk. Maar ik keek toch erg uit naar een ritje op mijn fiets, op gepaste afstand van iedereen, en in de buurt van mijn kot.

Vol enthousiasme trapte ik mijn stalen ros op gang, hierbij geholpen door de batterij😉

De zon was van de partij, de vogels kwetterden, en de bloesems barstten uit hun knop. En ik jubelde. We fietsten op plekken waar ik tot mijn schande nooit eerder kwam, ook al liggen ze vlakbij onze deur: de Gentbrugse Meersen, zó mooi. Vele jaren geleden maakte ik er een kleine wandeling, maar er is zóveel meer te ontdekken.

Na een vijftal kilometer maakte mijn enthousiasme plaats voor verbazing. Mijn lijf protesteerde. Na vijf kilometer, hallo??? Voelde ik weer die verdammte kortademigheid opkomen? In plaats van 50 km werden het er dus een kleine twaalf, en was ik blij in mijn zetel te kunnen ploffen.

Enfin, alle her(begin) is moeilijk. Laat ons daar van uitgaan.

Op de terugweg stopten we aan het raam van mijn moeder. Zij is opgesloten opgenomen in een WZC, sedert een goed jaar, en net zoals iedere andere bejaarde die is opgenomen, mag zij totaal geen bezoek meer ontvangen. Zij heeft een kamer op het gelijkvloers, zodat we eens aan haar raam kunnen kloppen en haar, vanachter glas, kunnen zien.

Mijn hart breekt iedere keer weer. Dat dappere vrouwtje van 91 jaar dat nu, in de winter van haar leven, helemaal alleen deze verschrikkelijke periode moet doorstaan. Ja, ik weet het, er wordt goed voor haar gezorgd, en ja elke zorgverstrekker doet zijn uiterste best, en ja, we kunnen haar telefonisch bereiken en dat doen we ook. Maar het is niet zoals het hoort te zijn. Niemand kan er iets aan doen, maar het snijdt en piekt en doet godverdomme zeer.

En in plaats van er hier verder op door te gaan wijd ik er een andere blogpost aan, later. Want dat verdient ze.

Lola misses her.

Doorgaan met het lezen van “Uit mijn kot (Efkens)”